Boy Meets Girl (1984)

Making movies on location, oefening 1

Een monoloog verzinnen, ‘laten uitspreken’ door iemand in een intercom, gericht aan diens geliefde. Terwijl hij duidelijk wat anders zegt. ‘Spontaan’ uit te spreken teksten van tevoren opschrijven en instuderen. Een paartje in innige omhelzing aanschouwen, onder begeleiding van David Bowie op de koptelefoon. De sterrenhemel zien in het behang, of in het vloerzeil. Een sjaal behorend bij een andere verloren liefde wordt toegeëigend als de dierbare herinnering, de talisman, van de eigen, verloren liefde.

Alex leeft zijn leven als een te maken autobiografie (die onafgemaakt blijft omdat de schrijver voortijdig overlijdt), als een film, en Carax toont het maken van die film als een work in progress. Waarbij je je kan afvragen of het medium film niet altijd tekortschiet in het uitdrukken van ‘het leven’. En het leven van de mens op zijn beurt in die zin dat Alex met het omhelzen, het vastgrijpen, van zijn object van verlangen, dat ‘object’ doodt... en dat is dan tegelijkertijd weer een goede uitdrukking, misschien.

Wat dat ‘leven als een acteur in een film’ betreft lijkt er al vanaf deze eersteling een directe lijn te lopen naar het geweldige Holy Motors. Met dien verstande dat Carax met Boy Meets Girl, en trouwens ook met - het overigens zeker zo sterke – Mauvais Sang, nog wel in zekere mate stond op de schouders van reuzen (Godard, Resnais?).

Ik moet Pola X nog zien, en Les Amants du Pont-Neuf herzien. Maar momenteel vermoed ik dat Carax iemand is die in wezen steeds weer dezelfde film maakt. Een film die steeds beter wordt.

Olijk debuut van Carax. Mooie, contrastrijke zwart-wit fotografie, met zoals we van Carax gewend zijn wat singuliere, uitbundige scenes. Toegegeven, soms plachten de personages wat teveel door te draven in hun ongetwijfeld-intelligent-bedoelde-praatjes-die-eigenlijk-best-banaal-zijn, maar het belemmerde mijn kijkervaring gelukkig weinig.

Tweede gedeelte op het feestje en erna is allemaal wat minder interessant, waardoor de film jammer genoeg toch nog wat begint te slepen naarmate het einde in zicht komt. Verder is Lavant ook weer van de partij; toch een acteur die zich steevast goed weet te handhaven in dit soort rollen. 3,0*.