Cría Cuervos (1976)

Er bestaan van die films waar je na afloop zo onder de indruk van bent, dat je het wilt verwoorden....maar dat het je niet lukt. Dit is weer zo'n 'geval'.

En toch wil ik iets plaatsen in de hoop dat mensen dan denken als ze neuzen tussen de dvd's van de cultvideotheek of de bibliotheek...heej, daar was iemand pas geleden zeer enthousiast over!

Het acteerwerk is van een goddelijk niveau. Met een piepjonge Ana Torrent (die later bekend werd met haar hoofdrol in de Spaanse horrorthriller Tesis) die met haar blikken in de camera mijn hart enige malen tot stilstand heeft gebracht. Ik heb het overleefd. Een parel. Must-see.

Een erg mooie film, gemaakt door een van de grote Spaanse filmmakers in het jaar dat Franco stierf.

Twee scenes meer in het begin van de film deden mijn verwachtigen, die al hoog waren, nog toenemen. De eerste wanneer Ana in de tuin is met haar oma en tevens op de dakrand staat (met het autolawaai), de andere als de kinderen gaan dansen op dat fantastische feel-good-nummer ("waarom ging je weg").

Helaas kan de film dat hoge niveau net niet vasthouden. Vooral het tweede deel van de film is soms wat saai en iets te lang, hoewel er nog steeds veel te genieten valt, met name van de scenes waarin de drie kinderen centraal staan. Ana Torrent speelt een prachtige rol. De vele close-ups van haar gezicht en haar kinderspel vertederen. Tegelijkertijd is ze de gehele film door geassocieerd met de dood, totdat aan het eind blijkt dat dit slechts ingebeeld is.
De muziek is erg goed, het melancholische pianospel en centraal het eerder genoemde dansliedje. Schitterend hoe deze laatste de sfeer van de film aan het einde totaal veranderd.

Zeer mooie film dus. Saura verdient aandacht!

4*

Cría Cuervos is min of meer een officieuze opvolger van The Spirit of the Beehive, dat drie jaar eerder uitkwam (tip!)

De wereld gezien door de grote kinderogen van Ana Torrent en ouders die afwezig zijn (schijnbaar danwel fysiek).

Ook hier weer op de achtergrond de historische context en de pijn van het land.

Tot zover de nuchtere feiten.

De film sprak me niet zo aan als The Spirit of the Beehive. Wat ik zo knap vond aan die film was dat het de dromerige kinderwereld weet te verbeelden, en de ontdekkingstocht die het kind maakt, los van de volwassen wereld. Dat zit ook wel in deze film, maar met veel minder symboliek en verbeeldingskracht uitgebeeld.

De sfeer is bedrukt en de onthechte Ana vlucht in de verbeelding, waarbij negatieve prikkels vrijwel continu blijven overheersen.

Er had wat mij betreft ook meer verhaal in mogen zitten.

Ook cinematografisch sprak Cría Cuervos me minder aan.

Jaren geleden was ik er kapot van en eigenlijk nog altijd.

Te mooi om te beschrijven, woorden tekort.

De scènes met de grootmoeder, de kinderen die verstoppertje spelen...

AUB laat dit geen spoiler wezen want de film baadt in de mooie momenten.

Eigenlijk sta ik wat sceptisch tov film met kinderen in de hoofdrol, maar dit is toch een eenzaam hoog gekwoteerde uitzondering.

Een leemte als ge dit niet gezien hebt.

Hele mooie film dit. Al vond ik El Espiritu De La Colmena nog net iets mooier (5 sterren). Zit nog steeds op de DVD-release te wachten.

Maar prachtige beschrijving van een kindertijd met donkere kanten.

Ana Torrent is echt geweldig als het meisje en dat nummer van Jeanette dat ga ik opzoeken want erg mooi vooral met het beeld van Ana Torrent die voorzichtig mee playbackt.

Een stukje uit het leven van elfjarige Ana, haar twee zusjes, moeder en oma, haar vader en de huishoudster. Zij blikt terug na haar beide ouders verloren te hebben.
Ana heeft veel meegemaakt en gezien in haar leventje, o.a. de ziekte, het lijden en sterven van haar moeder en later het sterven van haar vader. Ook zag zij de spanningen in de relatie tussen de ouders en vaders buitenechtelijke escapades. Ze heeft ook niet echt een fijne band met de tante die haar verzorgt. Deze heeft een wisselende affectie t.o.v. Ana, dat brengt haar mede in de war. Ingrijpend allemaal en er ontstaat een steeds meer beklemmende sfeer als Ana zich bv steeds meer bezig gaat houden met het verschijnsel sterven.

Een heel interessante film over wat bepaalde uitspraken van mensen in de naaste omgeving en überhaupt (nare) ervaringen met kinderen in hun psyche doen.
Een prachtige, bijzondere en indringende film.

Goeie film waarin drie wees-zusjes worden opgevoed door hun tante en de huishoudster. De film richt zich vooral op de belevingswereld van het middelste zusje die gefascineerd is door de dood, en doet dit voornamelijk door herinneringen en fantasieën. Hierdoor krijgt de film een dromerige sfeer. Inhoudelijk wist de film me minder te boeien. Het acteerwerk van de kinderen is buitengewoon

Een meisje in een witte nachtjapon loopt de trap af. Ze is nauwelijks zichtbaar door het en gebrek aan licht. Door het spel van schaduwen en het wapperen van haar gewaad heeft ze iets spookachtigs. Dit is het eerste of tweede shot van de Cría Cuervos, de openingscredits met foto's niet meegeteld. Het vat meteen de sfeer van de hele film samen. En het is een zeldzaam moment waarin ik vanaf de eerste minuut compleet in de ban ben van een film. Nergens werd ik losgelaten. Dat ik keek naar een tv-opname op een dvd waar ik al meerdere films op heb opgenomen en daardoor de beeldkwaliteit ernstig achteruit gegaan was deed daar niets aan af. Cría Cuervos lijkt onmogelijk te verpesten.

Dit is een rijke film, dus waar kan ik beginnen met vertellen? Met het minst interessante feit: het is een politieke allegorie over het einde van de Franco-periode en de wonden die het achterlaat. Ik heb weinig behoefte om hierop in te gaan. Misschien is dit de reden waarom Carlos Saura aan dit project begonnen is, misschien kwam de allegorie pas later naar voren. Het doet er weinig toe, want Saura heeft in het proces een veel meer universele en minder eenduidige film gemaakt, vandaar dat zoveel mensen die weinig bekend zijn met de Spaanse geschiedenis deze film kunnen waarderen zonder de politieke context te herkennen.

Want boven alles is dit een film over omgaan met de dood en met herinneringen en hoe die twee met elkaar in verband staan. In principe wordt dit niet op een manier gedaan die ik nog niet eerder gezien heb. Heden en verleden gelijktijdig door elkaar heen laten lopen is meer gedaan. Dat geldt nog meer voor het terughalen van overledenen via dromen of hallucinaties. Niets nieuws onder de zon in principe, maar ik heb het nooit beter gedaan zien worden, misschien door de bijna achteloze manier waarop het gedaan wordt, zonder poespas. De eerste twee keer dat de moeder van Ana verscheen was het me niet meteen duidelijk dat het om een droombeeld ging. Ook de andere keren wanneer Ana in een herinnering of in een fantasie stapt gebeurt het zo achteloos dat je even jezelf opnieuw moet instellen. Er wordt geen gebruik gemaakt van speciale filmische trucs om deze overgangen weer te geven. Geen gekke camerastandpunten, montagetrucs of mysterieuze muziek. Het gebeurt gewoon. Dit komt op mij over als een geniale vondst. Het maakt de herinneringen en illusies natuurlijk, een onderdeel van het alledaagse leven van Ana en dat is het eigenlijk ook. Herinnering komen immers ook altijd gewoon naar boven.

Door deze aanpak creëert Saura een soort nieuwe realiteit, een nieuwe wereld die compleet die van Ana is, maar tegelijkertijd helemaal gevoed wordt door de realiteit waarin zij zich beweegt. Dat klinkt zwaarder en vergezochter dan het op film overkomt (het nadeel van veel beschrijvingen van een film is dat het minder mooi klinkt dan het is om te zien, zeker bij veel artfilms). Een van de beste kanten van Cría Cuervos is dat het allemaal heel natuurlijk overkomt. Het spel met realiteit en droom, met heden en verleden, maar ook al het andere. De acteerprestaties zijn allemaal compleet geloofwaardig en zelfs de strenge tante is menselijk en niet de dictator die dit soort personages altijd onvermijdelijk worden.

Het is een serieuze film over een droevig onderwerp, maar doordat het zo levendig gebracht wordt is het nooit deprimerend. Dit komt mede door scènes als die waarin de zusjes dansen op een aanstekelijk Spaans popliedje, maar ook doordat er schoonheid gevonden wordt in duistere scènes. Het beste moment voor mij uit de hele film is die waarin Ana in bed steeds haar ogen sluit en als ze die weer open doet ziet ze haar moeder steeds op dezelfde manier langs haar kamer lopen. Dit stelt haar gerust. Dan treed de moeder de kamer binnen en verteld Ana een verhaal. Plotseling wordt de illusie doorbroken en is de moeder weg, dood zoals ze in werkelijkheid is. De diepe band wordt eerst warm getoond en vervolgens simpel verstoord. Is wat het betekend om iemand te missen ooit beter in beeld gebracht dan hier?

Als bonus is het ook gewoon een mooi portret van een jong meisje dat niet weet hoe ze om moet gaan met dood en vragen van schuld. Dit is geen film waarin het meisje staat voor het onschuldige of voor de onbevangenheid van de jeugd (daarom vind ik de vergelijking met Spirit of the Beehive ook zo krom), hier gaat het om hoe moeilijk het is voor een kind om om te gaan met een harde realiteit en met de wereld van volwassenen. Ana Torrent is echt geweldig in deze film. Ze heeft een mysterieuze uitstraling, maar speelt zeer naturel. Wordt met gemak één van mijn favoriete acteerprestaties. Geraldine Chaplin is bijna even goed.

Carlos Saura kende ik tot nu toe alleen van naam, maar hij blijkt een meesterregisseur te zijn, in ieder geval bij deze film. Stilistisch is hij niet nadrukkelijk, maar vangt hij ieder moment toch heel precies. Dat de muziek grotendeels afwezig blijft (het popliedje en het pianospel van de moeder krijgen daardoor extra kracht) is bijvoorbeeld een goede keuze. Dat verstilde geeft het spookachtige iets gewoons, iets terloops. Het camerawerk is ook heel precies en weet het beeld vaak in verdelen in meerdere delen of verschillende lagen, wat past bij een verhaal met verschillende realiteiten.

Het resultaat is een film die mij erg aangreep. Ik kan geen andere film bedenken waarin de verwerking van de dood door een personage mij zo ontroerd heeft en ook de verwarring van een hoofdpersoon was zelden zo voelbaar. Het is de mix tussen mysterie en herkenbare werkelijkheid die uiteindelijk voor de poëzie zorgt. Geen verspilde minuut gezien. Ook zelden een film gezien met zoveel briljante scènes. De volle score is onvermijdelijk.
5*

Nee, dit doet het toch niet voor mij. Een verhaal verteld vanuit de belevingswereld van het kind (trouwens regelmatig verstoord door tamelijk overbodige 'terugblikken' van een nog steeds sippende volwassene) staat of valt voor een groot gedeelte toch met de 'geloofwaardigheid' van het kind als kind, en hier kon ik me eigenlijk geen moment aan de indruk onttrekken, dat ik naar zorgvuldig geïnstrueerde acteurtjes aan het kijken was, die braaf deden wat hen door volwassenen buiten beeld werd opgedragen. Het verkleedpartijtje en de dansscène spreken wat dat betreft boekdelen.

Een hufter van een vader en een aanbeden moeder als hulpeloos slachtoffer, de dood van de moeder, en een kind dat daar.. nou ja, niet zo gek veel mee kan. Het is niet alleen het verhaal op zichzelf dat deprimerend is, maar vooral de éénduidigheid ervan. Net zoals de fantasieën van het kind en haar blik op de capriolen van de volwassenen om haar heen ééndimensionaal blijven.

Eigenlijk krijgen we hier niet zozeer de belevingswereld van het kind voorgeschoteld, maar kijken we gewoon door de nuchtere ogen van een volwassene naar een wereld, waarin het kind een beetje verloren ronddobbert. De blik van de volwassene op het kind dus, en de volwassene kan dan ontroerd zijn (of ontroerd door zijn eigen ontroering) maar de twee ontmoeten elkaar nergens.

En was het leven in Franco's Spanje kwalitatief uitermate teleurstellend? Dat zal best. In die zin is deze film een prima allegorie.

Cría Cuervos is zo’n film waarbij het verhaal er eigenlijk helemaal niet toe lijkt te doen en waar je op een gegeven moment lijkt op te gaan in de beeldenpracht, die het allemaal te bieden heeft.

Het gaat vooral over de dood en de herinneringen, die daar uit voortvloeien en hoe jonge kinderen daar mee omgaan. Die kinderen spelen overigens erg goed. Vooral Ana Torrent is echt een schatje en speelt een ontwapende rol. Geweldig hoe zij al snel mij zich voor haar wist te winnen, maar ook de twee andere kinderen spelen erg sterk.

Dit is ook typisch zo’n film, waarbij het moeilijk is om iets over te vertellen, maar die je moet ondergaan en bekijken, waardoor je hopelijk net als ik de magnifieke aantrekkingskracht van het geheel weet te ervaren.

Op een gegeven moment komt er één of ander dansliedje voorbij en dat levert wel zo’n mooie magische scene op, dat het bijna niet te bevatten is. Dat nummer is trouwens helemaal fantastisch en komt gelukkig nog een paar keer terug. Cría Cuervos eindigt er ook mee en ik betrapte me erop dat ik gewoon zat mee te dansen met de aftiteling, fantastisch!!

Uiteindelijk is dit een zeer mooie filmervaring geworden. De film greep mij zowel aan, is ontroerend en daarnaast werd ik er ook nog eens vrolijk van. Een mooie mix dus. Dat de film politiek getint is, heb ik overigens nooit kunnen ontdekken en wist ik ook niet van tevoren. Het maakt de kracht er gelukkig niet minder om. Cría Cuervos boeit van begin tot einde, kent enorm sterk acteerwerk en is een unieke filmervaring, zoveel is zeker!

4,5*

Mijn waardering voor deze film geldt in het bijzonder het uitzonderlijke acteerwerk van de kleine Ana Torrent. Het is vooral haar overtuigende rol, die je gefascineerd doet kijken naar een jong meisje dat op een haast terloopse manier probeert af te rekenen met het trieste verleden vol onbegrepen verdriet en corruptie en tegelijkertijd te maken krijgt met nieuw gezag en dus nieuwe regels. Een mooie film, waarin verleden en heden door regisseur Saura op een toegankelijke manier met elkaar verweven zijn. Boeiend.

Knap om op je elfde al in twee meesterwerken geacteerd te hebben. En niet alleen acteren, maar die twee films als hoofdrolspeelster ook dragen. Cría Cuervos won een prijs in Cannes en werd o.a. genomineerd voor de Golden Globes.

Ik kwam op deze film uit via El Espíritu de la Colmena (1973), het andere meesterwerk, welke ik overigens beter dan deze vond. Beide films hebben veel gemeen, in beide zien we hoe een kind de wereld ziet en hoe die bepaalde zaken al dan niet verkeerd interpreteert. Beide spelen zich rond dezelfde tijd en plaats (Spanje) af, hebben prachtige beelden, een rustig tempo, zijn sfeervol en zitten vol goede muziekkeuzes. En Ana natuurlijk, die ook in beide gewoon Ana heet. Ook worden in beide films de beste scenes gevormd door kinderen die spelletjes spelen.

Deze twee van elkaar losstaande films volgen zich in zekere zin ook op. Cría Cuervos plukt als het ware de vruchten van een getraumatiseerd kind.

De rol van Chaplin (als de volwassen versie van Ana) is in deze film ook erg bijzonder en origineel. Zij is de vertelster van het verhaal, en zit voor de camera het verhaal te vertellen. Ik vraag me af of voor die tijd zulke scenes al in andere films te vinden waren. De film was voorbij voor ik er erg in had, het eindigt abrupt, net als de zomervakantie van Ana.

Een goede film.

Cria Cuervos is een vreemde film. De thema’s van een moeilijke jeugd en kinderen die omgaan met de dood doen een zwaarmoedige film vermoeden. In plaats daarvan is het vrij licht. Of eigenlijk denk ik dat hoe hij binnenkomt afhangt van je stemming. Misschien denk ik er anders over als ik hem een keer herzie wanneer ik wat gedeprimeerd ben, wat gelukkig zelden voorkomt.

Het dansen op dat aanstekelijke popnummer en het potje met gif op het begin en eind staan wel in mij geheugen gegrift. Verder zullen de acteerprestaties van met name de kleine hoofdrolspeelster me bijblijven (erg naturel en overtuigend) en de ongrijpbare sfeer. Wilde een wat uitgebreidere mening formuleren, maar dat lukt niet helemaal. Geen idee waarom. Ik zou nog een poging kunnen wagen om Franco in het verhaal te betrekken, maar dat is niet waar het om gaat w.m.b. in deze film (al speelt het wel mee). 4 dikke sterren, mooie cinema.

Porque te Vas. Nee, inderdaad. Dat nummer krijg je niet uit je hoofd. Ik ging er vannacht mee op bed en werd er vanochtend mee wakker. Bijzondere film deze 'Cría Cuervos'. Een intrigerend kijkje door de ogen van de kleine Ana. Prachtig gespeeld, wat een knappe prestatie. Mooi aan deze film vind ik dat regisseur Saura het kind zijn echt heel indringend overbrengt en ondanks dat de gebeurtenissen traumatiserend zijn geweest voor Ana, de film en haar leventje als klein meisje nog redelijk zorgeloos lijken te zijn. Daarom voelt 'Cría Cuervos' als geheel nog redelijk luchtig. Wat voor impact het kind zijn heeft op het latere leven, zien we echter wel terug als de oude Ana aan het woord is. Het is zo belangrijk om een goede jeugd te hebben. Maar die keuze heb je als kind niet. De dromerige sfeer versterkt de impact. Knappe film.

Sprookjesachtig en droomachtig verhaal, waarbij je in het geheugen dwaalt van Ana; een kind dat door haar jeugd geobsedeerd is geraakt door vragen van dood en leven. Opmerkingen en gedrag van volwassenen gaan daarbij een eigen leven leiden in haar gedachten, realiteit en fictie lopen door elkaar heen gedurende de film.
De actrice Ana Torrent zet een solide rol neer als de elfjarige Ana, middelste van drie kinderen. Haar droeve en expressieve ogen bepalen de sfeer, de zeldzame keren dat ze glimlacht vallen direct op en breken dan het moment. De rollen van haar twee zusters Irene (de oudste) en Maite (de jongste) worden ook goed vertolkt.
Haar overleden moeder had als pianiste een vrijer leven kunnen leiden, maar koos door faalangst voor een huiselijker leven. Haar later overleden vader was een vrijwilliger aan het Russische front voor het Spaanse leger. Hij voert de wens van zijn vrouw uit haar zus, de tante van de kinderen dus, als voogdes te benoemen. Die tante wordt nu ook weer niet echt streng neergezet, maar zit met het probleem dat ze een liefdevolle moeder moet vervangen.
De stemming, het ritme, van de film lijkt soms te worden doorbroken door bepaalde tussenbeelden. Daarin geeft een volwassen Ana commentaar op haar jeugd. Dat pakt niet helemaal goed uit. De politieke metafoor met het Spanje van 1976 en eerder is een extra. Ondanks die dubbele bodem, lijkt het toch alsof er iets meer verhaal in de film had kunnen zitten. Desondanks een ruime voldoende.


Cría cuervos y te sacarán los ojos.
Een Spaans gezegde. Dit wil zoveel zeggen als: “breng raven groot en ze pikken je de ogen uit”. Een omschrijving voor opvoeders, die geen geluk hebben met de opvoeding van hun kinderen. Vreemd genoeg lijkt dat beeld niet helemaal aan te sluiten bij de film zelf, het "potje met de inhoud" even daargelaten.

Die dans/verkleed scene is een stukje film magie. Eigenlijk geld dat wel voor de hele film. Heel erg mooi.

Ook een van de weinige scenes in de film waarin het meer zorgeloze bestaan van Ana goed overkomt, hoewel het nummer melancholisch is, hebben de zusjes wel plezier samen. Even weg zijn alle zorgen. Maar al snel gaat de bel van Oma en keert Ana weer terug naar haar zorgen en haar obsessie met het verleden en de dood.

Samen met de ogen dicht/ogen open scene een van de mooiste scenes in de film ondersteund door zo'n nummer die je never nooit niet uit je hoofd gaat krijgen en je voor altijd zult associëren met deze film. Misschien erg gespeeld, maar het gaat er uiteindelijk om wat de regisseur met deze scene wil vertellen.

Het verhaal van een meisje wat na de dood van haar moeder en haar vader een obsessie heeft met alles wat met de dood te maken heeft en zelf wat afglijd naar gedachten die een kind nooit zou mogen hebben is erg mooi verteld. Saura laat goed zien dat kinderen meer meekrijgen dan volwassenen denken doormiddel van flashbacks en flash forwards. Ook het niet helemaal kunnen omgaan met de dood van een persoon die je liefhebt is goed neer gezet. Dit is erg goed samengesmolten met onderliggende thema's van het Franco regime. Al hoef je daar niet meteen bekend mee te zijn om deze film te doorgronden en de schoonheid er van in te zien. Saura's film zou je ook gewoon kunnen zien als een soort van coming of age film en een greep uit het leven van een meisje die behoorlijk in de knoei met zichzelf zit. De emoties die er inzitten en de manier van vertellen laten je heel erg met Ana mee leven en je begrijpt haar in alles wat ze doormaakt. En ondanks dat het een best wel deprimerende film is, kijkt Cría Cuervos heerlijk weg. Mede dankzij dat heerlijke dromerig sfeertje.

Acteerwerk is erg goed. Vooral de jonge Ana Torrent weet erg te overtuigen in haar rol. De twee zusjes doen het ook erg goed. Soms misschien iets te knullig of te gemaakt in het acteerwerk, maar het komt wel erg oprecht en naturel over. Chaplin is vooral als moeder erg sterk. Erg mooi gespeeld. Ook Randall speelt erg goed als tante Paulina.

Technisch ook erg sterk. Ontzettend sterke regie. Camerawerk is niet heel erg uitbundig al krijgen we zeker een aantal mooie shots. Het is redelijk conventioneel, maar dat is juist weer het sterke aan de manier waarop dit geschoten is. Een mooi voorbeeld daarvan is de eerste scene. Ook de editing en gebruik van geluid is geweldig.

Cría Cuervos is een film die je moet beleven. Je kunt er moeilijk echt iets over vertellen aangezien het echt gevoels cinema. Alles komt op een fantastische manier samen in dit pareltje.

Mooie en ontroerende film die heel geloofwaardig de belevingswereld van een getraumatiseerd meisje laat zien aan de hand van herinneringen, meestal ernstig, soms luchtig. Realiteit en verleden/ dromen lopen soms in elkaar over, wat de film een magisch-realistisch tintje geeft. Knap geacteerd van de kinderen, maar ook van Chaplin en de actrice die haar zus speelt.

Een film die me minder raakte dan de meest recente meningen hierboven. Zeker geen slechte film, maar geweldig vond ik hem allerminst. Een verhaal dat wat voort sleepte en waar ik moeizaam in kwam. Vooral de kleine Ana Torrent viel op met een prima acteerprestatie als jonge meid.

Het plot werd verder interessant gemaakt door gebruik te maken van een vertelstem en te switchen tussen heden, verleden en toekomst. Er hangt wel een bepaald sfeertje over de film, maar voel me dus te weinig betrokken om er helemaal in ondergedompeld te zijn. Die verkleedscène viel inderdaad op in de film, was leuk en opgewekt, maar magisch of uitzonderlijk vond ik het nu ook weer niet.

Boeiende bijzondere film die filmisch gezien af en toe wat gedateerd aanvoelt en niet altijd evengoed werkt maar ook nergens verveelt en een dag later nog wat napruttelt in m'n gedachten. Vooral de jonge Ana Torrent is geweldig met haar blikken. Ze overdrijft nergens maar er zit zoveel diepte in. Creepy en boeiend en levendig tegelijk. Enkele scènes springen eruit (dat dansen! Die ken ik nog uit een Moviemeter Contest van enkele jaren terug) en de sfeer is ook prima de hele film.

Het stukje inzake Franco zie ik dan minder. Dat zou mede gaan om de verstikkendheid onder Franco en in de film onder die tante. Maar dat valt allemaal wel mee toch? Die tante doet haar best, krijgt wat moeilijke kinderen (niet zonder reden) maar dit is zeker niet Fanny och Alexander om maar eens een voorbeeld aan te halen. Dit is één voorbeeld maar ook verder wat betreft inhoud en thematiek werkt de film niet echt voor mij.

Wel vind ik de leefwereld van de jonge kinderen en Ana in het bijzonder sterk weergegeven alsmede de dagdromen. Visueel verder aardig met die kleurtint groen en met opvallend gebruik van zoom (dat gebeurt al 20 jaar nauwelijks meer en valt daardoor op maar voelt ook gelijk wat gedateerd aan) maar nooit echt heel bijzonder. 3,5*.