Oasiseu (2002)

Een schitterend liefdesverhaaltje over twee ‘outcasts’ in Zuid-Korea.

In schijnbaar documentairestijl worden een gehandicapt, spastisch meisje en een sociaal onaangepaste jongen gevolgd. Beiden ‘passen’ niet in deze wereld, worden in onze wereld niet geaccepteerd. Maar je zou ook kunnen zeggen dat ze in hun eigen logica leven. Oasis toont hún belevingswereld.

Werkelijk fantastisch vond ik de subtiele, magisch-realistische uitstapjes (de olifant!), die het gemoed van de hoofdpersonages weergeven.

Krachtig liefdesverhaal met fantasierijke (verbluffende) scenes.

Ik moest wel wennen aan hoe So-ri Moon haar personage als spastische jongevrouw gestalte gaf; het kwam bij mij in eerste instantie over als een soort van persiflage.

4,5* voor deze feel good + feel bad film.

Mooi drama.

Dat meteen ook uitblinkt in z'n kern. Erg hard en uiteindelijk naar drama, waar de liefde tussen twee mensen die zich naast de maatschappij bevinden kapotgerukt wordt door onwil en onbegrip.

Oasis hakt mooi in op de taboes, in dat opzicht is Moon's rol ook wel sterk. Haar personage komt nogal over-the-top over, maar 'gestileerdere' personages hadden waarschijnlijk afbreuk gedaan aan het geheel. Moet wel zeggen dat ik Sol beter vond spelen. Kan toch meer mysterie en diepgang in z'n personage leggen, beetje jammer dat Moon daar niet echt in slaagt.

Domper is wel het visuele, wat doorgaans erg pover is. Enkele gestileerde scenes brengen wel wat pit (de duiven) en zijn plots verdacht mooi, maar ze zijn schaars. Beetje jammer toch.

Uiteindelijk is het toch ook voor mij vooral het einde die de film een beetje minder maakt dat hij had kunnen zijn. Mooie uitleg van danuz omtrent het 'niet kunnen' van de personages zelf, maar de wereld rondom hen is toch net iets te kil en verstandsloos. Niemand lijkt zich zaken in vraag te stellen, of te luisteren. Nergens wordt de illusie gewekt dat er naar beide hoofdpersonages geluisterd wordt, of minstens een poging wordt ondernomen tot. Dat maakt het tot een redelijk geforceerd slecht einde, iets wat de film niet echt nodig had. Hoewel de onkunde in personages voor mij vaak een meerwaarde is, lijkt het hier gewoon iets te gemanipuleerd.

Maar verder een erg mooi en pakkend relaas, dat de negatieve punten makkelijk overstijgd. 3.5*, hadden er net iets meer kunnen zijn.

Erg subtiel is Chang Dong-Lee niet. Eerder dit jaar zag ik Secret Sunshine en dat was een soort achtbaanrit aan emoties en ook in die film werden heftige gebeurtenissen niet geschuwd. Oasis is nog minder subtiel, tenminste het einde. En ik kan me zelfs voorstellen dat iemand het manipulatief aan vindt voelen, maar voor mij werkte het vrijwel volledig. Een van de grote voordelen is dat de film technisch wel subtiel is. Aanzwellende strijkers ontbreken. De camera blijft heel dichtbij de hoofdpersonen, waardoor sommige scenes tussen die twee erg mooi en intiem zijn. Vrijwel geen opsmuk. De kleine kijkjes in het hoofd waren net zo sober gedaan en waren mede daardoor erg doeltreffend.

4.0*

Dik aangezet drama. De regisseur weet vals sentiment die dit type film rijk is buiten spel te zetten, wat knap is. Maar op de een of andere manier werd ik toch nergens geraakt. Af en toe voelde het ook wat ongemakkelijk om naar te kijken en het einde liet een wrang gevoel achter.

Mooie film, die inderdaad een wrang gevoel achterlaat. Mijn persoontje met mijn door Hollywood gebrainwashte brein zou graag een Hollywood toverstokje aan het einde hebben gezien, maar dit is meer de realiteit!

Jammer dat het vrij sober is gefilmd, maar de magische stukjes (vooral het tortelduifje en de vlinders) springen er zo wel des te meer uit!

Ik vroeg me ook af waarom Gong-ju (niet Jong-du, die heeft de verstandelijke vermogens van een kikkier!) niet wat meer probeerde de politie ervan te overtuigen dat er geen sprake was van een misdrif, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ze daar gewoonweg niet toe in staat was. Haar familie wìl ook niet dat ze zelfstandig is, omdat ze in hààr gehandicapteflat wonen, terwijl zij in de bouwval is gedumpt!) En de schijn was tegen Jong-du, die gewoonweg te dom is om zich te verdedigen. Wel een plotgat: eerst dacht ik dat ze nooit heeft leren lezen en schrijven, maar in het eindshot krijgt ze toch een brief van Jong-du. Dus waarom ze niet iets intikte op de computer van de politieagent (tijdens het tumult)??? Of later een verklaring op papier probeert te krijgen?

Mooi is wel het einde met het afzagen van de takken en het eindshot, waaruit toch een sprankje hoop klinkt (Gong-ju die zelfstandig schoonmaakt!)

Vréselijk.

Geen vals sentiment, maar werkelijk niet te harden.

Tot een minuut of veertig was er eigenlijk nog weinig aan de hand. Ik vond het niet meteen een denderend indrukwekkende film, Jong-Du begon me zelfs al een beetje te vervelen met zijn schokkerige voorkomen (hij lijkt wel een drugsverslaafde), maar de verontwaardiging, verveling en irritatie moesten nog komen.

Dan hebben we de eerste, de echte rape attempt. Vond ik tamelijk ziek eerlijk gezegd. Bij een Miike zou je er om lachen, hier was het tamelijk pijnlijk om naar te kijken. Zelfde geldt eigenlijk voor de érg ongemakkelijke seksscène. Er zit een enkele aardige scène in, zoals de verjaardag van Jong-Du's moeder, maar ze waren echt op één hand te tellen. De meeste scènes waren meer van hetzelfde, de speelduur hakte er na een tijdje dus wel in.

Ben ik dan anti-mensenlievend of mis ik affiniteit met 'outcasts'? Dat laatste ongetwijfeld. Er komt echter met regelmaat iemand met zo'n aandoening op mijn werk langs en ik help hem maar al te graag hoor. Ik zou bijna gaan denken dat ik bekrompen ben ofzo, maar dat ik hier totaal niks meekon is toch vooral te danken aan de heer Chang-dong Lee. Dat einde.. kom nou. Manipulatief is zacht uitgedrukt hoor. Ook visueel stelt het drie keer niks voor. Leuk die duifjes en vlindertjes, maar over de hele linie waren de visuals ontzettend vaal.

1*

Ik weet niet of er zoiets bestaat als een feel bad movie, maar zo zou ik deze film willen bestempelen. Het is in ieder geval niet een film waarnaar ik met plezier heb zitten kijken. Ik vind het verhaal nogal over de top. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar geen moment kreeg ik het idee, dat ik naar iets zat te kijken dat waar zou kunnen zijn. Dat kan overigens evengoed aan mij liggen.

Desalniettemin een compliment aan de beide hoofdrolspelers, die op indrukwekkende wijze invulling geven aan m.i. haast onmogelijke rollen. Dat laat onverlet dat de latere films van Chang-dong Lee (Milyang, Shi) mij een stuk beter zijn bevallen.

Gedurfd en mooi deze film over de toenadering tussen een onverantwoordelijke, verstandelijk onstandvastige jongen en een zwaar spastisch meisje.
Naast meerdere, vaak bijna ondraaglijke scènes, ook heel wat moois en geslaagde vondsten, zoals Gong-Ju als een normaal meisje, of : zoals Jong-Du haar ziet. Eigenlijk ook ontroerend en meelijwekkend met zijn persoon, de scene waarin hij de takken van die boom verwijdert om het meisje van haar angsten te bevrijden.
Actrice So-ri Moon is verbluffend. Een Amerikaanse actrice met dezelfde prestatie gaat met een Oscar lopen...
Na "Poetry", tweede film die ik zie van Chang-Dong Lee en dit lijkt mij wel de beste van de twee. Thema van beide films heeft wel iets gemeenschappelijk.

Best bijzonder filmpje over een weinig sympathiek figuur die romantische gevoelens ontwikkelt voor een zwaar spastisch meisje, een knappe rol van So-ri Moon. Vond het jammer dat haar innerlijke "ik" iets te vaak werd voorgesteld als een gezond, aantrekkelijk meisje, de impact was veel groter geweest als dat één enkele scene was geweest, tegen het eind. Het einde met de takken was natuurlijk symbolisch, maar het had ook wel iets van een wat makkelijke kunstgreep, zeker toen het ook nog leidde tot een gevangenisstraf.

Ongelooflijk sterk geacteerd drama over een net uit de gevangenis ontslagen simpele ziel (Sol Kyung-Gu) en de relatie die hij krijgt met een spastische vrouw (Moon So-Ri), dochter van de man waar hij negen maanden voor heeft gezeten, betreffende een aanrijding met dodelijke afloop. Echt zo'n plot dat makkelijk kan verzanden in melodrama, maar regisseur Chang-Dong Lee vermijdt kunstig de valstrikken van het genre. Er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel in de toch behoorlijk lange film, maar de twee hoofdrolspelers zijn zo goed dat je ademloos zit te kijken naar de absurde lotgevallen van het duo. Afwisselend grappig, onbehaaglijk en aangrijpend.