Super Dark Times (2017)

...aldus (Willie)....op het IFFR forum...

Kevin Phillips speelt met Super Dark Times wellicht leentjebuur bij enkele krakers van jewelste uit het verleden, maar doet dat gewoon goed. De sfeer is al snel gezet. Het is duidelijk dat we in een klein stadje terecht zijn gekomen (mooie shots!). Mooi, maar ook wat saai wellicht...een doods stadje kan je het noemen. De bijdehand en irritant ouwehoerende tieners geven je al snel het idee: je kijkt naar een Amerikaanse tienerfilm. De mama geeft gelukkig ook het gevoel dat je geen moralistische hollywoodfilm kijkt en -ja, ja- er mag ook gelachen worden bij deze film. En dat blijft ook zo, ondanks alle drama, pech, -oeps daar gaat een samuraizwaard- de suspense en het treurige einde (en dan dat glimlachje...) . Onderwijl zie je wat mooie fenomenen en relikwieën uit de jaren '90, ik denk aan: "dat nummer? dat heb ik thuis liggen!", de tv met draaiknop en Bill Clinton. Dat het plot niet al te verrassend is, interesseert me niet zo. Voor dit genre komt deze jonge regisseur er wat mij betreft mee weg. Netflix proof, denk ik, deze Amerikaanse indie.

99% van de tijd merk ik dingen altijd als laatste op maar mede dankzij de ironische titel had ik deze eigenlijk direct in de smiezen, klonk echt 100% als mijn ding en dat is het achteraf ook gebleken.
Het jong zijn, misschien ben ik het zelf indertijd wel gewoon te weinig geweest en blijft dat me als 26 jarige achtervolgen, maar ik kan blijven kijken naar tien jaar jongere jongens en meisjes op hun bmx'jes die wat doelloos rondhangen, feesten en ondertussen alles voor het eerst beleven, en ik ben blij dat ik niet (meer) de enigste ben aangezien het genre met de jaren, bij alle leeftijden, alsmaar in populariteit toeneemt. In dit geval wordt dat opgroeien verstoord door een stom ongeluk, net wanneer het Zach wat voor de wind lijkt te gaan wat betreft meisjes gebeurd dit, en ondertussen zijn er ook nog allemaal oncontroleerbare puberhormonen (dan heb je opeens een seksuele fantasie over een lijk, midden in een volle klas) terwijl iedereen, maar dan ook werkelijk iedereen (leraren, ouders, bully's) aan je kop loopt te zeiken. Het verstikkende schuldgevoel hierover drijft een wig tussen de twee onafscheidelijke vrienden, zei die in het begin enkel elkaar nog maar hadden, die vervolgens een totaal andere richting in groeien kwa verwerking, met de schokkende climax ter gevolge. Het doet wat herinneren aan Mean Creek, inclusief de irritante dikke jongen die door zijn eigen lompheid het leven laat, maar dan met met wat oudere kinderen. Verder zijn alle vergelijkingen al zo'n beetje getrokken maar van al die genoemde titels moest ik vooral heel erg aan Elephant denken en ik zou dit ook gerust tot de nieuwe Elephant durven te benoemen eigenlijk. Minder subtiel en kabbelend misschien, met wat meer humor, maar specifiek zo'n scene als die waar Zach en Allison voor het eerst bij elkaar op de kamer zitten en hij huilend zijn gezicht tegen het hare wrijft, niet direct doorhebbende dat zij heel iets anders wil, dat, of de momenten met zijn vrijgevochten moeder, zijn van ongekende schoonheid en gaan onder je huid zitten waar ze als een shot botox voor altijd blijven. Tot aan de niet helemaal te bevatten ontploffing van opgekropte onderbuik gevoelens. Maar het is vooral de Donnie Darko achtige insteek die het tot iets echt unieks maakt. Alleen dat surrealistische begin al wat de rest van de film onvermeld blijft, de nachtmerries over een bijna zombieachtige Daryll, of een doodgewoon luchtrooster dat opeens een tijdportaal wordt en dan het (in dit geval) nostalgische jaren 90 sfeertje dat zo nu en dan wreed verstoort wordt door wat behoorlijk zware onaardse soundscapes. Top!

Edit: 7 stemmen op IMDB nog maar.

Niet alledaags filmpje wat van allerlei genres een verhaal weet te presenteren. De jaren '90 sfeer, de shots en het acteerwerk zijn dik in orde. Heb van begin tot einde genoten. Van mij mag deze regisseur helemaal los gaan.

Dit debuut van regisseur Kevin Phillips imponeert door prachtige beelden, maar dat kan echter niet helemaal verhullen dat het verhaal net iets te makkelijk is. Na een opening die niets toevoegde aan de film zien we een coming-to-age-drama. Dat gedeelte kwam tenminste goed tot uiting. Jeugdigheid is een vloek, niets dan leed, een tijd van gevaar, tragedie of wel... super-donkere tijden. Om een tiener te zijn is maar weinig romantisch, niks geen nostalgie. Echter als het bij deze door hormoon geteisterde tieners er iets mis gaat. Is dat ook voor een gedeelte van toepassing op de film. Er wordt wel getracht om een sfeer van wie-heeft-dit-nu-opeens-weer-gedaan te creëren maar dat zit vooral de dramatiek in de weg. Ook is het zo dat ze teveel bij het horrorachtige einde aan de suggestie overlaten, hierdoor komt het gewoon minder heftig aan. Nergens voel je echt goed de dreiging terwijl het toch voor Zach flink gevaarlijker aan het worden is. Ook de laatste getoonde beelden van een jongen die naar de nek van het meisje voor hem kijkt, komt zomaar zonder reden opeens uit de lucht vallen. Uiteindelijk moet ik wel concluderen; dat dit eenvoudig verhaal over het verschil tussen goed en kwaad, nog best goed verteld wordt.

Uitstekende film waarin de vriendschap tussen twee jongens op de proef wordt gesteld. Het wereldje waarin deze tieners zich begeven is perfect neergezet (in dat kader vond ik de eerste helft dan ook het sterkst). Sfeervol in beeld gebracht en de jonge acteurs zijn allemaal goed gecast. Ondanks dat ik met het einde wat minder kon, nog net 4.0 sterren voor dit veelbelovende regiedebuut.

En ... daar zijn ze dan.

Aan iedereen die met Donnie Darko en Stand By Me komt aanzetten, tijd om het hoofd even te luchten en het 80s kastje op te ruimen, want de jaren 90 zijn gearriveerd. Nieuw sfeertje, andere nostalgie, laten we geen tijdperken met elkaar gaan verwarren. Na 10 jaar synth en neon-verering is het wel weer genoeg geweest.

Het is jammer dat deze film verder 0,0 aanvangt met z'n hele 90s gebeuren. Buiten wat "hé kijk, 90s" aandachtstrekkerij had deze film zich gewoon anno nu kunnen afspelen, die dorpjes in de krochten van Amerika zijn toch vaak tijdsloos. Allicht dat de communicatie net iets anders was gelopen (smartphones enzo), maar dat zijn maar details binnen deze film.

Of het moest dan de link naar de electronische score zijn. Da's dan misschien nog iets waar ik naar kan uitkijken, al moet gezegd dat die buiten het feit dat het electronisch was absoluut niet 90s aandeed. Wél erg sterk gebruikt trouwens, alleen een beetje jammer dat het visuele net niet op hetzelfde niveau is. Nog steeds wel de moeite, maar had net dat tikkeltje krachtiger gemogen.

Verder is het gewoon een erg fijn debuut. Sfeervol van start tot finish, wat leuke genremixen, een gepast einde en een irritant personage dat al erg snel het onderspit delft. Wat was ik blij dat die kerel een zwaard door z'n keel geduwd kreeg. Het hele first party, first kiss gebeuren vond ik dan net iets minder boeiend, maar de film gaat daar nog wel op een redelijk sfeervolle manier mee om.

Voor nu zeker niks mis mee, al heb ik het gevoel dat ik na 9 soortgelijke 90s odes er weer serieus de pest in ga hebben. Ik zou mijn hoop kunnen uitspreken dat ze het allemaal niet teveel gaan uitmelken, maar dat lijkt me ietwat naief. Gelukkig was Phillips er op tijd bij.

3.5*

Leek een beetje op een kruising tussen Mean Creak en Paranoid Park...

...met andere woorden, een zeer geslaagde coming of age film, waarin de regisseur klaarblijkelijk de nadruk op de jaren 90 legt... Dat was ook wel nodig om zo'n verhaal te maken... merk je in de tijd van Social Media. We volgen vier jongens, waaronder twee beste vrienden Zach en Josh... Je weet hoe dat gaat, grenzen zoeken, dingen stelen uit de kamer van je grote broer... en een ongeluk... Wat ga je doen? Jezelf aanmelden zodat je het je rest van je leven die nog moet beginnen kan schudden... of... verduisteren en mondje houden... Bij Darryl moest ik overigens erg denken aan George uit Mean Creek.

De jongens gaan voor de tweede. Maar daar schijnt de ellende nou juist mee te beginnen. Het dubbelleven wat de jongens moeten leiden... Het blijven verzwijgen en liegen... en je best doen om niet op je emoties betrapt te worden. Maar het lijkt er echter wel op alsof de jongens wel iets van krachten hebben om nog redelijk in beweging te blijven. Maar ondertussen voel je de wroeging... Voornamelijk de nachtmerries van Zach waren daar de prima voorbeelden van...

En dan die twist...

Ja, dit was een zeer sterke film... Het verhaal, het acteerwerk, de nadrukkelijke jaren 90 sfeer... Het werkte allemaal erg goed.

4,0*

Verrassende film die door een bizarre wending noodlottig eindigt. Verhaal op het einde beetje over de top. Maar toch wist het verhaal me van begin tot einde boeien.

Donkere tijden

Aardig, maar enigszins overtrokken titel waarvan ik alle aandacht die hij krijgt, een beetje overtrokken vind.

Het punt voor mij was hoofdzakelijk dat ik Super Dark Times veel te traag vond en het verhaal ook te mager om 100 minuten mee op te vullen. In de plot word heel prikkelend gesproken over het verkennen van de schemerzone tussen adolescentie en volwassenheid, lust en liefde, moed en angst, en goed en kwaad, maar in feite zijn dit alleen maar een paar prikkelende woorden. Waar het op neerkomt is dat er een tragisch ongeval plaatsvind waarbij een van de twee betrokkenen een fascinatie voor moorden en pijniging ontwikkeld en de andere betrokkenen een normaal rouwproces doormaken. Dit is op zich een interessant uitgangspunt, ware het niet dat je nooit helemaal in het hoofd vanCharlie lijkt te geraken. Oké hij verliest zijn verstand volledig en het ongeluk heeft dit getriggerd, maar in hoeverre was dit de trigger en wat lag er nog meer allemaal aan ten grondslag? van de gezinssituatie en eventuele overige invloeden krijgen we verder als kijker eigenlijk niks mee.

Dit alles maakt deze misdaadthriller toch een beetje slepend en soms ook saai. Het blijft teveel aan de oppervlakte en te magertjes. En hoe Zach na zoveel zwaard steken nog niet dood neerviel is mij een raadsel.

3,0*

Super Dark Times

Wat begint als een sfeervol coming of age verhaal verandert al snel in een horrorachtige nachtmerrie. Die mix maakt Super Dark Times ook zo'n sterke film, alhoewel je wel even moet meegaan in de complete verandering die de film doormaakt. Na het 'zwaard incident' moet je wel even een knop omzetten, maar dan word je wel beloont met een sterk en spannend laatste gedeelte.

De sfeervolle regie van Phillips helpt ook, net zoals het acteerwerk van Campbell, Tahan en Cappuccino. De focus in de laatste scènes op Allison is sterk gedaan, en ik zou het liefst gelijk verder willen kijken hoe zij haar leven weer oppakt. Iedereen kan er zijn eigen interpretatie aan geven (Is ze slachtoffer? Medeplichtige? Of is ze gewoon gefascineerd door moord en bloed?).

Interessant dramatisch verhaal met goed acteerwerk van de jonge cast. Het komt misschien wat gestaag op gang, maar het verloop en de uitwerking mag er zijn. Opvallend neusje van de zalm is Elizabeth Cappuccino. 7/10

Omwille van de behoorlijke recensies me ook aan deze film gewaagd. Een degelijke film, maar voor mij niet zo bijzonder zoals dit voor sommige anderen wel het geval was. Een film die wat uiteenvalt in twee delen. Het begin focust zich op wat tieners zoals ik er eentje was in de jaren 90. Wat rondhangen en flirten met het andere geslacht. En ook zonder al die gsm's of social media waren we best creatief.

De ongelukkige daad verandert veel en eenieder gaat er anders mee om. Vreemd dat er weinig onderzoek gedaan werd naar de verdwijning van die jongen. Behoorlijk geacteerd met een knappe sfeer. Het einde is best interessant en zit redelijk in elkaar, maar een echt wow-gevoel ervoer ik nooit. Gewoon fijn om gezien te hebben, eentje die ook snel vergeten zal zijn. Beetje oppervlakkig bij momenten, zwevend rond een "voldoende"

Super Tenenkrommend-slecht Times.

Ik ben echt de moeilijkste niet met films, maar dit sloeg werkelijk waar nergens op. Een film zonder doel en logisch verhaal. Te weinig diepgang, teveel van de hak op de tak. De niet-creatieve titel zou al voorspeld moeten hebben dat het nergens over zou gaan en dat bleek ook. Dom eind ook.

Elk woord is teveel. Ik laat het hierbij.

0,5*