Katie Says Goodbye (2016)

Lag het er allemaal vingerdik bovenop? Zeker! Leek de reeks aan gebeurtenissen ontleent uit een willekeurige jaren 90 after school special of ware woensdagavond film. Zonder twijfel. Manipuleren ze de boel door steeds maar weer in te zoomen op Cooke haar zielige Bambi ogen? Jup! Wordt er nou werkelijk een beeld van mannen gegeven die 24/7 seksueel gefrustreerd zijn? Ja! Kan dit me schelen? NEE!
Normaal wel, maar om de een of andere niet geheel nader te verklaren manier werkt het bij KSG allemaal wel, want arme, arme, arme Katie. Iedereen kent er wel één, zo'n persoon in zijn of haar omgeving die wel van suiker gemaakt lijkt en gezegend zijn met een gave waardoor ze die wereld elke dag weer door een roze bril kunnen bekijken en daar iedereen een beetje van mee willen geven. Zo'n persoon die je onder je hoede wilt nemen om er altijd verzekert van te zijn dat niemand ooit die prille onschuld wegneemt maar helaas gebeurd het vroeg of laat altijd wel en keer, en er is niets triestigers in het leven dan dat voor je ogen te zien gebeuren, wetende dat je er als buitenstaander niets aan kan veranderen. En mocht dat nou net zijn waar de film over gaat. Katie wil voor iedereen het beste. Voor haar moeder is ze als kostwinner en emotionele steunpaal meer zelf een moeder en zelfs de mannen die haar misbruiken neemt ze het niet kwalijk. Het enigste wat ze van ze terug wil is een simpele knuffel of een beetje begrip. maar in plaats daarvan wordt ze gezien als een of andere derderangs hoertje die ieder moment van de dag voor een paar dollar en een lift gepakt mag worden. Knuppel me dood waar ik sta maar ik ben er een softie voor en ga me er eens een keer niet om verontschuldigen. Er liepen bij de verkrachtingscene welgeteld 10 mensen weg, en ik kon het deze brave christelijke jongens en meisjes voor een keer niet eens kwalijk nemen. Het was niet eens de meest grove verkrachtingscene die ik ooit zag. maar vanwege de magistrale vertolking van Cooke was het alsof je een klein kind mishandelt zag worden, en het celluloid binnen stappen om die kerel even een goede trap in zijn ballen te geven was geen optie dus kon ik alleen maar gepijnigd toekijken. Hoe fragmentisch het in het begin ook verloopt, na dat moment raast de ellende je als een motor voorbij op op het einde uit elkaar te barsten in de mooiste huilscene in ages, waar het maar weinig bij scheelde of ik kreeg er zelf ook natte oogjes van. Schitterend moment, en hoe hopeloos ook, die lach doet je vertrouwen dat het toch ooit wel een keer goed moet komen, en dat is maar goed ook want anders had ik het de makers niet vergeven ook verdomme!

Indrukwekkend debuut van Roberts. De film is een aangrijpend superdrama waarbij een bijna Jezusachtig meisje dat alleen maar goed wil doen en alleen maar lijkt te kunnen geven – en uiteindelijk alle last en schuld van de wereld op zich lijkt te nemen – het zwaar voor haar kiezen krijgt omdat het kwaad overal loert om misbruik van zo veel goedheid en vertrouwen te maken. Het verontrustende is dat zulke mensen echt bestaan: sowieso zijn alle personages in de film duidelijk goed of slecht maar zeer levensecht en geloofwaardig dus geen karikaturen.

Maar de film biedt niet alleen maar een zeer pessimistisch beeld van het leven: het meisje heeft ook een onstuitbare levenswil en als haar alles is ontnomen verschijnt er opeens een glimlach op haar gezicht en steekt ze haar duim omhoog naar een passerende vrachtauto om haar mee te nemen waarmee de film eindigt. Je zou kunnen denken dat ze haar oude leven als prostituee weer oppakt maar haar glimlach verraadt hetgene waar ook de titel naar verwijst: ze verlaat haar dorp en gaat elders een nieuw leven beginnen en wie weet is dat een mooi leven. De boodschap van de film is aldus ondanks het gitzwarte drama er een van hoop en optimisme dat het leven eigen is.

Het is wat ongenuanceerd, maar ik ben het grotendeels wel eens met het verhaal hier boven me. Al ben ik wat milder in mijn score, want ik vond het hele sfeertje wel fijn en het acteerwerk goed. Altijd fijn om Mary Steenburgen te zien (mooie rol ook) en Belushi speelde weliswaar een sleazebag, maar had het hart op de goeie plaats.

Maar.....ik vond Katie ook maar dom en die debiele, uitgedroogde Bruno's Pizza salami (oja ik zou genuanceerd wezen...oeps) had geen greintje persoonlijkheid. Hoe je daar iets in kan zien, terwijl er in de film echt wel leukere jongens rondliepen? Om over haar moeder maar niet te spreken. Natuurlijk, die mensen zitten allemaal in een vicieuze cirkel en dat is grotendeels de reden waarom ze zo zijn. Maar als je zo'n hard leven hebt hoop ik dat mensen er levenservaring van krijgen (zoals Steenbergen, hoewel ook die domme opmerkingen maakte) en er niet JUIST dommer van worden. Het zal aan mij liggen...

Met de setting, sfeer en omgeving zit het wel goed: prachtig. Had wat weg van Gas Food Lodging (1992) en dat is nooit verkeerd natuurlijk. Mja, beetje gemiste kans blijft het wel....

Grappig, ik had deze film en "Me and Earl and the dying girl" uit de bibliotheek meegenomen, zonder dat ik wist dat Olivia Cooke in beide films een hoofdrol speelt. Wat is zij een sterke actrice. Ze kan zich goed in haar personages inleven. Ik houd van dit soort kleine, vrij rustige films. Het is best voorspelbaar, maar dat stoorde mij niet. De film bleef mij boeien, en een hoopvol eind. Het moet je ding zijn. Ik houd er wel van. 4*

"Stay sweet."

Deze film komt wel even binnen. Katie is iemand die alles door een roze bril bekijkt, en haar opgewektheid en levenslust staan in schril contrast met de barre omstandigheden waarin ze is opgegroeid, en waar ze nu nog steeds in leeft. Haar naïviteit en goedheid grenzen soms bijna aan het onwaarschijnlijke, maar ik denk dat we allemaal wel zo'n type kennen.

Olivia Cooke is fantastisch, en ze zorgt ervoor dat je Katie snel in je hart sluit. Het is een moeilijke rol, maar Cooke toont lef en laat haar grote talent zien. Het probleem van de film is dat de regisseur wel heel veel narigheid en problemen op Katie afvuurt, en op een gegeven moment ben je zelf ook helemaal murw gebeukt door alle teleurstellingen en het geweld waar Katie mee te maken krijgt. Een bepaalde verkrachtingsscène zal op je netvlies gebrand blijven staan. Het dubbelzinnige en open einde is mooi gedaan, maar ik had Katie nog wel wat verder willen volgen.

Optimistische film (met een aantal ongemakkelijke scènes) over een montere, zelfbewuste tiener, die zich niet uit het veld laat slaan in een weerbarstige, desolate omgeving gevuld met mensen die —een enkeling daargelaten— haar allemaal willen gebruiken of misbruiken. Dit is elk opzicht dé film van Olivia Cooke, die nagenoeg in elke scène van het scherm spat. Complimenten voor de cinematografie en voor de debuterende regisseur Wayne Roberts, die ook het aansprekende verhaal voor zijn rekening nam. Een verrassend sterke, onderhoudende film met een hoopvol einde. Prima gedaan.

Uitstekende film over een jonge serveerster die met mannen naar bed gaat voor geld zodat ze naar San Francisco kan verkassen. Toch wel een redelijk indringend portret over een jonge vrouw die het weinige dat ze al heeft verliest, en ondanks alles haar waarde en goedheid blijft behouden. Een mooie, sterke rol van Olivia Cooke die de film met gemak weet te dragen. Een hoop narigheid in dit veelbelovende regiedebuut van Wayne Roberts.