Ensayo de un Crimen (1955)

Sterke film. Mooie combinatie tussen licht drama, zwarte komedie en thrilleraspecten. Deze film had net zo goed het bijna criminele leven van Archibaldo de la Cruz kunnen heten. . Concept speelt handig tussen toeval en het lot en geeft het allemaal een wat magisch tintje met die muziekdoos, waar een heerlijk naargeestig muziekje uit komt, slim gebruik daarvan. Maar eigenlijk gaat de film 'gewoon' over het niet te stoppen verlangen om iemand te vermoorden. Motief blijft redelijk onbekend, maar het zal een combinatie van lust en gevoel van macht zijn geweest. Of was het toch de muziekdoos?

De scènes blijven een beetje hangen (positief) tussen behoorlijk verontrustend en zwart komisch. Bunuel laat zien dat hij optimaal gebruik weet te maken van de middelen; effectief gebruik van de camera vooral bij de bijna moorden en van het deuntje. Die Ernesto Alonso weet perfect de balans te vinden tussen een klootzak die heel erg met zichzelf bezig is en een charismatische miljonair. Film begint ontzettend sterk en weet dat niveau behoorlijk vast te houden. Halverwege lijkt het wat in te zakken, maar dat valt uiteindelijk behoorlijk mee. 4 sterren, erg dik. En nu snel meer van Bunuel gaan zien.

Na Los Olvidados en Belle de Jour wederom een sterke film van Luis Buñuel. Hierbij weet met name het eerste deel van de film de interesse van de kijker op te wekken. Er hangt op dat moment een mysterieuze sfeer rond de film, waarbij de kijker met veel vragen zit.

Langzaam worden die vragen behandeld. Hierbij had ik wel het gevoel alsof de film aan kracht verliest. De dreiging werd hierbij ook steeds minder. Toch is het mij duidelijk dat de regisseur wederom met weinig middelen een krachtige film kan afleveren. Net als bij Los Olvidados is de soms onvoorspelbaarheid van het script en de agressie bij zijn karakters het sterkste punt. Minder is hier de emotionele verbondenheid met de karakters.

Sinistere comedy(????) die gerekend mag worden tot één van Bunuel's beste films.
Archibaldo doet een bekentenis over alle vrouwen die hij vermoord heeft onder invloed van zijn teruggevonden muziekdoos.
En op een geweldige manier laat Bunuel het lot over het leven van Archibaldo beslissen.
Kans om daadwerkelijk iemand te vermoorden krijgt hij niet en dus leeft hij zich uit in fantasiën en op etalage-poppen.
Meesterwerkje!

Een sterke film van Buñuel, die ik op sommige momenten echt ontzettend grappig vond.

Het verhaal is leuk gevonden en hoofdrolspeler Ernesto Alonso geeft een uitstekende invulling aan zijn rol van Archibaldo. Aan de ene kant is het een schurk, maar aan de andere kant weet hij zijn personage een erg sympathieke uitstraling mee te geven, voorzien van een hoop uitstraling, charisma en een Clark Gable achtige lach.

Het tempo zelf is erg vlot en het verveelt allemaal geen seconde. Het deuntje dat uit de befaamde muziekdoos komt heeft iets onheilspellends en wordt hier verschillende keren succesvol toegepast. Het hoogtepunt zijn iedere keer weer de momenten, waarbij de poging tot moord van Archibaldo weer net niet lukt. Alleen al die verbazing iedere keer bij hem op zijn gezicht, is echt lachen geblazen.

Buñuel begint langzaam aan wel tot mijn lievelingsregisseurs te behoren. Hij weet met minimale middelen toch vaak erg veel te bereiken. Hier speelt hij op een leuke manier met toeval en het lot. Hij weet een leuk en goed concept op een vlotte en originele manier uit te werken. Ik heb me hier erg goed mee vermaakt moet ik zeggen.

4,0*

Dit is de zesde film van Buñuel die ik tot nu toe gezien heb en zijn typische kenmerken zijn hier ook aanwezig. Het is een zwarte komedie met een aantal absurde momenten waarbij Archibaldo denkt dat hij vrouwen vermoord heeft, maar waar gewoon het lot over deze vrouwen heeft bepaald (zuster die in de lege lift naar beneden valt). Ook de scènes waarin hij droomt de vrouwen te hebben vermoord, zijn geslaagde droomscenes die typisch Buñuel zijn. Ook de scènes met de etalagepop die op één van de vrouwen lijkt, zijn zeker het vermelden waard.

Ernesto Alonso zet een goede prestatie neer als Archibaldo door hem op een bepaalde manier sympathiek te laten overkomen, terwijl hij niets liever wilt dan vrouwen vermoorden. Het deed me ook denken aan American Psycho waar Bateman ook fantaseerde over het vermoorden van mensen, maar dat terzijde.

Leuke Buñuel , maar nu ook niet het beste wat ik van hem gezien heb. Het uitgangspunt is erg leuk en er zitten zeker voldoende geslaagde momenten in, maar ik had het gevoel dat Buñuel hier nog meer had kunnen uithalen.

3*