The Discovery (2017)

Netflix Original. Release: 31 maart 2017

Heel benieuwd hoe ze het wetenschappelijk (en geloofwaardig) gaan bewijzen dat er leven is na de dood. Als ze dit op een geloofwaardige manier voor elkaar krijgen, dan kan dit wel eens een hele aardige film worden.

Lijkt me ook interessant! Ik las in een ander artikel dat ze bewijzen dat er een hemel bestaat in deze film. Als je jezelf van het leven berooft dan kom je toch juist niet in de hemel volgens het Boek.

Nieuwe McDowell.

Eentje die net als z'n vorige film conceptueel wat verdrinkt. In het begin is het allemaal nog best intrigerend (hoewel ook al een beetje simplistisch), maar naarmate duidelijk wordt waar de fillm eigenlijk naartoe wil begon mijn interesse snel af te zwakken.

Misschien is het omdat ik het bij McDowell jammer vindt dat scifi wat misbruikt wordt om een dramatisch verhaaltje te kickstarten. Ik vind dat niet zo'n goeie setup, zeker niet wanneer het drama nogal zeikerig is. Ik heb denk ik m'n scifi liever puur, ofwel hebben dit soort projecten toch een wat betere regisseur nodig.

Ondanks dat zit het visueel wel snor met deze film. Sfeervol in beeld gebracht. De soundtrack is redelijk, maar wordt een beetje omlaag gehaald door de nogal hoekige en levensloze dialogen, die mee deel gaan uitmaken van de sfeer. Het lijkt dat McDowell de film wat extra diepgang wil geven, maar dat komt er voor geen meter uit.

Laatste half uur is een stuk minder. Jammer want het begon toch best oké.

2.5*

Ik hoop dat ik er meer van geniet dan dat. Ik had wel hoop voor deze film!

edit: met betrekking tot onderstaande: The one I love was het niet van gekomen nog. Bijna in de bios gezien, maar daarna halverwege de stapel beland.

Ik denk dat The One I Love een goeie indicatie is.

Dat was best een leuke. Toch maar eens checken dan.

Film gebaseerd op een interessant concept: Er is een hiernamaals.

Dat daaraan gekoppeld wordt dat er miljoenen mensen zelfmoord plegen om daar dan maar naartoe te gaan deed mijn gedachten erg afdwalen het eerste kwartier van de film. Zou dat echt gebeuren in real life?

Nadat ik me weer op de film ging focussen viel die verder wat tegen. Het concept wordt wat matig uitgewerkt. Ik zag het nut van het commune/sekte concept niet. En eigenlijk begreep ik ook niet waarom de machine afgebroken moest worden nadat ontdekt werd dat het hiernamaals een soort herhaling is van je eigen leven. Waarom mag dat niet bekend worden? Of mis ik iets?

Het principe dat je een lijk uit het mortuarium kan halen, en daarbij de hersens opnieuw kan opstarten en er dan ook nog beelden uit kan halen. Ging mij wat te ver (wetenschappelijk gezien dan, hersencellen gaan vrij snel dood zonder zuurstof) .

Dus al met al 3 sterren. Goed concept, matige uitwerking.

Prima film met een interessant gegeven dat je aan het denken zet. Wetenschappelijk gezien is het niet realistisch en er wordt ook weinig onderbouwd maar als je je daar niet teveel aan stoort is dit wel een aanrader. Het begin is ijzersterk, daarna zakt het iets in maar bouwt het weer langzaam op naar een mooi einde. Het einde had veel sterker uitgewerkt moeten worden, ik vond het iets te dromerig, maar het is zeker niet slecht geprobeerd. De cast doet het ook prima, ook al had ik liever geen Segel in de hoofdrol gezien (ik blijf altijd Marshall Eriksen voor me zien). Al met al geen slecht filmpje van Netflix, als ze dit niveau kunnen vasthouden dan mogen ze wat mij betreft blijven komen.

Aardige film over een man die heeft bewezen wat er met je gebeurd na de dood. De film begint zeker goed, maar op een gegeven moment concentreert het geheel zich meer op de personages (die simpelweg wat minder boeiend zijn dan het hiernamaals-idee). Het einde maakt dan wel weer veel goed en de film bevat een aantal prima dialogen.

Jammer, op de eerste 5 minuten na een gedrocht om af te kijken. De keuze om de film zoet te maken met een vage liefdes twist tussen twee ijs konijnen gaat helemaal nergens over. Een ijsje met de smaken Frankenstein,White Noise,FLatliners, met een hele slechte 81 oude Redford Dip.

Wat een vreselijk lelijke poster. Dat zou me bijna al weerhouden om 'm te gaan kijken.

Plot klinkt wel interessant.

En? Staan er inderdaad 72 maagden iedere hetero man op te wachten? Of blijken het toch 72 krenten te zijn? (Ook lekker hoor!)

Matig

Ontzettend desolate film. Sferisch gezien erg goed gedaan deze film. Goed getroffen locatie, de lucht die meewerkt, de weinige locaties, de weinige achtergrond personages het werkt gewoon.

Jammer dat verhaal op een gegeven moment doodloopt. Het begint ergens het bied mysterie maar uiteindelijk is het laatste stuk zonder puf en idee.

Je moet van dit soort films houden ik vind hem erg goed alleen de verbinding met de zelfmoorden is mij nog niet duidelijk. Voor Netflix is dit een uitstekende film hier mogen ze er meer van maken.

The Discovery

Een wat matige combinatie van sci-fi en drama. Het uitgangspunt van de film is best interessant, maar jammer genoeg besteedt regisseur McDowell meer aandacht aan de personages dan het sci-fi verhaal. Jammer, want de personages zijn totaal niet interessant met als gevolg dat je naar een trage film zit te kijken waarin personages veel mompelen en voor zich uit zitten te staren.

De acteurs doen het wel goed en het einde is sterk (hoewel weinig plausibel). Visueel heeft The Discovery ook genoeg te bieden. Jammer genoeg ligt de focus op het verkeerde aspect en wordt het verhaal ongelooflijk traag en saai uit de doeken gedaan. Nogmaals, het idee achter de film is aardig, maar de uitvoering is matig.

Over four million people have taken their lives, attempting to "get there."

Wat als onomstotelijk bewezen wordt dat er leven is na de dood? Zijn er dan inderdaad miljoenen mensen die hun huidige leven abrupt beëindigen met het vooruitzicht op een beter leven? Dat er een soortement hiernamaals bestaat heeft Dr. Thomas Harber (Robert Redford) in deze film wetenschappelijk bewezen. Hij construeerde een machine die aantoonde dat er na de dood hersengolven op sub-atomisch niveau ons lichaam verlaten. Het resultaat na deze ontdekking is een golf van zelfmoorden wereldwijd. Alleen dit feit al is voer voor ellenlange discussies. Is het inderdaad zo dat mensen massaal een einde aan hun leven zouden maken, om op die manier een eventueel beter leven te leiden? Ik ben ervan overtuigd dat er wel individuen zijn die deze ontdekking als laatste druppel beschouwen om zo’n drastische daad uit te voeren. Echter is dit nog steeds een sprong in het duister, want waar dit “bewustzijn”, “ziel” of hoe je het ook wil noemen naar toe gaat, is nog altijd onbekend.

Zelf vind ik het fascinerend om hierover te filosoferen. Is het een voortzetting van het huidige leven in een ander tijdperk? Of zonnestelsel? Is het een andere dimensie? Een parallelle tijdslijn? Een wedergeboorte? Een flits terug of voorwaarts in de tijd? Dat is dan wat Thomas Harber tracht te bewijzen met een nieuw ontworpen machine, twee jaar na de onthulling van zijn initiële ontdekking. Een gesofisticeerd toestel dat in staat is opnames te maken van iemands hersenen na de dood. Dat de beelden getoond worden op een televisietoestel dat stamt uit het atoomtijdperk en dat dit beeldmateriaal toch op één of andere manier te bekijken is op een hedendaags tablet, verbaasde me toch. Ik veronderstel dat Dr. Harber ook met aandacht heeft gekeken naar de film “Listening” want een gelijkaardig gedachtenlezer-apparaat wordt ook daar gebruikt.

Een bijkomend punt dat ter discussie staat, is het wel of niet onthullen van wetenschappelijke ontdekkingen. Zeker als er nog belangwekkende facetten onbewezen zijn. Hier is het eventueel bestaan van een leven na de dood bewezen, alleen welke richting het uitgaat is onbekend. Met alle gevolgen vandien. En dat is wat Will (Jason Segel), zoon van Thomas Harber, tracht te bewerkstelligen. Zijn vader te overtuigen om publiekelijk toe te geven dat zijn theorie niet klopt. Op die manier zou er dan een einde komen aan het eindeloos aantal zelfmoorden. Hij vergelijkt zelfs het toevluchtsoord van zijn vader, een gigantisch tehuis voor jongeren, met een sekte. Een oord waar mensen opgevangen worden die enkele mislukte zelfmoordpogingen achter de rug hebben, hier een nieuwe thuis vonden en terug proberen zin aan hun leven te geven. Een occasionele peptalk van Thomas Harber zelf, helpt hierbij.

Dat Will onderweg de excentrieke Isla (Rooney “Her” Mara) tegenkomt op de ferry en op slag bepaalde gevoelens voor haar krijgt, is misschien op het eerste zicht een goedkope manier om een romantisch aspect te introduceren. Maar het is de ontknoping die ervoor zorgt dat de puzzelstukken uiteindelijk in elkaar vallen. Raar maar waar. Hoe romantisch het in wezen ook is, toch slaagt men erin om er niet een klef en melig einde van te maken. Buiten de toch wel grandioze vertolkingen door Jesse Plemons (als de trouw gebleven zoon) en Rooney Mara, is het vooral de sfeer die indruk maakte. De gebruikte beelden zijn een weergave van de toestand waarin de mensheid is verzeilt geraakt : somber, deprimerend en duister. Echt happy wordt je er niet van. De lege ferry, de verlaten wegen, de zoveelste begrafenis en de lusteloze huisbewoners wiens jammerlijke,laatste poging om opnieuw te kunnen genieten van een beetje geluk (op een drastische manier) spijtig genoeg mislukte. Redford en Segel pasten wonderwel in deze film want zelf kwamen ze nogal flets over. “The discovery” is geen opbeurende film, maar wel een kijkbeurt waard. Al is het dan maar het verrassend en hoopgevend einde.

3*

Vond McDowell’s vorige een klein pareltje. Daar werd op een effectieve manier een mysterieus vraagstuk verfilmd. Van The Discovery kan je in ieder geval zeggen dat het basisgegeven veelbelovend is. Helaas is het resultaat een onevenwichtige film die zijn filosofische pretenties totaal niet weet waar te maken. McDowell lijkt ook meer voor melancholisch (emo) drama te gaan dan voor sci-fi, wat mij in dit geval nogal in het verkeerde keelgat schoot. Daarbij komt ook nog eens dat wanneer het hiernamaals dan daadwerkelijk gevisualiseerd wordt, dit nogal… belabberd in beeld wordt gebracht. Grote misser, maar misschien is het ook gewoon teveel hooi op de vork voor zo’n regisseur.

Ja...zie boven....te veel hooi op de vork.....De eerste helft van de film is nog wel te pruimen en je kan niet wachten op het vervolg....... maar de tweede helft is bijna niet door te komen......gaaaaaaap. Was er nou echt niemand anders dan REdford.? Een story die ik al in vele hoedanigheden heb gezien. Nu is het een hiernamaalsmachine, volgende keer een drankje. De makers van dit soort films weten er nooit een "öp het puntje van je stoelfilm" van te maken.Op het laatst interesseerde het verhaal mij geen reet meer. Hadden jullie ook na de film dat je lijzig wilde praten??? En waarom een sekte, als je de waarheid over het leven hebt gevonden???

Uitermate intrigerende, filosofische film, die je forceert na te denken over de grote vragen van het leven, geloof, de dood, zelfmoord, verlies, spijt en tweede kansen. De film probeert geen van de opgeroepen existentiële vragen te beantwoorden, alleen de hoofdrolspelers vinden, op een ontroerende wijze, hun eigen waarheid, maar dat vind ik juist de kracht van de film. Mijns inziens zijn de meest intrigerende films juist de films die na afloop in je hoofd blijven zitten en als je de film met meerdere mensen hebt gezien, je uitnodigen tot discussie.

Zwemmen met kleren aan

The Discovery heeft een heel interessant uitgangspunt die mij als het ware naar de film toetrok. Gematigde recensies en trailers temperde mijn verwachtingen al drastisch maar nu ik eenmaal alsnog gekeken heb ben ik nog meer teleurgesteld geraakt dan ik op voorhand al verwachte.

Zoals Onderhond in zijn post ook al aangeeft verdrinkt de film conceptueel een beetje en gaat dit veelbelovende project aan zijn eigen ambities ten onder. Ik merkte al snel dat de verwachtingen die neergezet worden simpelweg niet waargemaakt kunnen worden door de regisseur. Hij lijkt hier zelf ook bewust van te zijn dus in plaats van de focus op een wetenschappelijk bewezen hiernamaals te leggen, legt hij zijn focus volledig op de ontluikende liefde tussen de twee hoofdpersonages. Heel het concept om de film heen voelt dan opeens ook als een goedkoop lokkertje om je maar naar de The Discovery te laten kijken. Als deze twee personages dan ook nog eens verre van interessant zijn vanwege de levenloze, slepende dialogen waarbij geen enkele vorm van chemie te bekennen valt, raak je al snel geneigd om in plaats van hiervan gewoon The story of God met Morgan Freeman op te zetten, in de hoop dat hij wel een goed verhaal voor je heeft.

Hoewel de speelduur slechts een ruime anderhalf uur bedraagt voelt dit echt als een veel langere en slopende zit. Het begint in eerste instantie nog wel interessant met een prikkelend interview waardoor je meer over ''de ontdekking'' te weten wilt komen, maar de uitleg wat die ontdekking nu precies is blijft altijd een beetje vaagjes en veel te veel op de achtergrond aanwezig. Het einde vond ik dan wel mooi gevonden, maar tegen deze tijd was ik al zover afgestompt vanwege de vele levenloze, inspiratieloze en slapeloze scene's dat het me nog maar weinig kon interesseren.

1,5*

Boeiend thema, maar enorm slaapverwekkend verfilmd.

Sterke, geloofwaardige film. Ik begrijp niet helemaal waarom zo veel mensen verwachten dat er wetenschappelijk bewijs voor het hiernamaals wordt geleverd. Ik denk dat het fictieve bewijs goed wordt gebracht en ik vind het vooral prettig dat er niet onnodig diep wordt ingegaan op dit fictieve bewijs.

Over het algemeen werd er prettig geacteerd, maar chemie tussen Segel en Mara was totaal afwezig. Verder hebben de dialogen hadden iets meer finetuning nodig; ze kwamen nu nogal houterig over.

Het verhaal kabbelt op een prima tempo voort en wordt erg sfeervol in beeld gebracht. Het einde vond ik innovatief en heeft me positief verrast. Biedt voldoende stof tot nadenken.

4*

Interessant uitgangspunt, maar het is niet makkelijk een goede film over zo'n onderwerp te maken. Na de beetje lachwekkende zelfmoord in de openingsscène waren mijn verwachtingen al niet groots meer, maar uiteindelijk is de film toch nog wel enigzins boeiend. Domme dialogen die alles uitleggen en een wat raar sekte-element ja, maar je bent toch wel benieuwd hoe het allemaal gaat verlopen. En Mara en Segel, vooral zij, zijn wel aardig.

Door de ontmoeting van hun personages en de persoonlijkheid en geverfde haren van Isla moest ik wel sterk aan Eternal Sunshine of the Spotless Mind denken. Sfeervolle score ook wel. Het einde is helaas dom. Het voelt alsof de film al die tijd naar dit melodrama toe wilde werken. Had op zijn minst wat meer geïnvesteerd in een geloofwaardige relatie tussen Will en Isla. De bijrol van Plemons is ook wel wat dom. Die had je kunnen opofferen voor meer scènes met Mara en Segel. 2.5*.

Zeker een film die je aandacht vasthoudt. Als je van deze quasi parapsychologische thema's houdt, is dit zeker een film om te zien. Het zijn van die verhalen waar je verstandelijk gezien niet uitkomt, maar die je toch aan het denken zetten en je ook ná de film nog blijven intrigeren. Zeker één van de betere Netflix-films.

pfffff wat een neerslachtige film is dit geworden , Jason Segel die constant droevig kijkt , de vrouw die hij ontmoet is ook niet de vrolijkste zullen we maar zeggen .
Het SF aspect moeten we maar met een korreltje zout nemen want het is veel meer drama dan SF .
Of inderdaad miljoen mensen spontaan zelfmoord zouden plegen met deze karige kennis over een leven na de dood waag ik sterk te betwijfelen maar hoe het verhaal zich uiteindelijk als een soort bloedserieuze groundhogday achtig plot ontvouwd is wel aardig bedacht .

Ik snap de film dus voor geen meter. Is het nou dat het hele verhaal zich al in het hiernamaals afspeeld? Want aan het einde zag je dat die Will eerst een leven had waar hij Isla niet had kunnen redden van een zelfmoordpoging...

Ik kan mezelf altijd heerlijk verliezen in dit soort films.

Natuurlijk zie ik dat het kwalitatief beter kon en de cast niet al te sterk was. Maar het plot is verdraaid origineel en intrigerend.

Ik hoop dat McDowell nog meer films gaat maken. *3,5

Pfff.

Hoe help je een intrigerend uitgangspunt om zeep? - De handleiding.

1. Zorg dat het onwerkelijk is. Dichtbij genoeg dat iedereen er feeling mee heeft, futuristisch genoeg zodat je het niet helemaal hoeft uit te leggen. Want een gaaf idee bedenken is één ding, je wilt het hele “hoe dan?” niet helemaal uit hoeven werken. Introduceer het als reeds bewezen en algemeen geaccepteerd, en een simplistische voorstelling van wetenschap volstaat met wat draadjes, machines met piepjes en ruis op beeldschermen.

2. Leid de aandacht af. Geef de indruk dat de film om je basisgegeven draait, maar gebruik het eigenlijk als setting voor iets anders. Onverwerkte trauma’s, gemiste kansen en ontluikende liefdes doen het altijd goed.

3. Negeer alle complexe morele en ethische discussie die je basisgegeven oproept. Het is verleidelijk om je daaraan te wagen, maar het is waarschijnlijk dat je erin verstrikt raakt. Hou het simpel. Raak de thema’s aan maar focus je vooral op de simpelere dingen.

4. Als je erin slaagt, zorg dan voor een frisse variatie op het-was-allemaal-een-droom-einde om je publiek flabber te gasten. Eternal Sunshine deed ook zoiets gaafs, misschien kun je daar iets mee.

5. Doe vooral niet teveel moeite om het hiernamaals, de kern van je uitgangspunt, té creatief uit te werken. Sla vooral een bruggetje naar gemakkelijk melodrama. Hou het visueel sober, opzettelijk vaag.

6. Maak de film onnodig ingewikkeld. Verdoezel waar het nou eigenlijk om gaat. Quasi-filosofisch geneuzel doet het ook altijd goed. Wederom: opzettelijk vaag wordt vaak verward met intelligent en creatief; sla daar je slag uit.

7. Pas op met charismatische acteurs. Acteurs die hun piek voorbij zijn, zijn ok en ook acteurs voornamelijk bekend om comedy zijn geschikte miscasts.

N.B. Een aangenaam troosteloze sfeer kan voorkomen dat je film compleet om zeep geholpen wordt. Hetzelfde geldt voor een passende soundtrack, of onverwacht prettige bijrol van Jesse Plemons. Pas daar dus mee op.