Lizzie (2018)

Kostuumdrama's doen het altijd goed bij de prijzenregen in de filmwereld, maar de enige waar deze voor genomineerd mag worden is voor de saaiste film van het jaar. Opmerkelijk, omdat er toch veel emotie zit in dit blijkbaar waargebeurde verhaal, maar het is allemaal zo traag, afstandelijk en onderkoeld geacteerd dat het voor geen meter werkt. Vooral gekeken omdat Stewart meedoet, een talentvolle actrice met een neusje voor de betere alternatieve film, maar deze Lizzy zal niet met stip op haar cv terecht komen. De feitelijke hoofdrol is ook meer voor Sevigny die het titelpersonage speelt. Een actrice die in haar jeugd werd gezien als een enorm talent maar inmiddels wat uit beeld is geraakt en haar houterige vertolking in deze laat zien dat dit terecht is. Een ijskast heeft meer charisma. Een zogenaamde thriller over de erfenis van een egoïstische en onsympathieke vader, zijn twee dochters met de status van ouwe vrijsters, hun dienstmeid met lesbische neigingen, een louter hebzuchtige stiefmoeder en oom...…..als dat je ding is ga je gang, maar van mij krijgt dit project een onvoldoende.

Een bijzonder saai drama dat bij het kijken de gaapreflexen bovenmatig stimuleert.

‘Lizzie Boring’ las ik ergens in een artikel. Het zou een prima subtitel zijn geweest die recht doet aan alle langdradigheid in de film. Die recht doet aan de klinische sfeer die in elke scène heerst. En die recht doet aan het gebrek aan emotie waarin de film is ondergedompeld.

Vooral het uitbannen van (geloofwaardige) emotie is goed gelukt. Er is echt amper enige emotie (subtiel dan wel buitensporig) te bekennen. Niet in de lokatie, niet in het verhaal, niet in de dialoog, niet in het acteerwerk. En, als in een verhaal of in een film waarin een lesbische relatie, onvrede tussen de personages en moord en doodslag centraal staan, geen emotie van betekenis voorkomt, dan is er al snel niet veel aan.

Neem alleen het acteerwerk al. Zo houterig en onnatuurlijk zie je het zelden.Twee gerenommeerder actrices doen dat echt niet goed. Zielloos en ongelooflijk koud spelen zij hun spel.

De dialogen waarmee ze moeten werken zijn trouwens niet heel hoogstaand en vormen geen artistieke prikkel die je dwingt om eens heerlijk in je opgeroepen gevoel te verdwijnen. Dat begrijp ik ook wel. Met banale dialogen als deze -

Bridget Sullivan: You're dreaming. You're just dreaming. You don't see it. You can't see it.

Lizzie Borden: See what?

Bridget Sullivan: We live in this world, and not another. This one right here.

Lizzie Borden: I know,

- kun je ook weinig aanvangen. De film zit vol met deze filosofische pareltjes. Het is 'Lizzie Boring' all over.

Wat een film! Een bloedeloos gedrocht is het.

In 1893 wordt Lizzie Borden [Chloe Sevigny] opgepakt en voor het gerecht gesleept op verdenking van moord op haar vader [Jamey Sheridan] en stiefmoeder [Fiona Shaw]. De rechtszaak wordt een mediasensatie maar Lizzie wordt vrijgesproken omdat er alleen indirect bewijs was. De ware toedracht is nooit achterhaald, maar deze reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot de dubbele moord suggereert dat Lizzie een uiterst moeizame relatie met haar vader had, vooral vanwege de invloed die haar stiefmoeder op hem had. Ook haar vriendschap met bediende Bridget Sullivan [Kristen Stewart] blijkt van grote invloed op Lizzies geestelijke gesteldheid. Het is niet zo moeilijk te raden hoe het afloopt in dit neerslachtige, eentonige drama.

Een wat onevenwichtige film. Het waargebeurde verhaal van Lizzie Borden die beschuldigd wordt haar vader en stiefmoeder te hebben vermoord. De film probeert tegelijk empathie op te brengen voor Lizzie en er een whodonit van te maken. Het verhaal werd nadien aanleiding voor verschillende films, series, een opera, songs en zelfs een liedje voor tijdens het touwtjespringen. Agatha Christie vermelde haar in één van haar boeken, The Simpsons droegen Lizzie op in een Treehouse of Horror en ook Hitchcock maakte een aflevering over haar in zijn Alfred Hitchcock Presents.

Het verhaal over de verhalen van Lizzie Borden is misschien wel interessanter dan het relaas zelf. Toch zoals het werd voorgesteld in de film. Het is op zich niet slecht en je hebt met Kristen Stewart en Chloë Sevigny twee sterke actrices. Maar het is allemaal nogal neerslachtig en de spanning wordt niet echt opgebouwd. Een wat gemiste kans en op zich niet verwonderlijk dat de film wat in de vergeethoek is geraakt.