All the President's Men (1976)

Wellicht net een beetje te lang, maar doordat het zo verdomd goed geschreven is blijft de film boeien. William Goldman is een held.

4*

Gisteravond nog eens opgezet, deze keer met ondertiteling en nu compleet weggeblazen. Ik verhoog naar 4.5*

Sterke film die ondanks dat je de geschiedenis en afloop kent, heel spannend blijft. Mooi inzicht in de achtergrond van het Watergate schandaal en journalistiek in het algemeen. Opvallend dat Jason Robards, die terecht een Oscar krijgt, Hoffman en Redford compleet van het doek speelt. 4 sterren voor deze duidelijke voorloper van JFK.

Oh ja. Dit was ik nog vergeten. Erg sterke keuze.

Zodiac, eat your heart out!

Erg intressante film die ik op school moest kijken (ik studeer journalistiek)

Het uitgangspunt is van uit een mooi perspectief gefilmd en ondanks dat je deels al weet hoe het verhaal afloopt blijf de film boeien en op sommige momenten uiterst spannend. De acteurs zijn uitermate goed echt mijn complimenten. Zonder goede acteurs was deze film volgens mij ook totaal geflopt.

Echt een aanraader als je van spannende thrillers houd die realistisch zijn. Zodiac vond ik trouwens leuker.

Min punt van de film is de lange speelduur, kan ook aan mijn stoel hebben gelegen want 138 minuten op een houten stoel zitten in een college zaal is niet echt pretig. Ander minpunt is het einde, dat was wel erg simpel. Ik had nog iets spectaculairs verwacht, maar op een type machine aflezen wat er nou gebeurt is vond ik wel een erg slap einde.

Ik vond het einde juist erg treffend. De rol van de journalisten is uitgespeeld tenslotte. Ik had het stommer gevonden mochten we het gewoon in beelden te zien krijgen, dit geeft net dat extra tintje journalistiek.

Het einde bevat bovendien een geweldige ironie. Terwijl Nixon op televisie zijn herverkiezing viert tikken "Woodstein" driftig verder aan zijn ondergang. En inderdaad: de rest is geschiedenis.

Ik denk dat ik hem nog maar eens moet zien op een relaxte stoel dan komt er denk ik wel een half puntje bij. Voor nu vond ik het einde wel heel simpel misschien zie ik het dan anders. State of Play deed me trouwens ook wel een beetje aan deze film denken of ben ik de enige die dat vind

Archetypische politieke thriller die enigszins gedateerd is. De politieke thrillers van nu weten hoofd- en bijzaak beter te onderscheiden (zoals: besteed ik tijd aan de climax of doen we nog een half uur dwaalsporen erbij?) en doen meer met de karakters. Heb je Robert Redford en Dustin Hoffman in je film, laat je die kans zo schieten! Daar had veel meer uitgehaald kunnen worden. Aan de ene kant is het jammer dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal (Watergate), want daardoor moet de film zich in allerlei bochten wringen - zoals het onbegrijpelijke einde. Met de spanningsboog is het echter wel dik in orde, en dat is het belangrijkst.

Het lijkt mij duidelijk dat het verhaal van All the President's Men niet is bedacht om kijkers van een hapklare thriller te voorzien. De werkelijkheid was nu eenmaal dat Woodward en Bernstein voortdurend op dwaalsporen zaten, of werden gezet, waarbij ze niettemin, onder steeds grotere druk en tegenwerking, langzaam door wisten te dringen tot de verpletterende kern: de president is een misdadiger! Als je deze film gaat kijken in de hoop een hapslikwegfilmpje te kunnen verorberen heb je vette pech. Het is gewoon het fascinerende verhaal van uitmuntend journalistiek speurwerk in een buitengewoon schimmige en grimmige affaire.

Wat vond je trouwens onbegrijpelijk aan het einde?

En ik dacht dat ik alles al had gehoord!

Wat kan mij dat waargebeurde verhaal nou schelen, dan hadden ze er maar een documentaire van moeten maken. Op deze manier doet het afbreuk aan de film, want jullie lijken te vergeten dat het domweg fictie is.

Maar dat is het hem juist, het verhaal is wel gebeurd en het is dus niet domweg fictie.

Jij kent het verschil tussen fictie en non-fictie duidelijk niet.

Het verhaal is non fictie.

Jij bedoelt waarschijnlijk dat het 'gedramatiseerd' is. Dat is weer iets anders.

...

Alle films die geen documentaires zijn worden gewoon fictie genoemd, zelfs al zijn ze zoals deze op een waar verhaal gebaseerd.

Met fictie (Latijn: fictio, "vorming") worden die teksten of gedachtegangen aangeduid, waarvan het verhaal zich hoofdzakelijk in de fantasie van de auteur of lezer afspeelt, doordat in de verbeelding informatie wordt geassocieerd die niet op de realiteit gebaseerd is. Dit in tegenstelling tot de non-fictie, die op de werkelijkheid berust.

Al kan ik me ook wel vinden in het punt van The One Ring

Wat een onzin.

Niet dat ik de Wikipedia altijd als maatstaf neem, maar deze link laat het mooi zien.

Vindt deze discussie nou werkelijkheid plaats? Hilarisch

Onjuiste stellingen doen dat wel vaker... moet af en toe gecorrigeerd worden.

Tijdens mijn studie filmwetenschappen werd dan weer constant het onderscheid gemaakt tussen fictiefilms en documentaires. Onder fictiefilms werden ook zeker waargebeurde verhalen verstaan. Dit is niet uniek voor de filmwereld. Er bestaan ook fictieromans die gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen, zoals De Kleine Blonde Dood die nota bene Büchs eigen jeugd behandelt. Fictie slaat er dan op dat je een dramatische aanpak gebruikt om een verhaal te vertellen, waardoor je al meteen een stuk meer objectiviteit verliest dan bij een documentaire of een autobiografie.

Al hangt er ook maar weer van af hoe je het bekijkt natuurlijk. Het is ook weer niet zo dat je echt ongelijk hebt als je All the President's Men non-fictie noemt omdat het echt is gebeurd. Het lijkt erop dat de termen fictie en nonfictie in een paradox zijn beland: All the President's Men is een waargebeurde fictiefilm. Het hangt er vanaf welke conventie van het woord je gebruikt.

Je kunt ook heel simpel stellen dat Fictie "uit de duim gezogen" is en Non-fictie als "waargebeurd" door kan gaan. Natuurlijk wordt met "waar gebeurde verhalen" wel eens een loopje genomen (Braveheart, Gladiator, Troy en Alexander om maar eens extreme voorbeelden te noemen) Die vallen bij mij ook onder Fictie. Echter als een film bekend staat om het waarheidsgehalte krijgt in de regel zo'n film de term non-fictie omdat men het erover eens is dat het een natuurgetrouwe afspiegeling is van feitelijk gebeurtenissen. Der Untergang, Apollo 13 en zelfs The Kings Speech zijn goede voorbeelden.

Je kunt "All the presidents men" eigenlijk als ultieme non-fictie film bestempelen en daarom is de opmerking van Skinny Binny ook "Hilarisch" om het daarop aan te vallen. Juist de complexe en vaak frustrerende route die de journalisten moesten lopen maken Woodward en Bernstein zulke bijzondere doorbijters.

Persoonlijk lijkt me dit ook toch wel echt onder de non-fictie vallen. gebaseerd op waargebeurde zaken, bestaande personen etc, etc.

Waar rekende ze bij jouw opleiding dan bv documentaires van Michael Moore onder TOR? Wellicht Non-fictie maar denk dat deze film in veel opzichten realistischer is.

Jullie hebben er werkelijk geen zak van begrepen. Elke brugklasser weet wat het verschil tussen fictie en non-fictie is, maar jullie maken er een discussie van alsof je erover van mening kunt verschillen.

Overigens zijn de berichtjes van Stephan wel hilarisch. Niet alleen vindt hij All the president's men het toppunt van non-fictie, alsof zoiets bestaat, ook noemt hij Troy een "waar gebeurd verhaal".

Klasse-cast.

Na het nogal mindere Parallax View slaat Pakula keihard terug met een Oscarwaardige politieke thriller. Zijn specialiteit. Tevens voorzien van de voor hem typische en spectaculaire hoogte-shots en ander mooi camerawerk, maar vooral gedragen door een sterk script en fantastische acteerprestaties van een klasse-cast.

Zeer goed.

Van begin tot eind op puntje van me stoel gezeten, Zeer interessant verhaal. juist niet te lang! en een geweldige cast

Zo is het maar net!

Politieke thriller die door het acteergeweld van onder andere Hoffman, Redford en Robards blijft boeien. Twee journalisten pakken het Watergateschandaal aan, dat van een klein inbraakje tot een zeer omvangrijk complot eindigt. Het complot zit niet heel eenvoudig in elkaar en eerlijk gezegd wist ik niet heel veel van het Watergate-schandaal. Maar mijn interesse in dit stukje pijnlijke Amerikaanse geschiedenis is door deze film wel gewekt.

+1

Beter had ik het niet kunnen verwoorden.