Oasiseu (2002)

Ik begrijp na het zien van deze film opeens waarom het zo mis is kunnen gaan met Lee Chang-dong, met die verschrikkelijke films Secret sunshine en Poetry. Het antwoord is toeval, want het had al veel eerder fout kunnen gaan. Want Lee loopt over het slappe koord in deze film, waarin hij een totale good-for-nothing, net uit de gevangenis, kennis laat maken met een spastisch meisje (de dochter van de man die is doodgereden door de broer van de hoofdpersoon). Dat kennismaken gebeurt na een halfslachtige aanranding (jaja, het is weer arthouse, verzuchtte mijn vriendin). Ja, die aanranding, het is echter een verhaalvehikel van jewelste. Want hoofdpersoon realiseert zich dat hij zijn leven moet beteren. En het spastische meisje heeft voor het eerst iemand haar mooi horen noemen. Goed, het kan allemaal een draak van jewelste worden, maar Lee blijft op het slappe koord. Omdat hij het grotendeels geloofwaardig weet te houden (op het einde na), en omdat hij humor toevoegt, en daardoor weet te ontroeren. Dat probeert hij in zijn latere films ook, maar daar is het me te bedacht, te plastisch, en haak ik eigenlijk al na een half uur af. Maar hoe dat dan precies-PRECIES komt, geen flauw idee.

Mooi drama, maar voor mij toch wel wat langdradig, had volgens mij ook wel een half uur tot drie kwartier korter gekund.

Prachtige film met een sterke cast! waaronder So-ri Moon, wat een zeer gewaagde rol neerzet als een spastische jonge dame.

*3.75

Een gedurfd romantisch drama over aanpassingsgedrag, sociaal onvermogen en liefde. Het verhaal was gekmakend en bivakkeerde op de rand van gemeenheid en absurditeit en ontwikkelde zich van drama naar een komedie (waarbij ik me als kijker onbehaaglijk begon te voelen). De regisseur was duidelijk niet bang om deze film over (het onvermogen tot) communicatie te maken en maakte daarbij gebruik van de ingrediënten: hypocrisie van de middenklasse, egoïsme, bekrompenheid, angst voor het "abnormale", onkunde en onwetendheid. De rollen van So-ri Moon en Kyung-gu Sol waren ongelooflijk knap.

Sluit me volledig aan bij Gauke.

Tsjonge wat moet je een boel geduld hebben bij deze film. Simpele ziel komt vrij uit de gevangenis en gaat op bezoek bij de spastische dochter van de man die is doodgereden en waar hij ook voor in de gevangenis zat. Aanvankelijk lijkt het vooral een observerende film die een interessant beeld geeft van de onderkant van de samenleving in Zuid-Korea. Best wel interessant maar verder ook niet meer. Doch gaandeweg ontwikkelen de karakters zich en bouwt het verhaal heel erg tergend langzaam op en blijkt er ook iets van een liefdesgeschiedenis te ontstaan met zelfs hele mooie gedenkwaardige en surrealistische scenes. En uiteindelijk blijkt dit toch gewoon een mooie film te zijn over een onbegrepen liefde tussen twee mensen. Maar daar moet je dus wel ontzettend veel geduld voor hebben.

Ik weet niet of er zoiets bestaat als een feel bad movie, maar zo zou ik deze film willen bestempelen. Het is in ieder geval niet een film waarnaar ik met plezier heb zitten kijken. Ik vind het verhaal nogal over de top. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar geen moment kreeg ik het idee, dat ik naar iets zat te kijken dat waar zou kunnen zijn. Dat kan overigens evengoed aan mij liggen.

Desalniettemin een compliment aan de beide hoofdrolspelers, die op indrukwekkende wijze invulling geven aan m.i. haast onmogelijke rollen. Dat laat onverlet dat de latere films van Chang-dong Lee (Milyang, Shi) mij een stuk beter zijn bevallen.

Gedurfd en mooi deze film over de toenadering tussen een onverantwoordelijke, verstandelijk onstandvastige jongen en een zwaar spastisch meisje.
Naast meerdere, vaak bijna ondraaglijke scènes, ook heel wat moois en geslaagde vondsten, zoals Gong-Ju als een normaal meisje, of : zoals Jong-Du haar ziet. Eigenlijk ook ontroerend en meelijwekkend met zijn persoon, de scene waarin hij de takken van die boom verwijdert om het meisje van haar angsten te bevrijden.
Actrice So-ri Moon is verbluffend. Een Amerikaanse actrice met dezelfde prestatie gaat met een Oscar lopen...
Na "Poetry", tweede film die ik zie van Chang-Dong Lee en dit lijkt mij wel de beste van de twee. Thema van beide films heeft wel iets gemeenschappelijk.

Best bijzonder filmpje over een weinig sympathiek figuur die romantische gevoelens ontwikkelt voor een zwaar spastisch meisje, een knappe rol van So-ri Moon. Vond het jammer dat haar innerlijke "ik" iets te vaak werd voorgesteld als een gezond, aantrekkelijk meisje, de impact was veel groter geweest als dat één enkele scene was geweest, tegen het eind. Het einde met de takken was natuurlijk symbolisch, maar het had ook wel iets van een wat makkelijke kunstgreep, zeker toen het ook nog leidde tot een gevangenisstraf.

Knappe en gedurfde film. Met name vanwege de niet al te fotogenieke en makkelijk te liken personages.

Erg goed gespeeld ook.

Ongelooflijk sterk geacteerd drama over een net uit de gevangenis ontslagen simpele ziel (Sol Kyung-Gu) en de relatie die hij krijgt met een spastische vrouw (Moon So-Ri), dochter van de man waar hij negen maanden voor heeft gezeten, betreffende een aanrijding met dodelijke afloop. Echt zo'n plot dat makkelijk kan verzanden in melodrama, maar regisseur Chang-Dong Lee vermijdt kunstig de valstrikken van het genre. Er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel in de toch behoorlijk lange film, maar de twee hoofdrolspelers zijn zo goed dat je ademloos zit te kijken naar de absurde lotgevallen van het duo. Afwisselend grappig, onbehaaglijk en aangrijpend.