Ensayo de un Crimen (1955)

Een film die staat aangeschreven als een van de beteren uit Bunuel' zijn Mexicaanse periode. De film gaat over het "criminele" leven van Archibaldo de la Cruz. Aan het begin van de film zien we een jonge Archibaldo met op de achtergrond de Mexicaanse revolutie.
Van zijn moeder krijgt hij een muziekbox waar een vloek op rust. Zijn moeder vertelt hem dat met de muziekbox mensen uit de weg geruimd kunnen worden, alleen door er aan te denken.
Archibaldo wil zijn oppas weg hebben en wenst haar dood, op slag raakt een kogel (van het revolutiegeweld) haar en ze sterft. Vanaf dit moment in zijn jeugd raakt Archibaldo geobsedeerd door moord en de muziekbox. De muziekbox wordt echter geroofd tijdens de revolutie. Vele jaren later zien we een oudere Archibaldo die bij toeval de muziekbox weer in handen krijgt.
Archibaldo besluit, nadat hij een paar vrouwen heeft vermoord met de muziekbox., de politie in te lichten, maar deze lachen hem in eerste instantie uit. Archibaldo doet zijn levensverhaal (dit zien we in de film) uit de doeken. Uiteindelijk gelooft men Archibaldo, maar men zegt dat alleen de wens om iemand dood te hebben geen moord is, en Archibaldo dus vrij is om te gaan. Op het slot van de film gooit Archibaldo de muziekbox in het water. Zijn "criminele" leven ligt achter hem.

Dit is geen zwaar drama, zoals Tristana, maar eerder een zwarte komedie. Uiteraard zit er zoals gebruikelijk bij Bunuel weer veel symboliek in de film (zie maar de muziekbox die staat voor verlangens en macht).
3,5*

Een briljant - en bij uitstek Bunuelliaans - concept; een man die wanhopig probeert een moment uit zijn jeugd te herleven, waarin hij meende in bezit te zijn van de Goddelijke macht te oordelen over leven en dood. Als volwassene lukt t m echter maar niet zijn beoogde slachtoffers te vermoorden, aangezien zij telkens in bizarre omstandigheden het leven laten voordat Archibaldo daar een einde aan kan maken. De film is erg amusant, en voldoet aan de verwachtingen van de liefhebber, maar gezien het materiaal had hij hier toch misschien meer mee kunnen doen; een meesterwerk als Le Charme Discret de la Bourgeoisie of El Angel Exterminador is Ensayo de un Crimen zeker niet. 4*

Sterke film. Mooie combinatie tussen licht drama, zwarte komedie en thrilleraspecten. Deze film had net zo goed het bijna criminele leven van Archibaldo de la Cruz kunnen heten. . Concept speelt handig tussen toeval en het lot en geeft het allemaal een wat magisch tintje met die muziekdoos, waar een heerlijk naargeestig muziekje uit komt, slim gebruik daarvan. Maar eigenlijk gaat de film 'gewoon' over het niet te stoppen verlangen om iemand te vermoorden. Motief blijft redelijk onbekend, maar het zal een combinatie van lust en gevoel van macht zijn geweest. Of was het toch de muziekdoos?

De scènes blijven een beetje hangen (positief) tussen behoorlijk verontrustend en zwart komisch. Bunuel laat zien dat hij optimaal gebruik weet te maken van de middelen; effectief gebruik van de camera vooral bij de bijna moorden en van het deuntje. Die Ernesto Alonso weet perfect de balans te vinden tussen een klootzak die heel erg met zichzelf bezig is en een charismatische miljonair. Film begint ontzettend sterk en weet dat niveau behoorlijk vast te houden. Halverwege lijkt het wat in te zakken, maar dat valt uiteindelijk behoorlijk mee. 4 sterren, erg dik. En nu snel meer van Bunuel gaan zien.

Na Los Olvidados en Belle de Jour wederom een sterke film van Luis Buñuel. Hierbij weet met name het eerste deel van de film de interesse van de kijker op te wekken. Er hangt op dat moment een mysterieuze sfeer rond de film, waarbij de kijker met veel vragen zit.

Langzaam worden die vragen behandeld. Hierbij had ik wel het gevoel alsof de film aan kracht verliest. De dreiging werd hierbij ook steeds minder. Toch is het mij duidelijk dat de regisseur wederom met weinig middelen een krachtige film kan afleveren. Net als bij Los Olvidados is de soms onvoorspelbaarheid van het script en de agressie bij zijn karakters het sterkste punt. Minder is hier de emotionele verbondenheid met de karakters.

Buitengewoon geestig filmpje weer van de maestro over een would-be serial killer die een handje geholpen wordt door het toeval.Het Freudianisme rust hier geen moment:ieder getoond voorwerp dient als fetish en je zou kunnen zeggen dat de film dient ter illustratie van Freuds "über das unheimliche".Eros en Thanatos draaien ook op volle toeren tegen de achtergrond van katholieke schuldgevoelens.

Uiterst effectief en grappig is het geluid van de caja de musica als leitmotief.

Buñuel op zijn droogkomischt,kortom.

Redelijke komedie van Buñuel, met wat glimlachmomenten en een veelbelovend begin, die als geheel toch teleurstelt. Zoals al eerder gemeld verdwijnt het mysterie naarmate de film vordert, en wat overblijft is een sneu figuur wiens karakterontwikkeling op mij wat te geforceerd overkwam. Ook het happy end was een beetje misplaatst. Zeker niet slecht, wel de minste van Buñuel die ik tot nu toe zag.

Sinistere comedy(????) die gerekend mag worden tot één van Bunuel's beste films.
Archibaldo doet een bekentenis over alle vrouwen die hij vermoord heeft onder invloed van zijn teruggevonden muziekdoos.
En op een geweldige manier laat Bunuel het lot over het leven van Archibaldo beslissen.
Kans om daadwerkelijk iemand te vermoorden krijgt hij niet en dus leeft hij zich uit in fantasiën en op etalage-poppen.
Meesterwerkje!

Een sterke film van Buñuel, die ik op sommige momenten echt ontzettend grappig vond.

Het verhaal is leuk gevonden en hoofdrolspeler Ernesto Alonso geeft een uitstekende invulling aan zijn rol van Archibaldo. Aan de ene kant is het een schurk, maar aan de andere kant weet hij zijn personage een erg sympathieke uitstraling mee te geven, voorzien van een hoop uitstraling, charisma en een Clark Gable achtige lach.

Het tempo zelf is erg vlot en het verveelt allemaal geen seconde. Het deuntje dat uit de befaamde muziekdoos komt heeft iets onheilspellends en wordt hier verschillende keren succesvol toegepast. Het hoogtepunt zijn iedere keer weer de momenten, waarbij de poging tot moord van Archibaldo weer net niet lukt. Alleen al die verbazing iedere keer bij hem op zijn gezicht, is echt lachen geblazen.

Buñuel begint langzaam aan wel tot mijn lievelingsregisseurs te behoren. Hij weet met minimale middelen toch vaak erg veel te bereiken. Hier speelt hij op een leuke manier met toeval en het lot. Hij weet een leuk en goed concept op een vlotte en originele manier uit te werken. Ik heb me hier erg goed mee vermaakt moet ik zeggen.

4,0*

Tamelijk saaie boel (vooral de passage met het casino-stel), met wel wat oplevingen hier en daar - vooral de dromerige intermezzi en best belovende opening. De soundtrack is ook vermakelijk. Toch begrijp ik niet waar de hoge scores vandaan komen. Het mislukken van Archibaldo's moord in eigen huis (handdoek) zie je gewoon op z'n dooie gemak aan komen fietsen.

2,5*, want er was ook wel door te komen.

Dit is de zesde film van Buñuel die ik tot nu toe gezien heb en zijn typische kenmerken zijn hier ook aanwezig. Het is een zwarte komedie met een aantal absurde momenten waarbij Archibaldo denkt dat hij vrouwen vermoord heeft, maar waar gewoon het lot over deze vrouwen heeft bepaald (zuster die in de lege lift naar beneden valt). Ook de scènes waarin hij droomt de vrouwen te hebben vermoord, zijn geslaagde droomscenes die typisch Buñuel zijn. Ook de scènes met de etalagepop die op één van de vrouwen lijkt, zijn zeker het vermelden waard.

Ernesto Alonso zet een goede prestatie neer als Archibaldo door hem op een bepaalde manier sympathiek te laten overkomen, terwijl hij niets liever wilt dan vrouwen vermoorden. Het deed me ook denken aan American Psycho waar Bateman ook fantaseerde over het vermoorden van mensen, maar dat terzijde.

Leuke Buñuel , maar nu ook niet het beste wat ik van hem gezien heb. Het uitgangspunt is erg leuk en er zitten zeker voldoende geslaagde momenten in, maar ik had het gevoel dat Buñuel hier nog meer had kunnen uithalen.

3*