King Creole (1958)

King Creole heeft een zeer goede soudtrack en is tevens misschien wel Presley's beste film. Vaak worden Jailhouse Rock en/of Flaming Star gezien als zijn beste films maar wie deze film heeft gezien weet wel beter. De film heeft net dat kleine beetje diepte waar het in zijn films vaak aan ontbreekt. Ook het acteerwerk is goed in orde. Af en toe wordt het verhaal een beetje rommelig en had het accent beter op het drama kunnen blijven zitten dan er weer een nieuw liedje in te monteren. De openingssene is prachtig: Crawfish!

Zinema

Na het goede "Jailhouse Rock" film is dit een uitstekend vervolg met wederom een excellerende Elvis Presley. Ook hier is het verhaal weer best aardig en boeiend, is de cast goed (o.a. Walter Matthau), steelt Elvis Presley de show en zijn de liedjes op zijn best. Het is ook meen ik de langste film met Elvis Presley. De vele films die Elvis Presley hierna maakte kunnen allemaal niet tippen aan deze twee films met hem en zijn allemaal wat flauwtjes.

Elvis wou altijd graag in films spelen en hij deed dat aanvankelijk ook niet slecht. Hij had een stijl in de jaren '50 als James Dean en Marlon Brando, al zou hij nooit hun niveau halen. Maar slecht was het ook niet. Het nadeel was wel dat zijn filmambitie nooit echt serieus genomen werd. Ook bij King Creole dat normaal voor James Dean bestemd was, werd de film aangepast naar Elvis met meer liedjes. Na de oorlog zouden het helemaal 'Elvis-films' worden met de bedoeling om hem zo in beeld te brengen en liedjes te verkopen. Hij moest ook de grootste ster van zijn films blijven, zodat (vooral later) de Kolonel filmrollen afwees van bekende films.

King Creole toont een pre-legerdienst Elvis wanneer hij zijn beste films maakte. 14 dagen na het maken van deze film ging hij in legerdienst en zou hij terugkomen in een veranderde muziekwereld. Elvis speelt één van zijn beste rollen en evenaart bijna James Dean. De film zelf is minder van kwaliteit. Goed verhaal en op zich wel boeiend, maar nergens echt speciaal. En qua muziek is het ook niet meer dan zijn acts in de King Creole. Met eigenlijk het titelnummer dat er echt bovenuit springt.

Dit is de vierde Elvisfilm die ik bekijk in chronologische volgorde. Ongetwijfeld de beste tot nog toe. Het is een film die voortborduurt op het spanningsveld van 2 generaties zoals James Dean ook al deed en aansluitend op de ontdekking van het tienerpubliek in de jaren ‘50. Daarnaast vind ik dat de film zich ook inschrijft in de noirtraditie die stilaan op zijn eind liep. Het personage van Elvis beleeft een innerlijke tweestrijd die ook zijn weg vindt in de buitenwereld … er is de aanwezigheid van femme fatale Caroly Jones die in de beste noir traditie gewelddadig aan haar eind zal komen … er is het goede meisje Dolores Heart … en met Michael Curtiz als regisseur en Russel Harlan voor de fotografie hebben we 2 toppers die zich al eerder bewezen hadden in noir b&w fotografie … en hier doen ze dat opnieuw. Verhaaltechnisch is het allemaal vrij eenvoudig maar toch voldoende uitgewerkt om het boeiend te houden. De film duurt vrij lang (2 u) maar in feite neemt het drama anderhalf uur in beslag zoals de gemiddelde film van toen en krijg je daar bovenop een geweldige soundtrack die verhaaltechnisch geïntegreerd is. Qua drama, muziek en entertainment is deze film as good as it gets vergeleken met soortgenoten van de jaren ‘50. Michael Curtiz was naar verluidt in de wolken met de prestatie van Elvis en wie zijn wij om hem tegen te moeten spreken. De door hem voorspelde geweldige filmcarrière van Elvis is helaas niet uitgekomen. Maar dat had dan weer andere oorzaken dan het talent van Elvis.