Hounds of Love (2016)

Zeker een van de betere van het festival, maar had er na het intrigerende begin en de vervolgens mooie opbouw nog een tikkeltje meer van verwacht. Verder in alles eigenlijk solide en het zet ook een fraai tijdsbeeld neer zonder daar stevig de aandacht op te vestigen. Alleen wel wat overmatig gebruik van slowmotion en het einde (met Joy Division en uiteraard in slowmo) vond ik ook niet helemaal geslaagd.

De film deed me overigens denken aan een soort ingetogen Alléluia (2014) (zonder de halleluja ), maar wellicht is dat de geest van Laurent Lucas die na het zien van Grave op tweede paasdag nog in het gebouw ronddwaalde.

Een bedrieglijk normale woonwijk in de West-Australische metropool Perth vormt het decor voor het spannende ontvoeringsdrama Hounds of Love. Beoogd slachtoffer is de jongvolwassen Vicki (Ashleigh Cummings), die privé te lijden heeft onder de scheiding van haar ouders. Als de avond valt, nadert een auto de schaars geklede en emotioneel instabiele Vicki. Achter het stuur geen pooiers of ander geteisem, maar een ogenschijnlijk vriendelijk stel. Of ze een lift nodig heeft. Het net sluit zich als Vicki toezegt.

Hounds of Love bewijst dat een simpele film slaagt bij gratie van een goede uitwerking. In dit verhaal geen grote verrassingen, maar wel enorm veel sfeer en een prima spanningsboog. In de opmaat naar de emotionele climax komen we daarnaast veel te weten over de daders. Wat beweegt hen, wie bespeelt wie? Hounds of Love is thriller en karakterstudie ineen.

De meeste indruk maakt regisseur Ben Young echter met een paar eigenzinnige keuzes. De sterke opening (slow-motion volleybal op een sportveldje) getuigt van lef, de soundtrack (Moody Blues, Joy Division, zelfs kerstmuziek) valt precies goed. Hounds of Love is een absolute aanrader.

Mij kon het allemaal wat minder bekoren. Ik vond het een vrij zwaarmoedige film en het ging me wat te traag. Ik vond dat de film te weinig bood om de ganse speelduur te blijven boeien. Het is eigenlijk ook nogal voorspelbaar en bijster origineel zou ik het ook zeker niet noemen. Echt het typische voorbeeld van wat ik een lelijke film vind. Het was voor mij allesbehalve een pretje om ernaar te kijken en bovendien is het een film met meer ambities die nergens worden waargemaakt.

Ruime 2,0*

Na Get Out de tweede prijswinnaar van het Imagine Festival die ik zie.

Australië, 1987. Vicki heeft het zwaar onder de scheiding van haar ouders. Als op een avond haar moeder haar verbied om naar een feestje te gaan glipt ze stiekem weg. Onderweg bied een ogenschijnlijk vriendelijk koppel haar een lift aan. Schijn bedriegt echter want snel wordt duidelijk dat de twee totaal gestoorde psychopaten zijn die jonge meisjes ontvoeren en verkrachten. Dit keer verloopt de ontvoering echter anders dan het stel gewend is.

Hounds of Love is een beklemmende film. Dat een eenzame, nare man meisjes ontvoerd en verkracht valt te verwachten, maar dat een ogenschijnlijk normale man en een vrouw dit samen doen is een van de elementen die Hounds of Love zo akelig maken. Geen monsters hier, maar puur menselijk kwaad. Het verhaal wordt uiteindelijk voor een groot deel vanuit het perspectief van de twee booswichten verteld. Evelyn, de vrouw van het koppel, lijdt eronder dat haar partner zich zo tot Vicki aangetrokken voelt. Zelfs deze mensen hebben dus een soort gevoelens. Ik had echter geen medelijden met haar, hoe goed de rol ook vertolkt was door Emma Booth.

Doordat het verhaal deels vanuit de ontvoerder werd verteld herinnerde de film me aan de Oostenrijkse film Angst, waar we letterlijk een dag uit het leven van een psychopaat volgen. Verschil is wel dat de gekken hier nog een stuk menselijker overkomen en het slachtoffer meer aandacht krijgt. Wat de film ook met Angst gemeen heeft is de rauwheid. Een ontvoering en verkrachting is een nogal smerig karweitje, niet zo romantisch als Gialli doen geloven.

De film is zeer fraai opgenomen. Het openingsshot waar mooie nettbal-dames in ultraslow-motion worden bespied had door Brian De Palma bedacht kunnen zijn. De begeleiding van lage synthesizer-klanken maakt het geheel helemaal af. Zelfs de kerstmuziek werkt op een bizarre manier uitstekend bij de film. Wat sfeerloos overigens, kerst in Australië. De meest schokkende scène van de film vond ik het doodtrappen van de hond, terwijl dit niet eens in beeld is geweest (het Resevoir Dogs-effect, dus).

Ondanks het vrij trage tempo is de film wel behoorlijk spannend. Door het gebruik van slow-motion tijdens bepaalde scènes was de spanning soms niet te harden. Door het rauwe, realistische karakter van de film gaat hij ook een beetje onder je huid zitten. Uiteindelijk is het laatste gedeelte van de film niet bijzonder verrassend, maar al met al was het zeker niet onaardig.

Sterk debuut van Ben Young en zeker een het bekijken waard.

Een ijzingwekkende debuutthriller die over bijna de gehele linie zeer effectief is met het oproepen van beklemming en spanning. Kerst 1987 in de zonovergoten Australische stad Perth. Een op het eerste gezicht normale buitenwijk in een lichtelijk vervallen voorstad. Vicki Maloney (Ashleigh Cummings) een rebellerend tienermeisje die moeite heeft met de scheiding van haar ouders wordt ontvoerd door een verknipt en vooral pervers echtpaar. Observerend ontdekt ze dat ze de twee tegen elkaar moet uitspelen om nog een kans te maken op vrijheid. Uiteindelijk staat niet zozeer Vicki staat centraal, maar de ongewenst kinderloze en zeer labiele Evelyn (Emma Booth). De film houdt gepaste afstand en laat de aard van de gruwelijkheden voor het merendeel over aan de fantasie van de kijker. En juist het niet tonen van de gebeurtenissen maakt deze film sterker en krachtiger. Er is niet veel gore, niet veel bloed, maar wel veel angst en vooral de schreeuwen van totale wanhoop blijven je nog wel een tijdje achtervolgen. Hierdoor blijf je in constante spanning en kruipt de film als het waren onder je huid. Tevens valt het prachtig camerawerk op, debuterend regisseur Ben Young weet met treffende slow motions een zeer sterke sfeer te creëren. Vermoedelijk is Young geïnspireerd geraakt door het Australisch echtpaar seriemoordenaars David en Catherine Birnie bekend als de Moorhouse Murders. Aangezien er nog wel wat overeenkomsten zijn. Ook de Tangerine Dream-achtige muziekscore werkte mee om de spanning nog meer op te drijven. Jammer is het dan ook dat er ook gekozen is voor een drietal popsongs. Voor twee ervan was het overbekende karakter voor mij een iets te storende factor. Het derde zuigt, met het al niet echt verrassende einde en in combinatie met de slow-motion beelden, nu onbedoeld alle zuurstof uit de film. De film is in al zijn eenvoud echter zo psychologisch verontrustend en beklemmend dat het ondanks alles een zeer goede film is!

Een sterk misdaaddrama met een aardig verhaal. Het komt lekker rauw over en het sfeertje is beklemmend. De cast speelt prima, vooral Booth weet zeer te overtuigen. Het onvermijdelijke einde had ik graag iets anders gezien, een iets donkerder einde had wel gepast bij deze film. De muziek vond ik goed, op het laatste nummer na dan want die verpest het een beetje. Desalniettemin wel gewoon een goede film.

Redelijk geslaagde maar niet bijster boeiende thriller, over een ogenschijnlijk normaal echtpaar dat een nabijwonend meisje ontvoert en vervolgens misbruikt. Gaandeweg ontstaat er de nodige frictie tussen de man en de vrouw, met desastreuze gevolgen. Het verhaalverloop is erg voorspelbaar, maar gelukkig zijn de personages goed uitgewerkt en is de sobere sfeer goed getroffen. Vormt een mooie double bill met het enigszins vergelijkbare Snowtown, die wel wat sterker is.

Uitstekende film over een meisje dat in haar buurt door een echtpaar ontvoerd en misbruikt wordt. Het verknipte echtpaar wordt hier op een realistische en goed uitgewerkte manier neergezet. De film heeft een aantal behoorlijk spannende momenten en een bijna constant ongemakkelijke sfeer (met hier en daar goed gebruik van slow-motion en een fijne soundtrack). Wel weinig verrassend allemaal, en daarom net geen 4.0 sterren.

Damn you Australia! Val je een keer niet in de handen van een inteeltfamilie in de verraderlijke outback, wordt je wel van de straat geplukt door een psychisch gestoord stelletje. Het overkomt de instabiele Vicki, die uit huis is geslopen om naar een feestje te gaan.

Evelyn en John lijken een normaal stel, maar veranderen al snel in een paar ordinaire psychopaten die er plezier in hebben de arme Vicki te martelen en te verkrachten. Dat moet worden aangenomen althans, want de daadwerkelijke praktijken blijven de kijker bespaard. Hoewel het personage Vicki niet zo interessant is, wordt ze wel goed neergezet door Cummings. Je voelt toch wel mee, getuigen het feit dat ik echt wilde dat het goed zou aflopen. Spannende scene toen haar moeder steeds haar naam riep. Toen de deur weer dichtsloeg is de verslagenheid wel even voelbaar.

Curry en vooral Booth doen het ook prima. Beiden lijken ze ook een stuk ouder dan dat ze in werkelijkheid zijn. Dat komt vooral omdat ze er uitzien als smerig tokkievolk. Zo voelt de film ook een beetje, beklemmend, broeierig. De score is behoorlijk goed, al is het laatste liedje inderdaad een beetje misplaatst.

Hounds of Love wint in elk geval niet de originaliteitsprijs. Ben Young lijkt in te willen spelen op het realistisch weergeven van een gijzeling, en dat lukt ook aardig, maar ik had graag een boeiender verloop gezien. Het stoken tussen de kidnappers is wel erg makkelijk gehouden en daardoor zijn de fatale messteken te abrupt en ongeloofwaardig. Tevens hou ik niet zo van eindes waarin het kwaad niet wordt gestraft óf niet zegeviert. Niet zo bijzonder als gehoopt.

Fijne film dit,erg aangenaam door het acteerwerk van de hoofdrolspelers.

In principe is deze film niet zo bruut als dat we van films van dit soort gewend zijn maar zoals ik hierboven zei het acteerwerk is erg sterk.

Hier en daar ook erg spannend.....ja zeker een verrassing dit.

Vond dit echt een onwaarschijnlijk goeie film. Slomobeelden kunnen voor mij perfect, zolang je er niet mee overdrijft. In Hounds of Love is het precies goed. Die scènes dragen ook bij tot de beklemmende sfeer die de hele film overheerst, net als de bloedstollende score.

De drie hoofdrolspelers stelen de show en verkeren stuk voor stuk in bloedvorm. Vooral de perfect gecaste Emma Booth is subliem als de labiele Evelyn White, maar ook Cummings en Curry acteren geweldig.

Mijn favoriete scène? Dat moment waarop Vicki, onder de melodramatische noten van Nights in White Satin, beseft dat ze in de val is gelokt. Het dansende echtpaar maakt deze passage helemaal af.

De ontknoping zou me in vele andere films misschien teleurstellen, maar het emotionele weerzien werd door de slow motion en het gebruik van Joy Divisions Atmosphere zodanig over the top gebracht dat het gewoon weer goed was.

Kortom, Hounds of Love sleepte me mee van het eerste tot het laatste shot.

Prima filmpje !
Het verhaal wordt boeiend gebracht door de drie hoofdpersonages die een geloofwaardige invulling geven en hun rollen prima spelen. Daarbij ook het gebruik van een sfeerrijke sound en leuke muziek. De scène dat het gestoorde paar danst op Nights in White Satin terwijl Vicki langzaam beseft dat ze ontvoerd is geworden, is erg sterk. Ook het gebruik van de camera had hier een toegevoerde waarde die een extra tintje meegeven aan de sfeer. De camera die rustig voorbij gaat bij de verschillende woonhuizen en het leven daaromtrent is leuk gedaan. Of de slow-motion beelden. Stijlvolle elementen !
Naar het einde toe pakt het misschien wat minder uit : iets te simpel uitgewerkt, zeker die messteken. 7/10

Sfeervolle, goed geschreven en sterk geacteerde psychologische thriller gebaseerd op ware feiten begint in Perth in 1987, wanneer Vicki Maloney [Ashley Cummings] wordt gekidnapt door het jonge echtpaar John [Stephen Curry] en Evelyn White [Emma Booth]. Het scenario richt zich op de gespannen relatie tussen de explosieve John en de onderdanige Evelyn, maar vooral vanuit het perspectief van Vicki, die daardoor al snel door heeft dat de sfeer op elk moment om kan slaan. Dat gegeven zorgt voor veel suspense, ook al neemt regisseur/scenarist Ben Young in zijn speelfilmdebuut wat teveel zijn toevlucht tot stijlmiddelen.

Stijlvol geschoten met onder andere veel gebruik van extreme slow motion, een naargeestig sfeertje maar verder niet erg opzienbarend. Vond de acteurs niet slecht al lag de labiliteit van Evie er wel zo dik bovenop dat je je afvraagt hoe de manipulatieve John haar nog kon vertrouwen. Het einde was me ook iets te makkelijk. Het is dat Atmosphere zo'n goeie plaat is, maar een einde dat gered wordt door de muziekkeus is toch niet goed te noemen.

Politie had trouwens wel iets meer kunnen doen lijkt me, vingerafdrukken vergelijken van al die brieven van verdwenen meisjes was toch wel het minste, zeker nu de laatste een verborgen boodschap bleek te bevatten. De opmerking van John dat "ze" altijd eerst naar de achterdeur lopen suggereert dat ze al veel meer ontvoeringen en moorden op hun geweten hebben en dat ze een bekend stramien volgen.

Maar goed, voor een debuutfilm wel meer dan verdienstelijk en een regisseur om in de gaten te houden.

Hm.

In zijn genre schiet het toch net wat te kort om indrukwekkend te worden. Bij vlagen werkt de sfeer beter in deze film dan in soortgelijke films, maar in het algemeen blijft het wat achter qua spanning of loop. Ik voelde toch te weinig impact na afloop.

Ik kan wel zeggen dat de film soms door je heen gaat, omdat regisseur Young bij vlagen de machteloosheid van Cummings erg ijzingwekkend neer weet te zetten. Dat geschreeuw gaat echt door merg en been, waardoor je je plots even heel ongemakkelijk voelt.

Maar de gebeurtenissen door de film heen leven helaas te weinig op naar die momenten. Young doet pogingen om de ontvoerders uit te diepen, maar ik bleef het maar 2 oppervlakkige karakters vinden waarvan het uiteraard niet lang gaat duren voordat ze met elkaar op de vuist gaan.

Film kent 2 spannende stukjes, maar voor de rest voelde ik toch weinig sympathie voor Cummings op haar krijsen na. Het is allemaal behoorlijk rauw opgezet, maar de ruwe uitstraling van de film komen vooral door de regie zelf, en niet door de gebeurtenissen tijdens de film, die toch echt te weinig opleven naar die uitstraling.

Acteerwerk is van hoog niveau, voornamelijk van Cummings, en het zorgt ervoor dat alles wat realistischer en ruwer overkomt op de kijker, maar uiteindelijk willen de personages zelf nooit echt van de grond komen. Vooral de ontvoerders leven niet echt op.

Uiteindelijk is 108 minuten toch net iets te lang, vooral omdat de film toch te weinig weet te vertellen om die speelduur te rechtvaardigen. Wel is de film niet bepaald saai en de machteloosheid komt bij vlagen erg goed naar voren. Het kent een aantal ijzingwekkende momenten, maar dat kwam niet omdat de gebeurtenissen erg schokkend waren, maar vooral omdat Cummings zelf erg goed en overtuigend staat te spelen.

Sukkel voor de liefde

Een degelijke Australische thriller, waarin regisseur Ben Young laat zien over het nodige regisseertalent te beschikken. Hounds of Love is erg rauw, bevat sfeervolle muziek die precies bij de setting past, en bevat daarnaast een aantal fraai geschoten slow motion belden die het verhaal kracht bij zetten. Daarnaast zet Ashleigh Cummings, die de gekidnapte tiener speelt, een steengoede rol neer. Haar acteerwerk zal weinig kijkers onberoerd laten. Haar wanhopige geschreeuw, wanneer zij zich realiseert dat zij geen kant uit kan, gaat door merg en been en geeft je een afschuwelijk gevoel.

Waar de thriller minpunten bij mij scoort is met betrekking tot het voorspelbare verloop en net iets te veel toevalligheden. Weliswaar in dienst van het verhaal, maar deze voelden geforceerd ingebracht aan, waardoor dit een negatieve impact kreeg op mijn film beleving. Ook vond ik het een gemiste kans dat er niet meer werd ingezoomd op het verleden van de vrouwelijke kidnapster, en hoe zij in deze situatie beland is. Liefde maakt blind is namelijk nogal een understatement en ik had haar personage graag nog een stuk meer uitgediept zien worden. Dit had het slot nu niet minder voorspelbaar gemaakt, maar wel een grotere impact mee kunnen geven.

3,0*

Mweh, vond het een trage taaie film. Niet zoveel aan.

Niet voor het eerst dat ik een film over ontvoering (of gevangenschap) zie. Zeker die bekende waargebeurde zaken zoals die 2 films over Natasha Kampusch bijvoorbeeld (3096 Tage (Film, 2013)). In dat opzicht steeds films die een bepaalde impact nalaten.

Als het goed wordt aangepakt, is de uitzichtloosheid en machteloosheid van het slachtoffer vaak goed weergegeven, net als het sadisme of machtspositie van de ontvoerder. Dat valt hier ook mee. Hoewel ik niet 100% mee was met de briefwisseling naar huis (niet afgestempeld en in de bus gedeponeerd toen bleek dat ze al weg was) neemt Young voldoende de tijd om de radeloosheid van Vicki te tonen. Vreemd is toch wel die erg lakse houding van de politie, zeker omdat dit niet de eerste vermiste was.

In het begin van de film probeert Young wat interessant te doen met die slomo beelden, maar die voegden voor de rest weinig toe. Dat John een bepaalde manipulatieve controle had over zijn vriendin zal wel kloppen, al vond ik toch dat die toch iets te weinig uit de verf kwam. Het was iets te vrijblijvend.