Hounds of Love (2016)

Heb zo'n vermoeden dat we deze over een paar maanden mogen verwachten op Imagine.

Verdomd! Is Astro TV niks voor je?

De artistieke directeur van Imagine zag deze in Venetië. Het was zijn favoriet.

Kan me er iets bij voorstellen.

Zeker een van de betere van het festival, maar had er na het intrigerende begin en de vervolgens mooie opbouw nog een tikkeltje meer van verwacht. Verder in alles eigenlijk solide en het zet ook een fraai tijdsbeeld neer zonder daar stevig de aandacht op te vestigen. Alleen wel wat overmatig gebruik van slowmotion en het einde (met Joy Division en uiteraard in slowmo) vond ik ook niet helemaal geslaagd.

De film deed me overigens denken aan een soort ingetogen Alléluia (2014) (zonder de halleluja ), maar wellicht is dat de geest van Laurent Lucas die na het zien van Grave op tweede paasdag nog in het gebouw ronddwaalde.

Het scheelt dat Atmosphere zo'n geniale plaat is dat ik al snel op m'n knieën lig...

Een bedrieglijk normale woonwijk in de West-Australische metropool Perth vormt het decor voor het spannende ontvoeringsdrama Hounds of Love. Beoogd slachtoffer is de jongvolwassen Vicki (Ashleigh Cummings), die privé te lijden heeft onder de scheiding van haar ouders. Als de avond valt, nadert een auto de schaars geklede en emotioneel instabiele Vicki. Achter het stuur geen pooiers of ander geteisem, maar een ogenschijnlijk vriendelijk stel. Of ze een lift nodig heeft. Het net sluit zich als Vicki toezegt.

Hounds of Love bewijst dat een simpele film slaagt bij gratie van een goede uitwerking. In dit verhaal geen grote verrassingen, maar wel enorm veel sfeer en een prima spanningsboog. In de opmaat naar de emotionele climax komen we daarnaast veel te weten over de daders. Wat beweegt hen, wie bespeelt wie? Hounds of Love is thriller en karakterstudie ineen.

De meeste indruk maakt regisseur Ben Young echter met een paar eigenzinnige keuzes. De sterke opening (slow-motion volleybal op een sportveldje) getuigt van lef, de soundtrack (Moody Blues, Joy Division, zelfs kerstmuziek) valt precies goed. Hounds of Love is een absolute aanrader.

Ik heb er zin in.

Ziet er goed uit. Ben erg benieuwd!

Ik had hem gisteren idd binnengehaald ?

Maar geen haast!

Behoorlijk naargeestig dit...

Mij kon het allemaal wat minder bekoren. Ik vond het een vrij zwaarmoedige film en het ging me wat te traag. Ik vond dat de film te weinig bood om de ganse speelduur te blijven boeien. Het is eigenlijk ook nogal voorspelbaar en bijster origineel zou ik het ook zeker niet noemen. Echt het typische voorbeeld van wat ik een lelijke film vind. Het was voor mij allesbehalve een pretje om ernaar te kijken en bovendien is het een film met meer ambities die nergens worden waargemaakt.

Ruime 2,0*

Had veel meer verwacht na al die goede reviews hier en op imdb , maarja ..slecht was die nu ook niet.

Na Get Out de tweede prijswinnaar van het Imagine Festival die ik zie.

Australië, 1987. Vicki heeft het zwaar onder de scheiding van haar ouders. Als op een avond haar moeder haar verbied om naar een feestje te gaan glipt ze stiekem weg. Onderweg bied een ogenschijnlijk vriendelijk koppel haar een lift aan. Schijn bedriegt echter want snel wordt duidelijk dat de twee totaal gestoorde psychopaten zijn die jonge meisjes ontvoeren en verkrachten. Dit keer verloopt de ontvoering echter anders dan het stel gewend is.

Hounds of Love is een beklemmende film. Dat een eenzame, nare man meisjes ontvoerd en verkracht valt te verwachten, maar dat een ogenschijnlijk normale man en een vrouw dit samen doen is een van de elementen die Hounds of Love zo akelig maken. Geen monsters hier, maar puur menselijk kwaad. Het verhaal wordt uiteindelijk voor een groot deel vanuit het perspectief van de twee booswichten verteld. Evelyn, de vrouw van het koppel, lijdt eronder dat haar partner zich zo tot Vicki aangetrokken voelt. Zelfs deze mensen hebben dus een soort gevoelens. Ik had echter geen medelijden met haar, hoe goed de rol ook vertolkt was door Emma Booth.

Doordat het verhaal deels vanuit de ontvoerder werd verteld herinnerde de film me aan de Oostenrijkse film Angst, waar we letterlijk een dag uit het leven van een psychopaat volgen. Verschil is wel dat de gekken hier nog een stuk menselijker overkomen en het slachtoffer meer aandacht krijgt. Wat de film ook met Angst gemeen heeft is de rauwheid. Een ontvoering en verkrachting is een nogal smerig karweitje, niet zo romantisch als Gialli doen geloven.

De film is zeer fraai opgenomen. Het openingsshot waar mooie nettbal-dames in ultraslow-motion worden bespied had door Brian De Palma bedacht kunnen zijn. De begeleiding van lage synthesizer-klanken maakt het geheel helemaal af. Zelfs de kerstmuziek werkt op een bizarre manier uitstekend bij de film. Wat sfeerloos overigens, kerst in Australië. De meest schokkende scène van de film vond ik het doodtrappen van de hond, terwijl dit niet eens in beeld is geweest (het Resevoir Dogs-effect, dus).

Ondanks het vrij trage tempo is de film wel behoorlijk spannend. Door het gebruik van slow-motion tijdens bepaalde scènes was de spanning soms niet te harden. Door het rauwe, realistische karakter van de film gaat hij ook een beetje onder je huid zitten. Uiteindelijk is het laatste gedeelte van de film niet bijzonder verrassend, maar al met al was het zeker niet onaardig.

Sterk debuut van Ben Young en zeker een het bekijken waard.

Een ijzingwekkende debuutthriller die over bijna de gehele linie zeer effectief is met het oproepen van beklemming en spanning. Kerst 1987 in de zonovergoten Australische stad Perth. Een op het eerste gezicht normale buitenwijk in een lichtelijk vervallen voorstad. Vicki Maloney (Ashleigh Cummings) een rebellerend tienermeisje die moeite heeft met de scheiding van haar ouders wordt ontvoerd door een verknipt en vooral pervers echtpaar. Observerend ontdekt ze dat ze de twee tegen elkaar moet uitspelen om nog een kans te maken op vrijheid. Uiteindelijk staat niet zozeer Vicki staat centraal, maar de ongewenst kinderloze en zeer labiele Evelyn (Emma Booth). De film houdt gepaste afstand en laat de aard van de gruwelijkheden voor het merendeel over aan de fantasie van de kijker. En juist het niet tonen van de gebeurtenissen maakt deze film sterker en krachtiger. Er is niet veel gore, niet veel bloed, maar wel veel angst en vooral de schreeuwen van totale wanhoop blijven je nog wel een tijdje achtervolgen. Hierdoor blijf je in constante spanning en kruipt de film als het waren onder je huid. Tevens valt het prachtig camerawerk op, debuterend regisseur Ben Young weet met treffende slow motions een zeer sterke sfeer te creëren. Vermoedelijk is Young geïnspireerd geraakt door het Australisch echtpaar seriemoordenaars David en Catherine Birnie bekend als de Moorhouse Murders. Aangezien er nog wel wat overeenkomsten zijn. Ook de Tangerine Dream-achtige muziekscore werkte mee om de spanning nog meer op te drijven. Jammer is het dan ook dat er ook gekozen is voor een drietal popsongs. Voor twee ervan was het overbekende karakter voor mij een iets te storende factor. Het derde zuigt, met het al niet echt verrassende einde en in combinatie met de slow-motion beelden, nu onbedoeld alle zuurstof uit de film. De film is in al zijn eenvoud echter zo psychologisch verontrustend en beklemmend dat het ondanks alles een zeer goede film is!

Mooi @joolstein. Helemaal mee eens. Had iets meer daadkracht verwacht van het slachtoffer derhalve 3.5*

Hmmm,de poster zet je flink op het verkeerde been.

prima film.

Je wordt er helemaal in meegenomen van begin tot einde.

3.5 ***

Een sterk misdaaddrama met een aardig verhaal. Het komt lekker rauw over en het sfeertje is beklemmend. De cast speelt prima, vooral Booth weet zeer te overtuigen. Het onvermijdelijke einde had ik graag iets anders gezien, een iets donkerder einde had wel gepast bij deze film. De muziek vond ik goed, op het laatste nummer na dan want die verpest het een beetje. Desalniettemin wel gewoon een goede film.

Eerder een misdaaddrama dan thriller, maar realistisch en meeslepend uitgewerkt. Er verschijnen slechts een handvol acteurs op het toneel en de twee gangsters zagen er allesbehalve angstaanjagend uit, maar toch dragen ze de film en word je al snel door het verhaal opgeslorpt.

Redelijk geslaagde maar niet bijster boeiende thriller, over een ogenschijnlijk normaal echtpaar dat een nabijwonend meisje ontvoert en vervolgens misbruikt. Gaandeweg ontstaat er de nodige frictie tussen de man en de vrouw, met desastreuze gevolgen. Het verhaalverloop is erg voorspelbaar, maar gelukkig zijn de personages goed uitgewerkt en is de sobere sfeer goed getroffen. Vormt een mooie double bill met het enigszins vergelijkbare Snowtown, die wel wat sterker is.

Uitstekende film over een meisje dat in haar buurt door een echtpaar ontvoerd en misbruikt wordt. Het verknipte echtpaar wordt hier op een realistische en goed uitgewerkte manier neergezet. De film heeft een aantal behoorlijk spannende momenten en een bijna constant ongemakkelijke sfeer (met hier en daar goed gebruik van slow-motion en een fijne soundtrack). Wel weinig verrassend allemaal, en daarom net geen 4.0 sterren.

Damn you Australia! Val je een keer niet in de handen van een inteeltfamilie in de verraderlijke outback, wordt je wel van de straat geplukt door een psychisch gestoord stelletje. Het overkomt de instabiele Vicki, die uit huis is geslopen om naar een feestje te gaan.

Evelyn en John lijken een normaal stel, maar veranderen al snel in een paar ordinaire psychopaten die er plezier in hebben de arme Vicki te martelen en te verkrachten. Dat moet worden aangenomen althans, want de daadwerkelijke praktijken blijven de kijker bespaard. Hoewel het personage Vicki niet zo interessant is, wordt ze wel goed neergezet door Cummings. Je voelt toch wel mee, getuigen het feit dat ik echt wilde dat het goed zou aflopen. Spannende scene toen haar moeder steeds haar naam riep. Toen de deur weer dichtsloeg is de verslagenheid wel even voelbaar.

Curry en vooral Booth doen het ook prima. Beiden lijken ze ook een stuk ouder dan dat ze in werkelijkheid zijn. Dat komt vooral omdat ze er uitzien als smerig tokkievolk. Zo voelt de film ook een beetje, beklemmend, broeierig. De score is behoorlijk goed, al is het laatste liedje inderdaad een beetje misplaatst.

Hounds of Love wint in elk geval niet de originaliteitsprijs. Ben Young lijkt in te willen spelen op het realistisch weergeven van een gijzeling, en dat lukt ook aardig, maar ik had graag een boeiender verloop gezien. Het stoken tussen de kidnappers is wel erg makkelijk gehouden en daardoor zijn de fatale messteken te abrupt en ongeloofwaardig. Tevens hou ik niet zo van eindes waarin het kwaad niet wordt gestraft óf niet zegeviert. Niet zo bijzonder als gehoopt.

Ik rond naar boven af, met name door het laatste kwartier. Ik heb geen zin in een review, ben er zelf enigszins blind in gegaan, en dat werkte prima. Straks geregisseerd, fijn gespeeld en met nuance gebracht. Een soort van anti-exploitation?

4*

Fijne film dit,erg aangenaam door het acteerwerk van de hoofdrolspelers.

In principe is deze film niet zo bruut als dat we van films van dit soort gewend zijn maar zoals ik hierboven zei het acteerwerk is erg sterk.

Hier en daar ook erg spannend.....ja zeker een verrassing dit.

Dertien in een dozijn film over een weinig beklemmend verhaal. Je mist niets als je het niet ziet. Als je het toch bekijkt, laat het dan vooral niet ten koste gaan van potentieel interessantere activiteiten.

De film is net niet goed genoeg om echt voldoende te boeien, maar het is ook geen echt slechte film. Waar de film in verveelt is de traagheid. Hij heeft de traagheid van een arthousefilm en de slowmotionbeelden vertragen hem nog meer. Die slowmotionbeelden vonden ik ook niet echt iets toevoegen aan de film. Het laatste kwartier is sterk, maar de gehele film had sneller gefilmd kunnen worden, waarbij je dan nog ruimte had gehad om de jaloezie van de vrouw beter uit te spinnen, met meer twists. Nu gaat de film eigenlijk in een vrij rechte lijn naar het eind toe. Ik vond de personages wel goed spelen. Het jonge meisjes speelt erg geloofwaardig, ook de man. Op de derde plek komt de oudere vrouw.

Wat een naargeestige film is dit. Vanaf het allereerste begin tot aan de laatste minuut heeft de film me kunnen boeien. De vraag die rijst is waarom het slachtoffer niet meer actie onderneemt om uit haar positie te komen. Dat is eigenlijk het enige minpuntje aan deze film. Overtuigend geacteerd, simpel maar effectief geschoten, nergens gaten in het script, kortom: erg fijne film van Australische makelij. Vier sterren. Gekeken vanaf BluRay. 4*

Heel wat meer verwacht van deze film. Niets aan de film bijdragende slowmotion beelden en voor mijn part een stuk te lang. Moest de film gestopt zijn bij de scène dat de psychopaat een klein knikje naar haar roepende familie gaf en de deur weer dicht deed, dan kreeg de film een stuk meer van mij. Acteerwerk nog goed en redelijke spanningsopbouw maar niet echt een film om te onthouden.