I Dream Too Much (2016)

Een heel aardig en sympathiek drama met ruimte voor humor.

Wel wat onevenwichtig. Tragedie en komedie lopen chaotisch en springerig door elkaar. Het maakt de film tot een beweeglijke kijkervaring. Het gaat van hoog naar laag en weer terug. Daarbij is de tragedie soms onduidelijk geaccentueerd. Evenals de komedie. Nee. als kijker heb je niet veel stabiele grond onder de voeten.

Die instabiliteit en onrust in scènes en verhaallijnen is ongetwijfeld opzet. De film is gebouwd rond het personage Dora. Haar belevingswereld is springerig, chaotisch en wanordelijk.

Dora is geestelijk instabiel, maar op een leuke onschuldige manier. Haar kijk op de wereld is ongelooflijk energiek, maar ook erg onevenwichtig en vol stemmingswisselingen. De film registreert de golven van haar wezen. Die zijn niet strak gekaderd of strak omlijnd. Die zijn niet prettig afgebakend zodat je ruimschoots aan elke toon van de muziek kunt wennen. Die golven overkomen je gewoon.

Acteertechnisch en verhaaltechnisch oogt de film af en toe wat onbeholpen en uit balans. Dat is zoals gezegd te wijten aan de poging om de leef- en denkwereld van de hoofdpersoon zo goed mogelijk weer te geven. Goeie poging, maar het meebeleven van stemmingen en emoties alsmede de inleving in de visies van Dora vragen wel veel concentratie.

De ongereguleerde acties van Dora brengen de andere personages in het verhaal uit evenwicht. Dat werkt leuk en humoristisch. Om de acties te kunnen waarderen is echter wel wat gewenningstijd nodig. Dora is niet een personage dat je meteen in je armen sluit.

Ze lijkt in beginsel een aanstellerig vervelend kind. Dat valt gelukkig mee. Ze is gewoon afwisselend volwassen, naief, nieuwsgierig, onschuldig en speels. Ze is wat veel. Logisch dat de gewenning wat tijd en goodwill kost.

De overgangen in stemmingen en emoties voelen in eerste instantie ruw en ongeregisseerd aan. Als je echter wat gewenning hebt ontwikkeld bij de verhaalloop en de personages, dan besluipt je, nadat de verwondering enigszins is weggezakt, het gevoel dat de maker zich weloverwogen bedient van subtiele kunstmatigheid en trucage. Een vreemde sensatie. Het heeft iets te maken met een fijnzinnige wisseling van beeld of perspectief of kleur, waarmee de regisseur een andere belevingsfase van Dora aankondigt. Een kunstzinnige maar tevens kunstmatig aanvoelende hulp aan de toeschouwer. Althans zo heb ik het ervaren. In plaats dat het mooi en subtiel aanvoelde, ervoer ik het juist als een belemmering om helemaal in de film te verdwijnen. Ik legde de focus onbewust op de filmische truukjes en dat leidde af.

In de film vallen de prima sfeertekening en de vele mooie shots op. Het zijn functionele stemmingmakers. De meeste zitten trouwens in het eerste uur. Het laatste halve uur slaat de instabiliteit ook op dat vlak toe.

Dat laatste halve uur stelt enigszins teleur. Het bevat te weinig gegrondheid en te veel springerigheid om de losse eindje bevredigend aan elkaar te koppelen. Dat gaat allemaal wat te makkelijk. Meer stabiel drama, wat meer tijd en wat minder behoefte om sluitend te eindigen was daar op z'n plek geweest. Ik was aan het eind in ieder geval wel toe aan wat overzicht en rust.

Desndanks is “I dream too much” een aangenaam, vrolijkmakend en verdienstelijk regiedebuut.