The Ottoman Lieutenant (2017)

Ik zou dan haast denken dat het om gekochte stemmen van de studio gaat op IMDB, want die huidige 7,9 gemiddeld slaat echt nergens op.
Het begint eigenlijk al bij het kansloze begin van de film, waar je in een minuut of 5 geïntroduceerd wordt met Lillie, niet erg overtuigend gespeeld door Hera Hilmar. Op een cheesy manier moeten we kennis maken met haar personage betreft het onrecht in het Amerika van 1914. Daarna ontmoet ze Josh Hartnett (leuk om hem weer eens te zien) en besluit ze hem halsoverkop te gaan volgen naar het Ottomaanse Rijk (zeg maar het huidige Turkije), waar Hartnett in een kliniek werkt die geen onderscheid maakt tussen religies en huidskleur, wanneer mensen geholpen moeten worden. Ze komt in de hele film vooral over als een verwend nest die perse haar zin moet doordrijven en ook altijd haar zin krijgt. Voor zover de zogenaamde diepgaande achtergrondverhaal van Lillie.

Eenmaal in het Ottomaanse Rijk aangekomen, loopt ze Michiel Huisman tegen het lijf. Erg toevallig, maar niet de grootste stoorfactor. Dat kwam namelijk vlak daarna, toen Huisman vertelde dat hij een luitenant is in het Ottomaanse leger, oftewel; hij speelt een Ottomaanse Turk. Nou, veeg mij maar op. Ongeloofwaardiger dan dit kom je ze niet tegen. Ik vraag me af wat de agent van Huisman heeft gedacht toen hij hem deze rol aansmeerde, maar ook wat Huisman nou zelf eigenlijk dacht. Zit hij zo krap bij kas dat hij een rol als Turk gaat aannemen? Ik kan me er niets bij voorstellen.

Vanaf dit moment gaat het wederom erg snel. Ze arriveert in de kliniek, ontmoet Ben Kingsley, die erg sceptisch is over vrouwen, maar binnen 5 seconde radicaal verandert van mening, nadat zij Huisman assisteert bij een spoedgevalletje. Waar halen ze deze A-listers eigenlijk weg?
Er volgt -naar wat de filmmakers proberen te verkopen- een driehoeksverhouding, waarin alleen Huisman en Hilmar aandacht krijgen om het verder uit te werken, maar dit gebeurt ook volstrekt ongeloofwaardig. Ze rijden op paardjes door prachtige landschappen en raken daardoor verliefd op elkaar. Op zich is dat geen probleem, alleen deze Hallmark commercial voelt totaal ongepast aan in een regio die op de voet van oorlog staat.
Hartnett gedraagt zich hierna als het jaloers vriendje, terwijl hij geen relatie met haar heeft. Dit resulteert in hilarisch slechte momenten, bijvoorbeeld als hij op de vuist gaat met Huisman. Want dit gaat natuurlijk allemaal om (interne) conflicten (die slecht uitgewerkt worden):
- de oorlog in het Ottomaanse Rijk, die aan Duitse zijde meevecht in de Eerste Wereldoorlog. Dit wordt door middel van stock footage beelden en een voice over van Hilmar in beeld gebracht. Dit haalt je compleet uit de film en voelen ook vooral aan als een budgettaire oplossing.
- Huisman speelt een moslim, terwijl Hilmar een christen is. Dit probeert de film als een conflict te verkopen, maar het werkt eigenlijk totaal niet.
- De kliniek schaart zich achter de Armeense rebellen, terwijl Huisman daar als Ottomaanse Turk rondloopt. Hierdoor wordt Hartnett een beetje boos.

Als ik dan alles bij elkaar optel, kom ik tot de conclusie dat dit gewoon een ordinaire b-film is, die als een A-film wordt verkocht.
De film is echt zo ontzettend slecht geschreven. De personages zijn volstrekt ongeloofwaardig en weten het drama niet over te brengen. De film probeert een geschiedenisles over te brengen, maar faalt daar volledig in. De balans tussen deze 2 gegevens missen volledig. Als geschiedenisles faalt de film, doordat het op een goedkope manier opgelost wordt en de film uiteindelijk meer richting een lovestory neigt. Als lovestory faalt de film omdat de hoofdrolspelers slecht gecast zijn en de achtergronden slecht uitgewerkt worden. Het lijkt puur een fysiek iets te zijn.

Dan kan je nog zulke mooie plaatjes schieten van de omgeving, dat is ook gelijk het enige dat nog een beetje aanvoelt alsof ze er moeite in hebben gestoken.

1,0*

Tegenvallende film over een jonge Amerikaanse verpleegster die op een medische missie naar Turkije vertrekt. Een zoetsappige en melodramatische romance en een voorspelbare driehoeksverhouding dat zich afspeelt tijdens een dramatisch stukje eerste wereldoorlog geschiedenis. Echter kun je deze film voor dat laatste beter links laten liggen. De personages weten niet te boeien en alleen de mooie shots van het Turkse landschap zijn nog wel de moeite waard.

Schitterende beelden van fraaie landschappen dienen als effectief decor, maar uiteindelijk komt deze tragisch bedoelde love story over een niet zo gecompliceerde driehoeksverhouding(want Hartnett hangt er maar wat bij in een oervervelende rol als jaloerse minnaar. Wat is er toch gebeurd met deze ooit zo veelbelovende acteur?) niet van de grond. Het is allemaal net niet. De geroutineerde maar wisselvallig presterende regisseur Ruben had zichtbaar niet voldoende budget tot zijn beschikking, waardoor enkele spektakelscènes(waarvan er trouwens te weinig zijn)te snel en zonder bezieling worden afgerafeld. En dat net niet geld ook voor de twee hoofdrolspelers die beide weliswaar de looks hebben, maar niet echt het grote acteertalent en de klasse om ons ook maar enigszins het verhaal in te slepen. Zeker Huisman, met zijn moderne en immer goed verzorgde baard, oogt nou niet bepaald als een Turkse oorlogsheld van pakweg honderd jaar geleden. Jammer ook dat Ben Kingsley is weggestopt in een redelijke maar slecht geschreven bijrol. In de paar scènes die hij heeft toont hij met een enkele oogwenk meer kwaliteit en intensiteit dan de drie andere protagonisten in de hele film bij elkaar, daarmee onbedoeld aantonend dat deze goedbedoelde pulp eigenlijk kwalitatief toch wel erg armoedig is. Zelden een film gezien aangaande een wereldoorlog die zo mat is.