Clean, Shaven (1993)

Misschien wel, maar hier stond het me soms wat tegen. Ik sla een film op aan de hand van bepaalde dingen, een memorabele scène of een mooi shot bijvoorbeeld. Ook de mindere aspecten onthoud ik. Ik vind het belangrijk dat een film er goed uit ziet en daardoor onthoud ik dat als een minder aspect. Gevoelskwestie Maar ik laat 'm nu nog even rusten. Een geweldige film is het sowieso.

Mja, in mijn ogen versterken de kleurloze en sobere visuals net de gemoedstoestand van het hoofdpersonage en daarom vind ik ze zo sterk. "Mooie" beelden zouden dit droevige verhaal absoluut misstaan in mijn ogen, maar goed, dat is mijn mening .

Keane al gezien trouwens? Is eigenlijk gewoon de geperfectioneerde versie van deze film. Betere cameravoering, geen overbodige subplots, en verder vooral veel overeenkomsten. Qua intensiteit ontlopen ze elkaar niet veel, qua mate van nazindering evenmin. Herziening zal bepalen welke van de twee in m'n top 10 komt, al weet ik bijna zeker dat het Keane wordt (zoals gezegd de geperfectioneerde versie van...).

Echt een geweldig filmmaker die Kerrigan, en dan te bedenken dat ik 1/3 van zijn oeuvre nog moet zien.

Nog niet gezien, maar gaat zeker nog gebeuren

Voordat ik mn stem laat gelden wil ik toch nog meer info van iemand aub, want het lukte me niet zo 1 2 3 om alles van die sicko gelijk te begrijpen...

Dat meisje dat verkoold gevonden is is dat ook zijn dochter? Want hij wordt dus neergeschoten als zijn dochter nog leeft.. Het heeft er vast mee te maken dat hij ook de detective is, en als die hem neerschiet en het wapen daarna nog eens laat afgaan bij de autodeur dan leeft hij zich uit op het meisje/zn dochter?

Maar die detective zit ook bij zn moeder om haar uit te horen, wel vaag..
Zij is trouwens ook pretty fucked-up (zo moeder zo zoon )

iemand bakkie koffie trouwens? (of 3)

Bijzondere, indrukwekkende film. Er wordt mooi gespeeld met geluid; af en toe twijfel aan jezelf.

Bijzonder afstandelijke film met erg heftige scenes. die automutilatie scenes kon ik slecht verteren , en ik ben best wat gewend.
En andere scenes die vooral draaiden om de waanzin van Peter Winter, werkten niet echt. In de bibliotheek scene werd uit financiele overwegingen een stand-in gebruikt, waardoor ze hem constant op de rug filmen, maar ik had meteen al door dat het een andere acteur was.

Weinig zaken waar ik echt positief over ben, al is de film wel geloofwaardig in het tonen van een psychotische toestand. Maar dat heeft ook weer te maken met het shockeffect van sommige scenes,

Erg beklemmend. Zat telkens schrap. Komt vooral door de geluidseffecten en de 'twisted' kop van Greene. Verder is de film echt kil, met allemaal koude mensen, die allemaal maar half lijken te sporen. Geeft wel precies de goede sfeer aan de film. Kon er niet echt van genieten, maar dat is waarschijnlijk ook niet de bedoeling. En wat een naargeestig einde met zijn dochter op de vissersboot, die probeert via de radio (in zijn hoofd) contact te maken.

3,5*

Een sterke film met een mooi uitgewerkt verhaal en enkele sterke scènes. Het is echter de (naargeestige) sfeer, opgeroepen door een sterke soundtrack (o.a. de radiogeluiden, stemmen in zijn hoofd, ...) en een perfect bijpassende visuele stijl, die de film maakt. Het is dan ook jammer dat Clean, Shaven last van een soort expres gecreëerde afstandelijkheid, waardoor het er niet altijd in slaagt om je mee te nemen op de trip. Iets wat bijvoorbeeld een Pi wel kan.

Wist van tevoren niet bepaald wat ik ervan moest verwachten, had me niet echt ingelezen en kon ook geen ander werk van de regisseur om me te overtuigen hem te gaan zien, alleen het hoofdthema sprak me wel aan. Vond het een fascinerend filmpje met een al even grimmig als afstandelijk sfeertje. Greene speelde erg overtuigend als schizofrene man die er alles aan doet om zijn dochter terug te krijgen. De film moet het dan ook voor een groot deel hebben van de manier waarop zijn schizofrenie werd getoont en dat was bij momenten bijzonder ijzingwekkend gedaan moet ik zeggen.
Ook het subtiele gebruik van muziek kon ik erg waarderen. Vond de finale wat braaf (had liever gezien dat hij het wel had gedaan) dit kwam zo geforceerd over. Die scene op het strand met zijn dochter vond ik dan wel weer erg mooi.

3 sterren

Erg sterk en schrijnend portret. hele dikke 4*

Zeer intense film met een geweldige Peter Greene. (niet die van Fleetwood mac!!)

Toch denk ik dat ik Keane beter vond, maar dat weet ik dan ook weer niet zeker (snel maar weer eens herzien)

Wat lijkt het me vreselijk om aan deze ziekte te lijden, ik denk dat je levenslust tot het nulpunt reduceerd.

Al met al een absolute aanrader!!!

Ik zou nog wel meer willen schrijven maar de stemmen in mijn hoofd zeggen dat ik moet stoppen

Een film die ik nooit zal vergeten...

Na Keane ook maar gewaagd aan Clean, Shaven.

Ik weet niet goed wat het is met de films van Lodge Kerrigan. De twee films die ik zag waren zeker interessant, en allebei memorabel, maar allebei krijgen ze een doorsnee 3*. Clean, Shaven is ook wel beetje zo'n film die naderhand aan kracht kan winnen, waar je later nog met positieve gevoelens aan terugdenkt, en die je binnen een jaar graag wilt herzien. Maar toch vind ik deze voor nu niet wat ik had gehoopt. Kerrigan's films blijven voor mij allebei wat te lang in zo'n opbouwende fase hangen, wat weinigzeggend ofzo. Opzich is het kijkje in het hoofd van deze tamelijk verwarde vader erg mooi, met die camera dicht op de huid, het werken met vaag achtergrond geluid enz. Maar dit houdt Kerrigan een uur vast, zonder zijstapjes of iets dergelijks, om pas een kwartier voor tijd to the point te komen.

Er waren twee scenes die ik niet snel zal vergeten; 1. waar de hoofdpersoon bij die balie van het adoptiebureau komt, en het geluid van het tikken van de klok, en de omgeving vertraagd. Erg knappe scenes. 2. waarin hij z'n nagel afwipt, denk ik bijna vanzelfsprekend voor iedereen een heftige scene. Heb altijd wel een weerzin gehad voor loszittende nagels, tanden enz, zijn bijna altijd wel scenes in films waarbij ik moeite heb te blijven kijken.

Wellicht dat die enkele scenes achteraf nog wel genoeg indruk maken om een latere verhoging (bij een herziening) te verantwoorden. Voor nu kom ik helaas niet verder dan 3*. Kerrigan is een erg getalenteerd regisseur, ook voor mij met veel potentie. 'Claire Dolan' zou ik dan ook binnen niet al te lange tijd ook graag willen zien.

Goede film toch wel, waarin Kerrigan net als in Keane zijn hoofdrolspeler dicht op de huid zit met de camera. Peter Greene doet het prima als de verwarde, maar zeker ook gestoorde vader. Wat opvalt aan deze film zijn vooral ook de geluiden die je hoort. Veel dialoog is er niet en daardoor komen de vele geluiden vaak goed tot zijn recht. Helaas is de film het eerste uur vrij afstandelijk en komt het allemaal in het laatste kwartier pas echt goed los. De sfeer van de film is verder behoorlijk kil en kent een paar sterke scenes, waarbij ik van het moment dat Greene zijn nagel zit te stropen nog steeds rillingen over mijn lijf krijg. jammer dat de film lang afstandelijk blijft, maar Kerrigan is een regisseur om in de gaten te houden!

3,5*

Net als Bug een prent die in het hoofd probeert te kruipen van een mentaal zieke man, wat ook hier niet is gelukt bij mij. En dan wordt het al vlug onnozel.

Toegegeven, 't is voor een regisseur niet evident om me mee te krijgen als we naar iemand zitten te kijken die er van overtuigd is dat er onder zijn huid zenders zijn ingeplant. Daarin slaagt ook Lodge Kerrigan niet, niettegenstaande Peter Greene (verre familie van Cillian Murphy?) zijn rol van geesteszieke op indrukwekkende manier vertolkt.

Kerrigan faalt in mijn ogen overigens zeker niet over de gehele lijn, met bijvoorbeeld een sterke scène in de bibliotheek, maar de waanzin bij zijn hoofdpersonage zit zodanig diep dat ie eigenlijk al hemel en aarde zou moeten bewegen om mij effectief mee te slepen. Niet mijn soort film, maar de minimumscore blijft uit. 1*

Vooral op audiovisueel vlak vond ik deze film goed. De combinatie tussen de beelden en de geluiden die gebruikt worden werkt goed en maakt regelmatig indruk.

Sterke (naargeestige) sfeer en aardig camerawerk (op een aantal niet al te mooie shots na). Peter Greene zet een prima rol neer. De scéne in de bibliotheek is voor mij het absolute hoogtepunt uit deze film; geweldig hoe er ineens wordt omgeschakeld van Peter zijn leven naar die van de mensen om hem heen.

Jammer dat het me allemaal zo weinig deed en dat gedoe met die detective niet altijd even goed uit de verf kwam. Maartoch, voldoende voor deze Clean, Shaven.

Zieke, oninteressante film over een gestoorde gek die zijn dochter zoekt.

Wel goed geacteerd van Greene, maar ik het personage was gewoon vervelend om naar te kijken.
Ze laten op een gegeven moment ook uitgebreid zien dat hij zijn eigen nagel eruit snijdt.

Vond het verhaal ook maar voorspelbaar. Na het gesprek dat de zieke geest met zijn moeder heeft had ik door wat de bedoeling was.

Totaal geen spanning in de film en een einde waarbij je iets hebt van: Wat moet ik hier nou mee? Het gaat namelijk precies zoals het hoort te gaan.

Z'n nagels waren vies

Nee oke, gelukkig heb je het wel begrepen dan.

Ik geef trouwens verkeerd antwoord.

Ik weet wat de reden is maar ik begrijp er geen reet van.

Uitstekende film. Laat erg goed de staat van Peter zien. De film zit vol met beklemmende, indrukwekkende, meelijwekkende en bovenal prachtige scènes. Vooral op audiovisueel vlak is deze film een parel. Het enige 'probleem' is dat de film nergens echt goed wordt. Geen 'klap in je gezicht'-scène, geen kippenvelmomentje en geen scène met het bekende WOW-gevoel. Misschien komt die nog in de toekomst.

Voor nu een 4,0*

P.S. die nagelscène, brr... dat die zo expliciet in beeld gebracht is.

Zo.. hoe een minimalistische film zo'n overtuiging kan hebben (wat ik eigenlijk miste in Sombre). Ongemakkelijke gesprekken, sluimerende spanning, blikken van mensen naar hem toe zoals dat meisje, close ups van koffie en brood, erg goed gespeelde paranoïa. Kleine dingetjes als de camera vlak onder de neus van z'n moeder maken het al vreemd indringend, lijkt me sowieso al een drama om die aandoening te hebben.

De score draagt er ook aan bij, vooral de slechte radio-ontvangst als symbool voor de verstoring van het ontvangen en juist interpreteren van externe signalen. Heb eigenlijk pas op het eind goed kunnen letten op de plot-ontwikkeling en ook die is sterk, naargeestig. Geen diepe indruk achterlatend, maar onderhuids wel een flinke statement. Alleen het vele afplakken van de spiegels vind ik te filmtypisch, maar so be it mochten mensen dat in het echt ook doen.

Bij die ene scene stond het zweet ook bij mij in de handen (kreeg een soort flashback omdat ik bij een ongelukje mn hele duimnagel heb zien omklappen).
4* Chevy

Je weet wel dat ik nu minimaal een 4,0* verwacht van The Wall, hè?

haha ik hoop het

Nee, jullie hebben het mis, drie werf mis!

Wanneer hij 'het wel had gedaan' zou dat een verkeerd en stereotiep beeld van schizofrenen hebben gegeven - Regisseur Lodge Kerrigan maakte deze film omdat hij een vriend had die aan deze ziekte leed. Hij wilde een serieuze case study over deze destructieve ziekte (waarbij de patiënt voornamelijk zelf het slachtoffer is en niet anderen) en geen goedkoop seriemoordenaarsfilmpje.