menu

Sleep Has Her House (2017)

mijn stem
3,63 (23)
23 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Experimenteel
90 minuten

geregisseerd door Scott Barley

De schaduwen van schreeuwen klimmen rondom de heuvels. Dit is al eerder gebeurd en dit keer zal het de laatste keer zijn. De overgeblevenen bemerken het en trekken zich diep in de bossen terug. Ze schreeuwen in het donkerte als de schaduwen verdwijnen. Met lange statische opnames ontwikkelt deze film een contemplatieve ervaring vergelijkbaar met schilderijen die langzaam bewegen in een film die foto's, live action en getekende beelden vermengt.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=uTjJ_f9O0uw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Verhoeven
4,5
Dit ziet er echt verbluffend uit!

avatar van Verhoeven
4,5
Ergens tussen Grandrieux, Tarr, Friedrich en Reygadas in maar dan zonder mensen als hoofdpersonen en een tandwiel experimenteler en intenser. Vraag me af of ik dit jaar nog een film ga zien die hier overheen gaat. V-E-R-B-L-U-F-F-E-N-D debuut!

Hier is de film overigens te zien en hier zijn eigen website:
Scott Barley is an artist and filmmaker from Newport, South Wales, currently residing in London, UK.

Scott studied Art & Design at Howard Gardens, Cardiff Metropolitan University, where he focused on themes of existential angst, self-sabotage, isolation and metaphysics within nature. Based on the unknowing of man and the harshness of nature, he exhibited an interactive installation, incorporating living room furniture and insects and a video piece, where he was voted as one of the top 25 upcoming young artists in England and Wales in 2012.

Since then, Barley has focused on filmmaking; further exploring themes of existentialism and metaphysics. His filmmaking praxis is often governed by an authentic need, not desire, searching for catharsis and nepenthe to actual events, afflictions and emotions, with dark, intensely personal and lyrical films that often feature himself and his own family (Nightwalk - which film critic, Filipe Furtado cited as being one of the best films of the year, and then later, the decade - Hours, Shadows, and Hunter​).

Scott Barley's work has been linked to the Remodernist Film Movement, and has often been compared with the ouevres of Stan Brakhage, Philippe Grandrieux, Béla Tarr, and Jean Epstein.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Bijzonder dit. En heel eigenzinnig. En moeilijk uit te leggen waarom dit zo goed werkt. Maar dat is altijd lastiger bij abstractere films.

Sleep has her house bestaat voor het grootste deel uit gemanipuleerde natuurshots (meestal in de nacht) waarin gespeeld wordt met kaders, kleuren (of het gebrek daaraan), geluiden (omgevingsgeluiden die weggelaten of benadrukt worden, ambientachtige geluiden). Beelden die heel subtiel veranderen waardoor er op een gegeven moment iets heel anders zichtbaar lijkt dan voorheen. Er komt geen mens voorbij in deze film die soms lijkt gemaakt in een wereld waarin ze er nog niet waren of in een wereld waarin ze er niet meer zijn, maar tegelijk heb je het gevoel dat je naar een uiting van emoties van Barley zelf zit te kijken. Misschien wel naar zijn innerlijke wereld. Erg bijzonder.

4,5
Errug interessant!

4,5
Dat was een fikse ervaring. Meditatieve/contemplatieve cinema tot en met. Lange verglijdende shots, veranderend van kleur, focus, sfeer. Vrijwel continu visueel ongelooflijk mooi. Een tekstuele intro en een overweldigende apotheose. En daartussen weldegelijk verandering, verschuiving, dus een narratief...maar wát?! Dikke trip.

Zeer indrukwekkend en blij dit te hebben mogen zien dus dank Verhoeven voor het binnenhalen en vertonen!

avatar van Ferdydurke
4,0
Indrukwekkend, dat klopt ja.

In een bergachtig boslandschap, ruig en desolaat, waar de weersomstandigheden zich gaandeweg ontwikkelen van ongunstig naar apocalyptisch, zien we beelden van hemel en aarde (of wat daar op lijkt), vanaf een beperkt aantal posities: beurtelings en herhaaldelijk een waterval, een bergstroompje, een paard of twee paarden op een beboste helling, een meertje, een bomenrij.

Met een spel van zeer spaarzaam, nu eens toe- dan weer afnemend, licht en (vooral) donker wordt die ‘natuurlijke’ omgeving haast onwerkelijk, verwordt tot een abstractie, een unheimische sfeer oproepend, niet in het minst door de fantastische audio, bestaande uit omgevingsgeluiden als het ruisen van stromend water en het gebladerte, maar ook uit een soms toegevoegde, sonore, steeds in kracht toenemende, ambient sound.

Echt spectaculair wordt het als de wind aanzwelt tot een storm, met overdadige donderslagen en bliksemflitsen, en het lijkt alsof de wereld tot een einde komt. Even zien we een een helling in lichterlaaie staan, en we staren in het niets- en allesziende oog van het paard, begeleid door een raadselachtig, ritmisch kloppen of stampen.

De film eindigt dan met wat ik persoonlijk zie als een kleine stijlbreuk, omdat het echt de indruk wekt een totale abstractie te zijn: een soort woeste draaikolk rond een zwart gat, culminerend in een stroboscopisch knipperende bol. De doodsstrijd van een ster, fantaseer ik er maar even poëtisch op los.

Het geheel doet wat denken aan wat Grandrieux (Un Lac) en Sokurov (Mat i Syn) soms laten zien in hun films. Lamar’s La Última Tierra schoot me ook te binnen. Maar dit is toch niet helemaal vergelijkbaar. Hier ontbreekt een context, of ook maar iets van een narratief. Het is kernachtiger, maar ook kwetsbaarder, in die zin dat de kijker alleen die beelden als houvast heeft, beelden waarop het vertrouwde niet meteen herkenbaar is, en als het dat eenmaal wel is, verandert het langzaam, heel langzaam in iets anders, iets vreemds.

Het vraagt een bepaalde overgave, een concentratie; en dan word je al afgeleid door een miniem streepje licht bij de uitgang van de filmzaal, hoe heerlijk die zaal verder ook is. Of door het Heerlense stadscarillon. Wtf! Ik dacht even dat dat paard een koebel om zijn nek had hangen

avatar van leatherhead
4,0
Dit soort contemplatieve films zijn altijd een beetje hit or miss bij mij. Of het draait uit op een snore-fest van jewelste of ik raak helemaal immersed in de ervaring. Waar dat dan precies aan ligt weet ik niet maar deze film maakte zeker indruk. Meest merkwaardige was de manier waarop shots beetje bij beetje onopvallend veranderen, en je na een tijdje ineens doorkrijgt dat je naar iets totaal anders dan voorheen aan het kijken bent. Geeft de film echt een bevreemdend effect. De audio bestaat voornamelijk uit omgevingsgeluiden, met af en toe een erg sfeervolle ambient track om een nog hypnotiserender effect te creëren.

Een user op Letterboxd omschreef de film verder erg doeltreffend:

''For me, this is a science fiction film, through and through -- a portrait of an Earth, or an adjacent reality, that has become alien, invaded not by extraterrestrials but by a slow, persistent decay''


Gast
geplaatst: vandaag om 07:32 uur

geplaatst: vandaag om 07:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.