Clean, Shaven (1993)

Interessant filmpje. Ik vond de regie goed maar hier en daar een beetje overdone. Het acteerwerk is prima. Het zwakste punt, als je over een zwak punt kunt spreken, is het script.

Ik vond 'Spider' in ieder geval beter dan deze film.

Maar 'Spider', hoe moois bij vlagen soms ook, was veel te veel 'bedacht', teveel plotgericht, te 'gemaakt'. 'Clean, shaven' is een echte onderbuikfilm, gemaakt vanuit de kloten. Geen ontsnapping is mogelijk.

Behoorlijk intense onder de huid kruipende film.

De film gaat over een geestelijke gestoorde met bepaalde waan ideeën die eigenlijk alleen maar weer zijn dochter wil wederzien.

Ik moet zeggen dat de film me een erg melancholisch gevoel gaf, erg ongemakkelijk ook.

Green speelt zijn rol met verve, heel erg goed.

Grote pluspunt is imo de sounddesing, erg sterk word hier met geluid omgesprongen en dan ook met bepaalde foto's erbij wat helemaal zorgt voor een bevreemdend effect.

Manier van filmen en hoe sommige mensen reageren en wat ze zeggen was ook allemaal behoorlijk apart.

Ik had ook behoorlijk veel medelijden met de hoofdpersoon.

Erg sterke film maar zal hem niet snel nog een keer op zetten.

4

In een recensie las ik dat de film wegens geldgebrek is opgenomen onder moeilijke omstandigheden, maar dat deze film boeit door de dramatische kwaliteiten. Voor mij slaagt de regisseur er in om op een goede manier schizofrenie te laten zien, mede door afwisselend mooie landschapsplaatsjes en ruige beelden. Ook de geluidseffecten zijn meesterlijk. Peter Greene draagt de film, de overige acteurs vind ik minder sterk.

Klopt, ik geloof dat het filmen zo'n twee jaar in beslag nam. Sterker nog: tussen de opnames door speelde acteur Peter Greene het klaar om de hoofdrol voor zijn rekening te nemen in een andere low-budgetfilm: 'Laws of gravity' - dat maakt zijn 'continue' spel in 'Clean, shaven' alleen maar wonderbaarlijker.

En hierop voortbordurend: Christopher Nolans speelfilmdebuut 'Following' werd ook gedurende ruim een jaar in weekends opgenomen, en David Lynch deed (ook vanwege herhaaldelijk geldgebrek) maar liefst vijf jaar over zijn eersteling, 'Eraserhead'.

Het onderlijnt m.i. alleen maar de gedrevenheid en totale toewijding van betreffende jonge, talentvolle filmmakers en laat andermaal zien dat je met creativiteit en eindeloos geduld verder komt dan met een argeloze smak Hollywoodgeld.

Een lege huls. Het begon best veel beloven met een prettig sound design en... nouja, alleen het sound design op dat moment. Hetgeen waar 'Clean, Shaven' echter mijn plank volledig misslaat, is het gebrek aan aansluitende visuals. Veel te behouden geschoten en ook nog eens oerlelijke fletse kleuren. Ik kon er weinig uithalen.

Qua verhaallijn misschien nog wel een beetje interessant op sommige momenten, maar verder weet het 0,0 indruk te maken. Vooral een film die je maar net mee moet voeren, wanneer het dat niet doet zit je toch mooi 80 minuten lang naar een wat krampachtig voortslepend geheel te kijken.

Wat de grootste dooddoener is, is het repetitieve karakter van het (op het eerste gehoor erg interessante) sounddesign. Na een tijdje raak ook ik daar op uitgekeken en dan is het uitzitten geblazen. Hier en daar een opleving (oké einde en een vrij smerige scene) maar het zal vooral onthouden worden als koude kak op de late maandag middag.

Best wel ironisch dat je de film een lege huls noemt, terwijl je het alleen maar hebt over vormelijke kenmerken.

Wat mij betreft moet vorm (uiterlijk en klank) de inhoud op z'n best naar voren laten komen. Dat gebeurt hier niet waardoor inhoud volledig oninteressant blijft voor mij.

Ik wil lekker eten op een schoon bord gepresenteerd krijgen en het niet uit de prullenbak moeten vissen

Jammer dat je er zo over denkt.

De visuele stijl is juist opmerkelijk vanwege het ingetogen, onopgesmukte karakter. Geen mooifilmerij maar een rauw, fragmentarisch portret van een 'verscheurde ziel'.

Ook in zijn volgende films ('Claire Dolan' en 'Keane') vindt regisseur Kerrigan de juiste visuele stijl voor zijn onderwerpen / karakterstudies.

'Clean, shaven' is voor mij een gedurfd project van uitzonderlijke klasse dat op geen enkele manier concessies wil doen aan een groot publiek.

Een originele filmposter hangt bij mij hier thuis prominent aan de muur (rechts van 'Stranger than paradise').

Een film als deze zou toch helemaal niet overkomen als hij er enorm glad en blinkend uitzag?

De film ziet er extreem rauw uit , het sound design is zeer vernieuwend en hoogst effectief ... De vorm is inderdaad onlosmakelijk verbonden met de inhoud, en hier klopt het plaatje gewoon.

Ik geef maar een voorbeeld hoor. Maar de vorm weerspiegelt de gemoedstoestand van het hoofdpersonage perfect.

Ook vind ik het onzinnig dat je enkel en alleen over de inhoud van een film wil nadenken als hij er (naar jouw maatstaven) goed uitziet... Lijkt verdacht veel op luiheid, maar soit.

precies, hier kan geen brave Oscarlieveling als 'A beautiful mind' tegenop.

Dit is tenminste echt rauw, grauw en troosteloos... in tegenstelling tot jouw favoriet snyder met zijn neppe, gladde computerrauwheid.

Beetje jammer dat je nu zulke randzaken erbij gaat betrekken, aangezien ik nu al meer dan eens heb gezegd wat ik er liever bij had willen zien. En dat heeft niets met Snyder's stijl te maken.

Hebben jullie het nou over Zack Snyder? Ik vond zijn '300' erg goed, maar die film heeft dan ook de stijl die weer het beste bij een graphic novel verfilming past.

En... dus... hebben wij het alle drie steeds over hetzelfde, hoe een bepaalde vorm de inhoud kan weergeven, registreren, manipuleren. En volgens de een werkt het dan net weer wel en volgens de ander dan net weer niet. En gelukkig maar.

Zo vat je het wel goed samen ja .

Sorry , offtopic.

Jeroen, let's agree to disagree.

Overigens, voor wie geïnteresseerd is, de regio 1 'Criterion collection' dvd van 'Clean, shaven' heeft een mooi, intrigerend audiocommentaar waarin Kerrigan wordt geïnterviewd door Steven Soderbergh.

Veel informatie over het maken van een low-budgetfim ('Clean, shaven' kostte een slordige 60.000 dollar, en duurde in totaal drie jaar om te maken...)

1e Kerrigan.

Clean, Shaven is zo'n film die ik al heel vaak ben tegengekomen in toplijsten en filmboeken, maar waar ik eigenlijk niets van af wist. Zonder mijzelf er meer in te verdiepen heb ik hem toen bekeken om met eigen ogen te zien waarom deze film overal in die lijstjes opduikt.

Het is een goede film, vooral de manier waarop Kerrigan de schizofrenie ook bij de kijker duidelijk maakt indruk. Peter Greene speelt de rol gewoon goed, maar dat schizofrene gevoel komt vooral door de zeer akelige, maar indrukwekkende geluidseffecten goed over. Daarnaast heeft Kerrigan nog een hele pijnlijke scène voor ons in petto die mij het bloed onder de nagels wegtrok. Erg knap om ons zo dicht bij die vreemde Peter Winter te brengen, dit is waarschijnlijk de reden waarom de film zo veel aangeschreven wordt.

Voor de rest viel het mij wat tegen. Het verhaal had naar mijn mening meer diepgang kunnen hebben, ik vond het allemaal wat magertjes achteraf gezien. En tegenover de sterke geluidsband staat een redelijk saaie visuele kant. De film maakte wel een indruk, maar greep me om bepaalde redenen niet naar de strot, zoals dat bij andere mensen hier wel gebeurde. Daarom blijf ik steken op 3,5*. Wel ga ik binnenkort Keane kijken. Hopelijk verbetert Kerrigan zichzelf.

P.S. Wat lijkt Peter Greene veel op Cillian Murphy zeg!

Sterke film door zijn rauwe aanpak en een overtuigende Green.

Het is opmerkelijk hoe gewoon alles eigenlijk gefilmd is en toch juist daardoor het gewenste effect behaald wordt. Niets wordt mooier gemaakt dan het is en de uiterst sfeerbepalende geluidseffecten zijn een aanwinst voor het geheel. Ondanks dat er eigenlijk niet denderend veel gebeurd is het vooral Greene die als de schizofrene Peter Winter de aandacht weet vast te houden en het lage tempo weet te compenseren. Zijn personage zorgt het ene momenten voor afschuw en het andere haast voor sympathie wat voor mij aangeeft dat Greene zeer weet te overtuigen.

Ik moet zeggen dat ik er iets meer van had verwacht, maar het zeker niet minder dan een ijzersterk portret is van de mentaal zieke Peter Winter. Het kijken waard.

3,5*

Mijn kritiek is dan ook vooral dat het flets oogt en te behouden is. Dat jij het mooi vind aansluiten is natuurlijk prima, maar een andere ervaring (opvatting) zorgt ook meteen voor een andere verwachtingen voor dergelijke aspecten. Wat dus nu het geval is.

Het is niet zo interessant voor mede-users denk ik om hier slechts jouw mededeling te lezen dat een film je verwachting niet heeft ingelost (wat je opzich wel vrij staat om te doen natuurlijk). Dat is wat veel users doen, ze verpakken het echter als filmkritiek. Het is veel leuker om de film te analyseren, om te onderzoeken welke keuzes de filmmaker heeft gemaakt, hoe het geheel van stijl en vorm bepaalde betekenissen kan genereren.

Maar goed, dat is de aloude MM-discussie denk ik.

Ik heb ook uitgelegd waarom, maar laten we dat vooral wegwuiven en het houden op het simpele 'verwachtte iets anders' . Het is vooral een film die een interessant thema benadert waar je veel mee kunt, maar het vervolgens heel erg binnen de lijntjes houdt terwijl ik graag zie dat er veel risico's worden genomen. Dat respecteer ik dan, goedschiks of kwaadschiks.

De film ontleent deels zijn kracht juist aan het camerawerk dat nooit 'flashy' of 'showy' is (in het Engels heb je van die prachtige termen...).

Teveel 'mooi', 'artsy' of 'indrukwekkend' camerawerk zou de kracht te niet doen. Lodge Kerrigan was zo verstandig het beeld vrij 'dead-pan' te houden. Aan deze combinatie met de hallucinante soundtrack en het schokkende verhaal zelf ontleent de film zijn zeggingskracht.

Kerrigans 'andere' schizo-film Keane heeft ook een opmerkelijke maar voornamelijk functionele en effectieve vormgeving zonder teveel op te vallen. Dat is een kunst op zich...

180 graden andersom werkt voor mij helaas een stuk beter, aangezien de impact (kracht) op deze manier nihil was en grootsere (meer experimentele) films me al snel wel wat doen. Had dit van tevoren helaas niet in kunnen schatten omdat dit een overwachtte tip was, normaliter zou ik er niet eens aan beginnen

Na mijn eerste kennismaking met Lodge Kerrigan films: Keane (2004) vind ik dit toch weer geweldig in elkaar gezet! de style (het lekkere close-up gehalte) zie je toch weer terug in 1 van deze eerste films. Ik kijk uit naar mijn 3e Lodge: Claire Dolan (1998) hopelijk slaagt deze ook! en ja, Rebecca H. (Return to the Dogs) (2010) is nog even afwachten...

*3.5

"Clean, Shaven": Gaten in de geest. En het verhaal. - sammie.readmylife.nl