Koe no Katachi (2016)

Mooi!

Je zou het niet echt verwachten, de film oogt ook gewoon als een klassiek, cutesy animetje. Type feel-good romantiek met wat humor ertussen enzo. Een soort van poor man's Your Name misschien, maar blijkt dat deze film van Naoko Yamada toch wat meer te bieden heeft.

Ik ben doorgaans nogal allergisch aan pest-dramas omdat er meestal erg weinig nuance inzit. Het is dan ook fijn om te zien dat deze A Silent Voice ook het verhaal van de bully meepikt, en hem zelf het belangrijkste personage maakt. Dat maakt dat de film niet door iedereen even goed geapprecieerd zal worden, maar tegelijkertijd maakt dat het wél zoveel indrukwekkender.

Visueel verder wel mooi. Geen veredelde TV anime, maar duidelijke filmkwaliteit, zowel in character designs als in de animatie zelf. Een paar leuke visuele vondsten, zoals de kruisjes, maar vooral de focus op benen en voeten is een aparte manier om emoties te tonen. Niet eenvoudig maar toch werkt het goed.

Knappe film dus. Het einde loopt misschien net iets te lang door en de stijl, noch de behandeling van het onderwerp zal iedereen aanspreken, maar Yamada toont zich erg kundig en moedig.

4.0* en een uitgebreide review

De film ziet er prachtig uit, maar het verhaal is behoorlijk stroef en stroperig en de relaties tussen de verschillende personages zijn nogal irritant om te volgen. Geen luchtige simpele film, maar een nogal ongemakkelijk dramatisch gedoe tussen tieners. Een beetje de lastige kliekjesvorming en 'die heeft ruzie met die' dat vroeger op school al zo vermoeiend was, maar dan in filmvorm. Moet zeggen dat ik daar na ruim een uur toch wel klaar mee was, en dan ben je nog maar op de helft.

Ook later als dingen meer gaan escaleren blijft het geen simpele film om te kijken. Hij lijkt wel twee keer zo lang te duren. Het is goed beschouwd een film over tienerrelaties, pesterijen en onzekerheden, maar er wordt een enorm gewicht en dramatiek aan alles gegeven, echt too much wat mij betreft. Wellicht typisch Japans, of typisch voor dit soort anime, maar doe mij dan maar de luchtige Ghibli's zoals Kiki's Delivery Service ofzo.

Jammer, want om te zien is deze film weer erg mooi, lijkt eigenlijk best op de films van Shinkai wat betreft stijl en details. Had 'm graag ook inhoudelijk goed gevonden, maar ik heb er een hele kluif aan gehad om af te kijken.

2,5*

De naam Shinkai valt hier regelmatig, maar ik vind het maar weinig vergelijkbaar. De films van Shinkai ogen visueel een stuk mooier, vertonen veel meer spel met licht en kleur, terwijl deze film psychologisch een stuk dieper gaat.

Een zeer solide drama dat allereerst een interessante blik op pesten biedt met meelopers en schijnheiligen die zelfs nog jaren na het voorval weigeren hun eigen rol te herkennen. Maar ook interessant om te zien is hoe rollen in een klas ogenblikkelijk omgedraaid kunnen worden, waarbij klasgenoten genadeloos afrekenen met iemand die ineens volledig onderaan de pikorde terechtgekomen is. Iets soortgelijks zie je ook in Confessions, waardoor ik het idee krijg dat een dergelijke wraak uitgeoefend door de klas erg typisch Japans is, al zal het ongetwijfeld ook in Nederland gebeuren.

In ieder geval draait het in deze film om het in het reine komen van de hoofdpersoon met zijn slachtoffer en met zichzelf. De valkuil in een film is dat dit te gemakkelijk gaat en dat iedereen daarna weer vrolijk en blij is. Hier gelukkig toch wat meer psychologische obstakels, zoals oud klasgenoten die in oude patronen vervallen. Genoeg diepgang dus.

Visueel haalt het dus niet bij Shinkai. De stijl, met name van de karakterontwerpen, is zelfs behoorlijk generiek te noemen, wat toch een beetje jammer is. Niettemin kan de animatie nog steeds hoogstaand zijn zonder het niveau van Shinkai of Ghibli aan te tikken. De vuurwerkscene was zelfs erg indrukwekkend met name wanneer de hoofdpersoon valt.

Lengte had misschien iets korter gemogen, want aan het einde sleept het toch een beetje, maar over het algemeen hou ik er een behoorlijk positief nasmaak aan over. Een kleine 4*.

Ik ben het wel eens met Ste* haar review, dit is een vrij moeilijke film waar ik de emoties en vooral handelingen en dan vooral de snelle wisselingen daarin vrijwel nooit begreep. Ik zat naar een voor mij volstrekt onbegrijpelijke film te kijken. Jammer, want de kleine losse momenten van een glimlach hier en een handgebaar daar zijn zo ongelooflijk mooi. Net als de sfeervolle prachtige animatie vol details en sowieso de wereld die getoond wordt met supermarkten, flats en iPhones die in animatie duizend maal zoveel meer schoonheid en zeggingskracht krijgt en betoverend wordt, die houdt de aandacht er nog bij. Maar twee uur lang naar tieners kijken die ik niet begrijp, dat is gewoon veel te veel. 3,0*.

Niet zo mooi als het beste van Shinkai, maar er zitten tal van indrukwekkende scenes in die er zeker mee kunnen wedijveren. Vlot begin met interessant perspectief; ik moet zeggen dat ik dat dove meisje ook redelijk onuitstaanbaar vond, lijdt net als Ueno aan het complex dat ik moeilijk kan tegen mensen die de hele tijd sorry zeggen. Het uitstapje naar het pretpark, het vuurwerk en alle scenes waar Ishida op zijn fiets door het platteland ploetert zijn van grote schoonheid. De personages zijn misschien niet altijd even mooi weergegeven, de achtergronden waren dat wel! Slechts het einde duurde te lang, teveel gepraat, terwijl ik juist dat zwijgzame Japans prefereer of gewoon tevergeefs wachtte op een snelle, temperamentvolle Latijns - Amerikaanse kus en einde. 4*

Koe no Katachi

Koe no Katachi ziet er op de eerste plaats fantastisch uit, en het oog voor detail is verbluffend. Het verhaal over pesten en de gevolgen ervan is op zich interessante materie, en regisseur Naoko Yamada heeft er voor het grootste gedeelte ook een interessante en soms indrukwekkende film van gemaakt. De acties en emoties van de personages lijken soms overdreven, maar in de Japanse cultuur liggen sommige zaken toch wat gevoeliger. De film is ook erg lang, en vooral in het middengedeelte wordt het een wat rommelig geheel. Gelukkig eindigt het verhaal van Nishimiya en Ishida precies op het juiste moment.

Ik heb de speciale editie via Zavvi besteld, want dit is een film waarvan ik op voorhand weet dat deze mij gaat bevallen.

A Silent Voice maakt de verwachtingen compleet waar. De film komt ietwat stroef op gang en ik denk dat het uitgangspunt iets te haastig er doorheen gejast wordt in het begin van de film. Maar de film neemt gelukkig langzaam de tijd om Ishida en Nishimiya volledig te doorgronden. Ik lees hier dingen over dat mensen zich niet met de personages kunnen inleven en dat ze hun gedrag niet snappen. Dat die kids in de film niet te begrijpen zijn en dat ze niet altijd even logisch handelen. Ik kan het best begrijpen, maar het is anderzijds ook een beleefwereld die wij als volwassenen compleet ontgroeid zijn en meer van ons inlevingsvermogen vraagt. Tieners gedragen zich compleet anders in hun peergroep dan in het bijzijn van hun ouders. Pesterijen, kinderachtig gedoe en vooral dingen die veel te lang nasudderen. Iets dat ik bijna dagelijks op de middelbare school tegenkom. We vragen ons allemaal af waar die kinderen zich druk om maken, maar tegelijkertijd speelt het wel zeker en is het iets waar je als volwassene op in moet spelen.

A Silent Voice is daarom ook een erg volwassen film. Het behandelt verschillende perspectieven en ook dat de pester hier zijn hele jeugd mee worstelt. Ishida wordt buitengesloten en kan moeilijk contact maken met de wereld. Visueel komt dit prachtig tot uiting met de blauwe kruizen en camerahoeken die niet hoger dan de mond komen. Anoniem en eenzaam. Met ups and downs wordt het tragische verhaal verteld. Misschien een tikkeltje te lang, maar o zo indrukwekkend. Je wordt echt compleet in de inlevingswereld van de tieners gezogen.

Het is jammer dat de film niet ontzettend toegankelijk is en veel van de kijker vraagt, want dit is een prima vraagstuk dat bij (digitaal) pesten behandeld kan worden op middelbare scholen.

4,0*

Op zich een waardig onderwerp, en hoewel ik de gezichten wat irritant vind was het over het algemeen fraai geanimeerd met oog voor detail. Met ook bijvoorbeeld die kruizen als interessant element. Maar toch kon ik hier niet zoveel mee. Nu is het zo dat ik de lagere-school-tijd al eventjes ontgroeid ben, maar ik kon allemaal niet zoveel met hoe iedereen zich gedroeg op de manier waarop ze dat deden. Het was ruim twee uur aan vreemde beslissingen en wendinkjes, met heel veel oud-klasgenoten die dan weer in beeld komen, en vooral wat bij mij overkwam als een hoop geneuzel om niets. Gelukkig was er geregeld wel een aardige scene tussendoor en de achtergronden zijn vaak bijzonder fraai gedaan, maar dit viel toch te ver buiten m'n straatje om me er écht mee te vermaken. En dan is meer dan twee uur een behoorlijke zit.

Niet zozeer net zo goed als ''your name'' of ''weathering with you of '''belle'' maar het komt in de buurt, dit heeft meer te maken met wat ste* zegt de relaties onderling worden niet goed uitgewerkt en je blijft zitten met wie ze proberen te zijn, maar ieder blijft in z'n eigen drama hangen. Op een gegeven moment vond ik de film daarvoor te lang duren maar bleef me trekken door de mooie kleuren en omgevingen en de sfeer. Ik had dan ook totaal niet verwacht wat er ging gebeuren het leven is te veel dus dit is mijn einde om dan gered te worden en alsnog iets ergs gebeurt, wilde dit helemaal niet voor de personages ik flipte daardoor helemaal want ik wilde niet dat de film zo zou eindigen. Niet per se hierdoor maar op een gegeven moment wilde ik dat de film langer zou zijn, o.a de onderlinge struggels niet opgelost zijn of de 2 waar het om gaat niet samen komen als koppel. Ik vind het stom eerlijk gezegd ook dat niemand en vooral niet shouya zegt tegen het dove meisje je bent het waard om te leven.

Shoko Nishimiya [Saori Hayami] is nieuw op school en laat tijdens haar introductie aan de klas weten dat ze zeer slechthorend is en communiceert met behulp van een schrift. Shôya Ishida [Miyu Irino] is de klier die Shoko zodanig pest dat ze van school gaat, ook al deed ze eerst nog haar best om vriendschap te sluiten met Shôya. Jaren later kampt Shôya met een ernstige depressie en besluit hij een einde aan zijn leven te maken. Maar eerst wil hij een poging doen om het goed te maken met Shoko. Ik blijf moeite hebben met die typische houterige Japanse animatie en met een speelduur van 130 minuten is dit zeker een half uur te lang. Dat neemt niet weg dat dit erin slaagt om twee pittige, maar belangrijke thema’s voor jongeren (het maken van vrienden en de worsteling met het zelfbeeld) te verbinden in een mooi verhaal, zonder neerbuigend te zijn.

Nog altijd opvallend weinig berichten hier voor een film die zelfs internationaal het heel erg goed gedaan heeft.

Duurde ook een flinke tijd voordat ik hem bekeek. Op de één of andere manier was er enige weerstand, misschien omdat enkelen hier berichtten dat het niet zo mooi als Shinkai zou zijn. En op zich klopt dat ook, want de vergelijkingen met Shinkai snap ik totaal niet. Visueel een andere stijl en qua thematiek ook behoorlijk anders. Misschien is dat gewoon een populaire naam om een vergelijking mee te maken?

Film zelf is behoorlijk emotioneel. Had ik wel verwacht, maar verraste me toch dat het me zóveel wist te raken. Want er zit aardig wat melodrama in. Enkele ontwikkeling die iets té gekunsteld zijn voor een dramatisch effect. Het werkte bij mij wel, maar snap dat er ook een gedeelte is waarbij juist het tegenovergestelde gebeurt.

Visueel zijn vooral de details in de personages erg mooi en hun houdingen (zoals het kledingetiket wat continu uitsteekt bij Ishida en hoe mensen zitten/staan). En de kruisjes zijn natuurlijk het meest opvallend en ook prachtig bedacht.

Muziek is vooral effectief, maar niet een soundtrack zoals bij de Gihbli of Shinkai films die ik zo zou opzetten.

Mooie film. Krappe 4.5*. Liefhebbers moeten eigenlijk Rukku Bakku (Film, 2024) eens bekijken, daar zitten wel wat overeenkomsten in (en vond ik persoonlijk nét wat sterker).