Nazarín (1959)

Buñuel maakte als atheist een film die bijna vol verbazing kijkt naar een bijna heilige priester in een door en door rotte wereld. Maar de film laat de ruimte aan meerdere interpretaties. Is Nazirin een bewonderenswaardige, aan zijn eigen principes vasthoudende man, ook al staat bijna zijn hele omgeving, inclusief de Katholieke kerk, vijandig tegenover hem? Of is Nazarin een man die stug en overtuigd van zijn eigen gelijk vast blijft houden aan simpele, onpraktische principes en daardoor onvermijdelijk zijn ondergang tegemoet gaat? Had hij niet meer uit het leven kunnen halen als hij inschikkelijker was geweest?

Het interessante aan deze film is dat ik heel duidelijk het gevoel heb dat Buñuel het zelf ook niet zeker weet en heel bewust geen van beide interpretaties de overhand laat krijgen.

4.0*

Ik ben benieuwd hoe Ramon erover denkt trouwens, 5 sterren dat is nogal wat.

Ik weet het zo net nog met die Buñuel hoor. Dit was mijn 4e film van zijn hand en ik hoor altijd wel over zijn invloed op het surrealisme, maar ik vind zijn films toch meestal vrij karig. En deze film was zeker geen uitzondering.

Ok, Un Chien Andalou was geweldig en ik moet L'Age D'Or nog zien, maar ik had verwacht dat zijn latere werken me beter zouden liggen. Het genre spreekt me erg aan, maar het valt me soms gewoon zo tegen dat dit het dan is.

Pluspuntje voor de goede licht/donker-verhoudingen in de avondscenes, dat was erg mooi gedaan! Ondanks de kritiek geen megaslechte film, maar gewoon niet wat ik ervan verwacht had. Op naar de volgende, want het oeuvre van deze man moet gezien worden!

Het is voor mij alweer een tijdje geleden dat ik een klassieker uit mijn verzameling pakte en bekeek. Maar daar is met Nazarin verandering in gekomen.

Buñuel is en blijft een klasse apart. Je herkent zijn films (bijna) altijd meteen. Met Nazarin duurde dat ietsjes langer, maar ook daar zitten weer typische Buñuel elementen in.

Dat deze film door het Vaticaan omarmt werd, en volgens hen bij de 50 beste films ooit hoort is best apart, want het geloof krijgt hier weer de Buñuel behandeling en komt er niet helemaal zonder kleerscheuren vanaf.

Nazarin begint traag, maar ontvouwt zich als een prachtige film!

4*

Luis Buñuel is een uitermate boeiende regisseur en met Nazarín bewijst hij nogmaals waarom hij dat is. Priester Nazario probeert in deze film zo’n beetje het leven te leiden van Christus. Hij lijkt bijna zonder zonden te zijn en is altijd vergevingsgezind. Het opvallende is echter dat hij wordt omringt door hoertjes, bedelaars, dieven en zelfs een dwerg. Allemaal gespuis, waarmee de priester het nog zwaar te stellen krijgt.

Buñuel zou Buñuel niet zijn als hij er geen zwarte humor in zou stoppen en daarnaast geen kritiek zou hebben op de kerk. Die humor zit hem vooral in de bizarre personages en de kritiek uit zich vooral op de reacties van de anderen op het gedrag van de priester. Zijn enorme vergevingsgezindheid en goedheid richting anderen, brengt hem iedere keer in grotere problemen, waarbij hij uiteindelijk zelfs in de gevangenis belandt. Ook dit vertoont trouwens grote gelijkenissen met het leven van Jezus Christus.

Francisco Rabal zet overigens een prima hoofdrol neer en daarnaast is het een boeiende film, met een prima regie en een interessant verhaal, waarmee Buñuel op zijn bekende manier de mensen probeert uit te dagen en wat hem ook bijzonder goed gelukt is, wat mij betreft. Overigens heb ik zelden een wereld gezien, die zo verdorven is als hier.

4,0*

Dat Bunuel zich niet alleen vergrijpt aan surrealisme is voor mensen die wat vaker een film van hem opzetten wel bekend. Dit is een van zijn meest ‘menselijke’ films. Hij zou later zelf zeggen dat dit een van zijn persoonlijke favorieten is, omdat hij gefascineerd is door de vastberadenheid van het hoofdpersonage. Hoewel de priester misschien alles goed doet in de ogen van de kerk (geïllustreerd door dit op te nemen als een van de belangrijkste 15 films over religie) door zijn goedheid en behulpzaam tot in het krankzinnige vol te houden, is men het cynische wellicht ontgaan. Bovendien komt het wat naïef en hypocriet over.

Het knappe van Nazarin vind ik dat het personage geloofwaardig blijft. De gehele speelduur wordt de priester uitgebuit, bestolen of ander onrecht aangedaan en toch blijft hij vasthouden aan zijn overtuiging. Je merkt dat Bunuel het personage serieus neemt en niet belachelijk maakt, maar eerder bewondert. Daardoor werkt dit voor mij wel. Op zich heeft de priester ergens gewoon gelijk in zijn opvatting, hoe naïef ook. De regisseur heeft duidelijk minder bewondering voor de mensheid. Hij is soms qua humor wel subtiel, maar qua boodschap nooit. Eerder erg uitgesproken. En ook hier is dat weer het geval.

Zoek je een film die aan alle kanten is dichtgesmeerd met nuance, dan is Nazarin niet voor jou. Hij verpakt zijn thema’s altijd in verhaallijnen die erg goed lopen. Het is eigenlijk wat van ondergeschikt belang, maar wel de reden dat ik zijn werk zo goed vind. Ik heb ook het idee dat eerst het personage bedacht is en hem vervolgens pas allemaal obstakels voor de voeten geworpen werd. Nadat de situatie in het dorp voldoende duidelijk was gemaakt, wordt de boel letterlijk in de fik gestoken en gaan we op pad. Wat volgt is een soort donkere roadmovie waar dus zo veel mogelijk hindernissen bedacht worden, waardoor zelfs het meest goeiige filmpersonage ooit op de proef gesteld wordt. Tegen het einde dreigt hij zelfs zijn vertrouwen in de mensheid kwijt te raken. Er zijn lichtpuntjes te ontdekken in enkele personages, het maakt het geheel wat subtieler, al heeft Bunuel daar volgens mij verder schijt aan. 4 sterren.