Sleep Has Her House (2017)

Dit ziet er echt verbluffend uit!

Ergens tussen Grandrieux, Tarr, Friedrich en Reygadas in maar dan zonder mensen als hoofdpersonen en een tandwiel experimenteler en intenser. Vraag me af of ik dit jaar nog een film ga zien die hier overheen gaat. V-E-R-B-L-U-F-F-E-N-D debuut!

Hier is de film overigens te zien en hier zijn eigen website:

Bijzonder dit. En heel eigenzinnig. En moeilijk uit te leggen waarom dit zo goed werkt. Maar dat is altijd lastiger bij abstractere films.

Sleep has her house bestaat voor het grootste deel uit gemanipuleerde natuurshots (meestal in de nacht) waarin gespeeld wordt met kaders, kleuren (of het gebrek daaraan), geluiden (omgevingsgeluiden die weggelaten of benadrukt worden, ambientachtige geluiden). Beelden die heel subtiel veranderen waardoor er op een gegeven moment iets heel anders zichtbaar lijkt dan voorheen. Er komt geen mens voorbij in deze film die soms lijkt gemaakt in een wereld waarin ze er nog niet waren of in een wereld waarin ze er niet meer zijn, maar tegelijk heb je het gevoel dat je naar een uiting van emoties van Barley zelf zit te kijken. Misschien wel naar zijn innerlijke wereld. Erg bijzonder.

Errug interessant!

Dat was een fikse ervaring. Meditatieve/contemplatieve cinema tot en met. Lange verglijdende shots, veranderend van kleur, focus, sfeer. Vrijwel continu visueel ongelooflijk mooi. Een tekstuele intro en een overweldigende apotheose. En daartussen weldegelijk verandering, verschuiving, dus een narratief...maar wát?! Dikke trip.

Zeer indrukwekkend en blij dit te hebben mogen zien dus dank Verhoeven voor het binnenhalen en vertonen!

Indrukwekkend, dat klopt ja.

In een bergachtig boslandschap, ruig en desolaat, waar de weersomstandigheden zich gaandeweg ontwikkelen van ongunstig naar apocalyptisch, zien we beelden van hemel en aarde (of wat daar op lijkt), vanaf een beperkt aantal posities: beurtelings en herhaaldelijk een waterval, een bergstroompje, een paard of twee paarden op een beboste helling, een meertje, een bomenrij.

Met een spel van zeer spaarzaam, nu eens toe- dan weer afnemend, licht en (vooral) donker wordt die ‘natuurlijke’ omgeving haast onwerkelijk, verwordt tot een abstractie, een unheimische sfeer oproepend, niet in het minst door de fantastische audio, bestaande uit omgevingsgeluiden als het ruisen van stromend water en het gebladerte, maar ook uit een soms toegevoegde, sonore, steeds in kracht toenemende, ambient sound.

Echt spectaculair wordt het als de wind aanzwelt tot een storm, met overdadige donderslagen en bliksemflitsen, en het lijkt alsof de wereld tot een einde komt. Even zien we een een helling in lichterlaaie staan, en we staren in het niets- en allesziende oog van het paard, begeleid door een raadselachtig, ritmisch kloppen of stampen.

De film eindigt dan met wat ik persoonlijk zie als een kleine stijlbreuk, omdat het echt de indruk wekt een totale abstractie te zijn: een soort woeste draaikolk rond een zwart gat, culminerend in een stroboscopisch knipperende bol. De doodsstrijd van een ster, fantaseer ik er maar even poëtisch op los.

Het geheel doet wat denken aan wat Grandrieux (Un Lac) en Sokurov (Mat i Syn) soms laten zien in hun films. Lamar’s La Última Tierra schoot me ook te binnen. Maar dit is toch niet helemaal vergelijkbaar. Hier ontbreekt een context, of ook maar iets van een narratief. Het is kernachtiger, maar ook kwetsbaarder, in die zin dat de kijker alleen die beelden als houvast heeft, beelden waarop het vertrouwde niet meteen herkenbaar is, en als het dat eenmaal wel is, verandert het langzaam, heel langzaam in iets anders, iets vreemds.

Het vraagt een bepaalde overgave, een concentratie; en dan word je al afgeleid door een miniem streepje licht bij de uitgang van de filmzaal, hoe heerlijk die zaal verder ook is. Of door het Heerlense stadscarillon. Wtf! Ik dacht even dat dat paard een koebel om zijn nek had hangen

Dit soort contemplatieve films zijn altijd een beetje hit or miss bij mij. Of het draait uit op een snore-fest van jewelste of ik raak helemaal immersed in de ervaring. Waar dat dan precies aan ligt weet ik niet maar deze film maakte zeker indruk. Meest merkwaardige was de manier waarop shots beetje bij beetje onopvallend veranderen, en je na een tijdje ineens doorkrijgt dat je naar iets totaal anders dan voorheen aan het kijken bent. Geeft de film echt een bevreemdend effect. De audio bestaat voornamelijk uit omgevingsgeluiden, met af en toe een erg sfeervolle ambient track om een nog hypnotiserender effect te creëren.

Een user op Letterboxd omschreef de film verder erg doeltreffend:

''For me, this is a science fiction film, through and through -- a portrait of an Earth, or an adjacent reality, that has become alien, invaded not by extraterrestrials but by a slow, persistent decay''

www.moviemeter.nl/forum/14/15368/0#4701339

Zeer bijzonder, maar te traag en vooral te donker...

Zelfs als je hem in het donker kijkt, wat wordt aangeraden.

De eerste keer toch op de fast forward geklikt, zo van … gebeurt er nog wat.

de tweede keer wel geheel afgekeken zonder spoelen of weglopen, maar moest me er toe dwingen...

De derde keer naar de techniek gekeken, goede overgangen die in veel gevallen worden uitgelicht (voor zover je van licht kunt spreken) en de aandacht trekken. Hierdoor (techniek) wat meer waardering voor de film gekregen.

Ook het goede medium vinden om op af te spelen is even puzzelen. PC-monitor of Oled laat teveel ruis zien, een wat oudere full HD-TV gaf het beste resultaat (minder ruis, toch genoeg contrast).

Geluid is een goed gekozen en brengt de sfeer, zorgt ervoor dat je niet af en toe wegzakt.

Shots en overgangen zijn mooi gemaakt, maar snap in de meeste gevallen niet waarom het zooooo donker is gemaakt... Ik dank Verhoeven dat ik deze film heb mogen bekijken, is wel iets aparts.

Valt deze film nog ergens te zien/te kopen?

De film is hier in ieder geval online te koop, samen met het andere werk van Barley.

Prachtige beelden, subtiele overgangen, en daadwerkelijk een onheilspellende sfeer zonder dat er nou echt iets gebeurt. Maar wel een hele zit waar ik echt soms moest vechten om de aandacht erbij te houden. De takes zijn ontzettend lang (schijnbaar is de langste 11 minuten), en van een verhaal is uiteraard geen sprake. De beelden zijn ook echt heel erg donker. Ik heb dit expres 's avonds met alle lichten uit gekeken, en zelfs dan ben je alsnog meerdere malen minutenlang naar een zwart scherm aan het staren. Ik heb in alle eerlijkheid hier meer met bewondering naar gekeken dan dat ik er echt van genoten heb, al zat ik er zeker in het laatste derde wel goed in.

Prachtig! (Op een rare stijlbreuk later in de film na dan.) Heb 'm vaak als behang op de achtergrond aanstaan, na meerdere keren aandachtig de film te hebben ondergaan. Gefilmd in Wales en Schotland. Mooiste gedeelte vind ik de uitzoom van de waterval - my guess: Eas a' Chual Aluinn waterfall in Scotland - UK's biggest (zie YouTube).

Moest bij het IJslandse Godland (2022) bij een specifieke scene nogal denken aan de waterval in Sleep has her House. In Godland wodt tijdens de Herzogiaanse trip langs een bergwand tergend langzaam uitgezoomd, met identiek mystiek resultaat. Titel lijkt me een referentie naar het album Sleep has his House van Current 93 (rare Britse occulte folkexperimenten van David Tibet).Mijn 2 centen... track van Current 93 heet 'The God of sleep has made his house', vervang 'his' door 'her' (de aarde, natuur wordt vaak als vrouwelijk gezien, Gaia, etc) en de film krijgt bij mij een andere lading en betekenis. Dus, nog maar een keer opzetten dan!