Our Souls at Night (2017)

Goeie film waarin een oude weduwe en weduwnaar besluiten de eenzame nachten samen door te brengen. Tijdens het eerste gedeelte is de film op zijn best. Het plot omtrent haar zoon is wat minder boeiend, maar zorgt wel voor een mooi einde. Het heeft uiteindelijk niet al te veel om het lijf, maar het is een genot om Robert Redford en Jane Fonda hier weer samen aan het werk te zien.

Een klein maar fijn filmpje met leuke rollen van Redford en Fonda. De twee oude rotten in het vak laten zien dat ze het nog steeds in huis hebben, ook de chemie is goed. Het leukste van de film is inderdaad het begin, er hangt een ongemakkelijk maar licht komisch sfeertje. Daarna zwakt het helaas wat af maar de sfeer blijft goed. Een film zonder bombarie over vriendschap, liefde en het echte leven.

Zeker geslaagd. Fonda en Redford hebben toch al vaak samengespeeld(kwam tot drie: The Chase, Barefoot in the Park en The Electric Horseman) en dat is te merken want Our Souls at Night scoort vooral goed door hun chemie. Redford is ondanks zijn zichtbare ouderdom mooi oud geworden en hier vooral aandoenlijk. Fonda, met haar vreselijk verbouwd gezicht(kijk en huiver nog eens met Barbarella als je haar goddelijke schoonheid van vroeger wil aanschouwen) speelt toch wel erg goed. Dankzij hen neem je voor lief dat het verhaal eigenlijk niet zo veel voorstelt, inclusief het onbevredigende, abrupte einde. Geen film voor tieners om met je eerste date heen te gaan, maar voor de wat ouderen onder ons, een bevredigende en in zijn simpelheid ook herkenbare kijkervaring. Respect.

"I’m lonely Louis, and i’m guessing so are you…"

We mogen blij zijn dat Robert Redford en Jane Fonda nog steeds in films spelen, want Our Souls at Night laat nog maar eens zien wat voor acteerkanonnen het zijn. Zelfs van het drinken van een kopje koffie weten ze iets speciaals te maken. De film zelf kabbelt rustig voort en sommige verhaallijnen (die met zoon Schoenaerts) zijn niet al te interessant, maar Fonda en Redford weten moeiteloos de aandacht vast te houden. Ouder worden is niet altijd een pretje, maar tijd lijkt geen vat te krijgen op deze twee acteergrootheden.

Slapie?

Eentje voor de 50+ bioscoop. En toch vond ik het een vertederende film. Eenzaamheid wegpraten midden in de nacht en blijf dan maar gelijk slapen. Niet meer en niet minder. De aanvankelijke akwardness maakt dan plaats voor gewenning en uiteindelijk kameraadschap en liefde. Verder haalden de verplichte familieperikelen de vaart, voor zover die er was, uit de film.

Twee tachtigers —met ieder voor zich een indrukwekkende filmografie achter hun naam— trakteren de kijker niet geheel verrassend op een imposant stuk acteerwerk. Een verademing in een tijd waarin geweld en speciale effecten al te vaak films overheersen. IH88 heeft het in zijn commentaar over “acteerkanonnen”. Ik sluit me daar voor de volle 100% bij aan. Ik heb erg genoten van de acteerprestaties.

Klein maar zeer fijn filmpje. Uit het leven gegrepen. Acteerwerk meer dan sterk. Chapeau.

Na een jaar vol explosies en rondvliegende superhelden, is deze aandoenlijke kleine film een mooie afsluiter. De twee hoofdrolspelers doen het heel goed, houden hun acteerwerk klein maar zeer realistisch. Je gelooft ieder woord.

De kleine Iain Armitage is ook erg goed en kreeg zelfs een eigen TV-serie (Young Sheldon). Dat zegt wel wat, meestal zijn kinderen als acteurs amper te pruimen.

Het meest verbazingwekkend is toch wel hoe fruitig Redford en Fonda er nog uit zien. Beide zijn de 80 gepasseerd maar je zou zo geloven als het 70 zou zijn. Daarbij is bij Fonda amper een rimpel te ontdekken. Fonda heeft wel wat laten doen, bij Redford weet ik het niet. Die riep ooit dat hij dat pertintent niet wilde. Maar zijn ogen staan wel ietwat vreemd in zijn kop, misschien daar toch wat nip/tuck. Maar who cares. Ze zijn stokoud maar zien er piekfijn uit.

Het thema spreekt me wel aan. Ouderen die op hun oude dag gezelschap zoeken. Gewoon, een maatje. Het is een ondergewaardeerd onderwerp en in de toenemend individualistische maatschappij elke dag actueel.

De film is sfeervol en kabbelt mooi voort, maar echt een einde zit er niet aan. Misschien maar goed ook. Maar erg bevredigend voelt het niet. Het verbaast me dan ook enorm dat deze film is gebaseerd op een boek.

3,5 sterren

Fijne kleine arthouse met twee monumenten in de hoofdrol. Redford en Fonda voelen elkaar goed aan en geven de nodige chemie om deze film geslaagd te maken. Leuk concept ook die je wel wat dieper doet nadenken over vereenzaming bij ouderen. Het voorstel van Addie is hoogst ongewoon, maar in se diep intriest.

Een film die rustig verder kabbelt, maar boeiend blijft door de twee hoofdrolspelers. Het enige wat ik wat vreemd vond was dat de nieuwsgierige en misschien zelfs afwijzende blikken tijdens het dineetje iets te fel in de verf werden gezet. Het plot wordt wat complexer met de intrede van de zoon en de kleinzoon, maar vooral de kleinzoon maakte het allemaal nog intiemer en reëler.

Heb echt genoten van deze film, misschien een kwartiertje te lang. Het einde is eerder wat open, kan alle kanten uit, maar wat ze reeds samen hebben beleefd, zullen ze steeds koesteren. Top dat Redford en Fonda dit op hun leeftijd nog voor elkaar brachten. Mooi!

Redelijk.

Nog best aangenaam filmpje als wegkijker. Natuurlijk, eenzaamheid bij ouderen is een delicaat thema. hier levert het aardig kijkvoer op, zonder dat het mij echt mee had. Robert Redford en Jane Fonda doen hun best, maar ik ben geen fan van hen. Ook Matthias Schoenaerts passeert in een bijrol, maar zijn personage is zo'n verplicht nummertje om de film een kant uit te duwen, want de grootste tijd van de film kabbelt het allemaal wat rustig verder maar nergens echt heen.

3

Mooie film. Rustig verhaal over hoe twee mensen op leeftijd een nieuw leven vinden nadat ze hun eerste partner zijn verloren. Hoe je ook op latere leeftijd nog liefde kan ervaren. Twee topacteurs zijnde Jane Fonda en Robert Redford tonen hoe je dergelijk verhaal op geloofwaardige manier moet overbrengen. Chemie tussen beiden. Heb alleen wat problemen met zijverhaal rond de zoon. Uiteraard prachtig gespeeld door mijn landgenoot Matthias Schoenaerts, maar vond het wat te agressief op het rustig verhaal. Voor mij een stoorzender, zonder deze had ik de film zekerlijk een * meer gegeven. Nu dus 3,5 *

Best een genietbare, rustige film met 2 mooie, goed gespeelde hoofdpersonages, zonder een echte topper te zijn evenwel. Toch 3,5 * wat mij betreft.

Het is goed dat men films over oudere mensen maakt. Ik ben zelf niet bejaard, maar heb nu al weinig binding met scholieren in films, dus ik kan me voorstellen dat de oudere kijker ook wat meer binding heeft met karakters in een film als deze. Welke kijker dan ook verdient alleen een betere film dan deze film, die wel erg gezapig is (ook qua beelden). Er is sprake van enige diepgang, want de beide personages hebben zo hun verleden, maar los daarvan is er weinig interessants aan wat ze beleven. Ik heb uiteindelijk veel meer met een film als About Schmidt, waar tenminste nog wat venijn in zit. Verder wel een aardige chemie tussen beide hoofdrolspelers, maar dat is wel het minste dat je van een film als deze zou verwachten. 1,5*.

Standaard herfstromance waarin Louis Waters [Robert Redford] aanvankelijk geschokt is wanneer buurvrouw Addie Moore [Jane Fonda] hem plotseling vraagt of hij het bed met haar wil delen. Niet voor seks, maar om het gevoel van eenzaamheid te bestrijden. Wanneer hij daar op ingaat is hij mikpunt van spot van zijn koffiedrinkclubje, maar moet hij zich ook staande houden tegenover Addies zoon Gene [Matthias Schoenaerts], een verbitterde alcoholist, en werpt hij zich op als een vaderfiguur voor Addies kleinzoon [Iain Armitage]. Niks nieuws onder de zon, maar de combinatie Jane Fonda en Robert Redford is onweerstaanbaar.