Viceroy's House (2017)

O.a. met Hugh Bonneville, bekend van Downton Abbey.

Lord Mountbatten [Hugh Bonneville] heeft als laatste Onderkoning van India de taak om de aangekondigde onafhankelijkheid van India zo gladjes mogelijk te laten verlopen. Een Hell Of A Job, maar gesteund door zijn doortastende vrouw Edwina [Gillian Anderson] en zijn nieuwsgierige dochter Pamela [Lily Travers], de ervaren generaal Hastings Ismay [Michael Gambon] begint hij vol goede moed aan zijn taak. Maar doordat Nehru [Tanveer Ghani], Jinnah [Denzil Smith] en Gandhi [Neeraj Kabi] het niet eens worden over de vraag of de Moslims een aparte staat moeten krijgen om religieuze vervolging te voorkomen, ontstaat er niet alleen politieke onrust rondom de onderhandelingstafel, maar ontaardt het ook in gewelddadigheden tussen de religieuze groeperingen.

Regisseur Gurinder Chanda vertelt in deze film ook het verhaal van haar grootmoeder, die één van de vele slachtoffers was van de religieuze vervolging en de massa-migratie die volgde na de afsplitsing van Pakistan. Diens alter-ego wordt hier gespeeld door Huma Qureshi in de rol van Moslima Aalia Noor die zorgt voor haar blinde vader [Om Puri], een man die lange tijd gevangen heeft gezeten voor zijn politieke overtuiging. Ze werkt als persoonlijke assistente van Pamela en wordt herenigd met Jeet Kumar [Manish Dayal], een Hindoe en voormalige gevangenisbewaarder die Aalia's vader hielp tijdens diens gevangenschap en hopeloos verliefd is op Aalia. Maar hun verschillende religieuze achtergronden en Aalia's trouw aan haar familie staan zijn geluk in de weg.

Dit is een gevoelig onderwerp en Chanda's persoonlijke betrokkenheid bij het verhaal is er allicht de oorzaak van dat 'Viceroy's House' een beetje krampachtig probeert niemand voor het hoofd te stoten. Daardoor valt deze film een beetje tussen het wal en het schip: niet scherp genoeg geschreven als politiek-historisch drama, te weinig gefocust om te slagen als romantisch drama. Maar mede dankzij de uitstekende cast weet Chandra wel op subtiele wijze de veranderende sfeer in 'Viceroy's House' te schetsen. De film begint luchtig en optimistisch, maar wordt langzaam maar zeker steeds grimmiger.

Ga ik zien. Perfecte recensie van mrkim. Daar heb je tenminste wat aan.

Viceroy’s house

Krachtig, meeslepend, absurd en triest, een historische prachtige drama met een traantje.

Een hartverscheurende gebeurtenis in de geschiedenis van india waar ik eigenlijk weinig van wist, maar nu veel meer duidelijkheid geeft. Het heeft natuurlijk een gevoelige rand maar wel fijn dat ze niet alleen 1 kant laten zien en niet alleen de hoogste prioriteit. Er mist helaas nog wel wat o.a de onafhankelijkheid waardoor t scherpte mist, maar dat is hetzelfde als de focus op het drama van de liefde. Tegen t einde een overzicht komt n jongetje voorbij met een blik die de hele film voor mij samenvatte! Maar uitstekende film heb wel n traantje gelaten. k

Deze film doet een poging politiek en romantiek te mixen. Dat lukt niet erg. Historisch gezien is dit een interessante film over de boedelscheiding tussen India en Pakistan in 1947 en dat maakt ‘m op zich alleszins de moeite waard. Het schaduwverhaal over de liefde tussen een hindoe en een moslima komt evenwel wat geforceerd uit de verf.

Die allegorie voor het gewelddadige conflict tussen de verschillende bevolkingsgroepen is een stuk beter vorm gegeven in het dramatische Pinjar: Beyond Boundaries... (2003) van regisseur Chandra Prakash Dwivedi, een film die van harte kan aanbevelen.

We hebben dit verhaal natuurlijk al eerder gezien, onder meer in de indrukwekkende film Gandhi (1982). Dit keer ligt het perspectief bij Lord Louis Mountbatten, de laatste onderkoning, en bij de beslissing om Brits-Indië te verdelen in India en Pakistan, en op de belangen die daar aan ten grondslag lagen (olie). Terwijl de (vaak absurde) boedelscheiding binnen 'Viceroy's House' op gang komt, vechten de Hindoe- en Moslim-bedienden elkaar de tent uit.

Vroeg me af waarom die geschiedenis van zeventig jaar geleden weer moest worden opgerakeld, maar ik begreep dat de regisseur de kleindochter is van een vrouw die bij die massale volksverhuizing werd gescheiden van haar gezin. Dat je dan een film wilt maken over de gebeurtenissen die daaraan ten grondslag lagen, is begrijpelijk. De film is ook best indrukwekkend. En actueel, want we zitten nog steeds met de brokken. Pakistan is een falende staat geworden, ondanks het idealisme van destijds. Navrant is ook om te zien hoe mensen met een verschillend geloof (Hindoes en Moslims) elkaar naar het leven stonden. Ook daaraan is nog niets veranderd.

Ik ga deze film kijken na de zeer goede uitleg van mrklm. Zeer goed gedaan, als het goed is mag het ook gezegd en deze recensie is absoluut top!!!

Aan de hand van een beproefde liefde tussen twee jonge mensen en de archiefbeelden in de aftiteling met de mededeling dat de grootmoeder van regisseuse Gurinder Ghadha het drama heeft meegemaakt, wordt de nadruk gelegd op de droeve tijden die wel de onafhankelijkheid van India inluidden maar tevens een opsplitsing van de bevolking brachten en catostrofaal geweld.

Ons niet onbekend ondertussen en nog steeds voelbaar.

De rol van de onderkoning - die uiteindelijk de pech had in die woelige tijden te worden aangesteld - is eerder minimaal : van goede wil maar onmachtig tegenover de complexe toestand die zich had ontwikkeld.

Niet zo sterk als andere films die dit gegeven behandelen.

Mooie decors en behoorlijk acteerwerk.

Wel een typisch Britse film: erg stijfjes, politiek correct, integer maar ook wat onopvallend. Had meer ingezeten gelet op het beladen onderwerp maar Chadla kiest niet voor de heftige momenten bij dit heftige verhaal maar zoekt het in de nuance. Gevolg is een intense praatfilm, zeker de moeite wel waard, ook al door het behoorlijke acteerwerk en de zichtbare betrokkenheid en accuratesse waarmee Viceroy's House gemaakt is. De romeo en julia achtige liefdesperikelen aangaande het jonge stel van verschillende afkomst, welke als de rode draad door de film loopt( waarschijnlijk erbij verzonnen om wat kleur te geven aan het soms wat fletse verhaal), voelt wat ongemakkelijk en vals aan, vooral dat geforeceerde happy end valt behoorlijk uit de toon..

Erg fijne film, en niet - zoals coumi zegt - politiek correct. Politiek correct zou voor mij zijn dat de Britten zouden worden afgeschilderd als boemannen en de Indiërs als de rechtschapen figuren. In tegendeel: iedereen heeft in deze film zijn nukken en minder leuke kanten.

Een half bonuspuntje omdat het voor mij als volslagen verrassing kwam dat heel veel van mijn favoriete mensen hieraan meewerkten; muziek van A.R. Rahman - die helaas te weinig van zich liet horen hier - Michael Gambon, Bonneville en natuurlijk de onherkenbare Simon Callow. Erg fijn om te zien, goed in beeld gebracht ook door het adembenemende camerawerk. Die halve bonuspunt is ook voor het feit dat ik in korte tijd veel heb geleerd over een onderwerp waar ik totaal niets van af wist.

Het Romeo & Julia-verhaaltje is een beetje halfslachtig, maar ook fijn dat het niet de overhand neemt op de veel interessanter politieke ontwikkelingen.

Prachtige film, heerlijke verrassing. Dit soort dramafilms zie ik graag: Brits (BBC Film is voor mij altijd een waarborg voor kwaliteit), goeie acteurs in een waargebeurd verhaal dat weliswaar een beetje gedramatiseerd is maar waarbij de integriteit blijft.

4,5*

Goeie film over de laatste onderkoning van India die het land naar onafhankelijkheid moet leiden. Deze historische en ook wel interesante film speelt zich af in 1947. Misschien wat veilig allemaal, maar wel sollide. Zo is de romance tussen de twee stafleden wat saai, maar is het wel goed verweefd binnen het verhaal. De hele aankleding is meer dan prima.

Interessante film over het ontstaan van de nieuwe staat India en de geboorte van Pakistan wanneer de Britse kolonisatie op zijn einde liep. Een moeilijke evenwichtsoefening zo bleek om de vele sikhs, moslims en boeddhisten tevreden te stellen en vooral een toekomst te bieden. Zoals één van de locals ook treffend verwoordde door te zeggen dat zij wel achterblijven met de legacy van de overdracht en de Britten gewoon rustig terug huiswaarts keren ver weg van India.

Die romance was niet zozeer aan mij besteed, maar zat er wellicht in om een extra dimensie te geven aan het plot. Interessanter vond ik vooral naar het einde toe de combi met reële beelden van de overdracht en de historisch-sociale context uit die tijd. Summier weliswaar, maar toch boeiend.

Acteerwerk op niveau en ook professioneel Britse aanpak van het stijve ceremoniële gebeuren, prima setting, decor en kostuums. Wel graag naar gekeken al werd het hele gebeuren wat rooskleurig of luchtig aangepakt. Een zware film is dit allerminst, wel een prima wegkijker voor wie wat geïntroduceerd wil worden in het thema. Het doet me ineens ook zin krijgen om eindelijk naar Gandhi (Film, 1982) van Attenborough te zien.

Een geweldige film. Mooie beelden en een mooi verhaal. Niet in de laatste plaats door de historische gebeurtenissen die tot op de dag van vandaag invloed hebben. Het verhaal wordt goed en begrijpelijk uitgerold. De romantische noot was niet hinderlijk wat vaak het geval is. Een aanrader wat mij betreft

Goede inkijk in een stukje historie van het Britse Imperium. Schrijnend om te zien hoe een bevolking ooit vreedzaam met elkaar opstaat tegen elkaar. t Zoveelste conflict op geloofsniveau in de wereldgeschiedenis. Bonneville en Anderson leveren goede prestatie als Onderkoningskoppel. Het geheel wordt van voorzien van een liefdesaffaire aan de zijlijn die echter ook de impact heeft op beider levens. Uiteindelijk is politiek het belangrijkste ingrediënt ten koste van.... Ghandi in zijn kleine rol weet de kern het best te raken. Trouwens aanbevelenswaardig om hierna direct de film Ghandi te kijken.