An Inconvenient Sequel: Truth to Power (2017)

Nou. Precies wat je noemt “an inconvenient sequel”. Deze keer lijkt namelijk niet het klimaat centraal te staan, maar Al Gore zelf. Met ‘Truth to power’ lijkt de voormalige vice-president koste wat het kost te willen bewijzen dat we nog altijd niet van hem af zijn. Dat hij nog altijd een geweldig redenaar is. Dat hij nog altijd lobbyt achter en, nog liever, voor de schermen. Dat hij nog altijd een boegbeeld is voor het ecologische bewustzijn op internationaal niveau. Dat hij nog altijd veranderingen in gang kan zetten. Enzovoort, enzovoort.

Nou. Hoed af voor dat alles, maar de klemtoon van de film ligt dus totaal verkeerd. Met deze documentaire zullen namelijk geen zielen voor de milieubeweging gewonnen worden. Alleen wie al overtuigd was, wordt immers bediend.

Nou. Gemiste kans.

2,75*

An Inconvenient Truth 2 zou ik dit niet willen noemen. Eerder 'Al Gore: the struggle of a man', of zoiets. Want dit vervolg is duidelijk niet bedoeld om mensen nogmaals goed uit te leggen wat het probleem eigenlijk is (daarvoor moeten we blijkbaar de vorige film maar bekijken) maar vooral Al Gore on a mission om het klimaatprobleem op de agenda te zetten. Erg interessant vond ik dat niet. De film gebruikt de speeltijd vooral als een soort ego-document. Dat stuk tijdens de aanslagen in Parijs bijvoorbeeld. Heeft echt niets te maken met het onderwerp van de film, maar we zien toevallig wel even hoe hij geëmotioneerd het Franse volk toespreekt.

Ook zijn gooi naar het presidentschap komt weer voorbij. Is duidelijk nog steeds niet uit zijn systeem, maar kan hij beter in zijn dagboek schrijven dan de film er weer mee te vermoeien. Het stuk waarin mensen bewonderend met hem op de foto gaan, aangeven dat ze wilden dat hij president was geworden, en de Chinese student die vraagt of Al Gore 'nog steeds president' is, zijn echt lachwekkend en hebben geen enkele plaats in een documentaire als dit.

Oke, wellicht dat het niet zoveel zou toevoegen om weer, als een herhaling van zetten, helemaal het klimaatprobleem uit te leggen, en hier en daar komen wel wat dingen voorbij over wat de stand van zaken is anno 2016, maar dit is verder toch wel een vrij foute sequel, hoe zeer ik aandacht voor het klimaatprobleem ook toejuich.

2*

Deze film biedt meer dan alleen een lezing van Al Gore, al staat zijn (uiteraard bijgewerkte) lezing uiteraard wel centraal in dit vervolg op An Inconvenient Truth. Gores boodschap is duidelijk, zijn geduld bewonderenswaardig en zijn rol in de ratificatie van het Klimaatverdrag van Parijs boeiend. Maar het voelt toch als een herhaling van zetten, waardoor het vanuit een filmkundig perspectief niets nieuws te bieden heeft. De verkiezing van Trump werpt een onverwachte schaduw over wat ongetwijfeld een triomfantelijk einde had kunnen zijn, maar Gore ziet ook hoop voor de toekomst en doet een overtuigende oproep die je zal doen geloven dat ook jij daadwerkelijk een steentje kunt bijdragen aan die betere toekomst die Al Gore al zo'n 25 jaar actief probeert te bewerkstelligen.

Tot mijn verbazing werd er geapplaudisseerd voor deze film....?! (IDFA )

Ik vond het inderdaad een inconvenient sequel. Ongemakkelijk omdat de film samengevat kan worden als een: "zie je nou wel dat ik gelijk had" en "was ik maar president geweest, dan was alles nu beter....." . Natuurlijk komen er interessante feiten voorbij, maar de helft is toch "wat een geweldige kerel die Al Gore, want we mogen hem Al noemen", alsof alles alleen om hem draait. Als hij nou tot nieuwe inzichten was gekomen, over de grote blinde vlek uit deel 1, of een breder perspectief geeft op de mens in relatie met de natuur en de planeet waar hij deel van uitmaakt.

Komen we bij de ondertitel : Truth to Power. De waarheid aan de macht. Terwijl hij zelf een loopje neemt met de waarheid. Het grootste manco uit deel 1 was, dat hij met geen woord repte over de enorme rol van landbouw en veeteelt op klimaatverandering, en de grote negatieve impact op het ecosysteem.

Dit was de primaire motivatie om hem te gaan zien. Hij besteedt er nu welgeteld 1 seconde aan, "Agriculture is also a cause of climate change,... but" dat is alles.!, en bijna per ongeluk omdat het op een dia verschijnt... , prominent op dat beeld.

De man verzwijgt het dus willens en wetens... dit valt hem zeer kwalijk te nemen, met zijn Truth to power. En zelf enorme oogkleppen ophebben en die bovendien nog koesteren ook...

De wereldwijde veehouderij is volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN verantwoordelijk voor 14,5 procent van alle uitstoot van broeikasgassen, net zoveel als alle transport bij elkaar.

Circa een kwart van het wereldwijde watergebruik gaat naar de productie van dierlijke producten.

Volgens het World Resources Institute zijn veehouders verantwoordelijk voor 80 procent van de ontbossing in het Amazonegebied.

De vee-industrie is de grootste veroorzaker van de vervuiling van rivieren en kustwateren met fosfaat en stikstof.

Mislukt als docu. Het eerste uur is echt vlees noch vis. Soms wat klimaatkritiek zonder onderbouwing, maar enkel beelden wat extreem weer. In een docu verwacht ik meer. En deels een egodocument van Gore, al mag ik de man overigens wel. Het tweede uur is al beter als het meer en meer om de politiek gaat en je Gore wat meer ziet als contactlegger. Belletje hier, handje daar. Dat is wel geinig om te zien. Maar dat had het startpunt moeten zijn en dan als onderwerp de politiek na zijn eerste film. Daar lijkt het ook om te draaien na de eerste minuut, en had een inhoudelijk interessantere en betere film op kunnen leveren. Maar daar gaat het nauwelijks over op wat momentjes na. Verder keek dit best makkelijk weg, in de grote zaal in m'n eentje, ook bijzonder dat die daar draaide. 1,5*.

Matig vervolg waarin Al Gore nogmaals duidelijk komt maken hoe beroerd we er aan toe zijn als wereld. Op zich is zijn strijd tegen dit alles nobel en vermoedelijk broodnodig, maar als documentaire is dit niet veel soeps. Veel saai geneuzel in combinatie met beelden van heftig weer. Er zit weinig zelfkritiek in, alles wat Gore komt melden neemt zijn publiek voor waarheid aan en al na een uur had ik het wel gehad. Gelukkig volgt dan nog een iets interessanter deel, maar pakkend wordt het niet. Overigens zat ik eens terug te kijken welk cijfer ik de voorganger destijds gaf, een kleine 10 jaar geleden. Dat blijkt 4 sterren te zijn, schijnbaar was Gore destijds overtuigender op me. Maar de behoefte die titel nog eens opnieuw te kijken voor een nieuwe beoordeling heb ik niet echt.

2*

De eerste Documentaire film, te weten "An Inconvenient Truth (2006)", van bijna president Al Gore (hij verloor in het jaar 2000 onverwachts de presidentsverkiezingen van George W. Bush, die weinig gaf om het milieu, maar wel om oorlogen ) was nog enigszins interessant (kregen we destijds gratis van onze werkgever op DVD) en leverde zelfs een Oscar op voor "Beste Documentaire".

In deze documentaire (is overigens opgenomen voordat de Amerikaanse president Donald Trump zich terugtrok uit het Parijse klimaatakkoord) reist Al Gore de wereld rond om zijn boodschap te verspreiden dat de klimaatverandering kan worden tegengegaan door technologische vernieuwing.

Dit vervolg voelt echter als een herhaling van zetten, waarbij Al Gore wederom smeltende ijskappen en stijgende zeespiegels laat zien. Kortom weinig vernieuwend (eigenlijk alleen de vleesconsumptie) en ook vrij saai en langdradig.

De toch wel degelijk sterke wake-up call van de eerste, wordt bij dit overbodig vervolg nergens benaderd. Alle waarschijnlijk weer goede bedoelingen ten spijt. blijft dit wat in het luchtledige hangen en lijkt dit vooral bedoeld om een zekere Al Gore een veer in zijn bips te steken aangaande het gegeven dat hij met het origineel toch een en ander heeft bewerkstelligd. Als documentaire is dit erg vlakjes, zonder dat er veel nieuwe feiten worden aangedragen een herhaling van zetten en beelden, meer een korte update van de vorige film dan een volwaardige nieuwe docu. Overbodig allemaal, omdat het onderwerp klimaatbeheersing gelukkig tegenwoordig volop aandacht krijgt in het wereldnieuws. Hiervoor verdient Al zeker enige credits maar om nou iedere tien jaar een gezapige herhaling te maken, lijkt me niet iets waar we op zitten te wachten.