Ten Minutes Older: The Cello (2002)

Ik ben zeer benieuwd naar deze film!

Ik zal hem zeker deze week nog bekijken.

De bijdragen van Radford (over een astronaut die net op tijd terug is op aarde om zijn eigen inmiddels bejaarde zoon te begraven) en die van Godard met zijn eigen films deels als decor tegen een universel politiek pamflet werkten als invulling van het thema tijd het beste.

Verder best wel een aardige omnibus film, alleen die link met de cello (en het andere deel de trompet) ontgaat me geheel. Ja, bij de interlinking credit filmpjes met het water klint wat cellomuziek, maar verder niks. In het "trompet-deel" zitten de betere episodes wat mij betreft. Keek deze met name voor Claire Denis, die kendezeker een eigen invulling, maar 't kwam niet echt over - zeker omdat de politieke discussie nogal persoonlijk was en daarom nogal afstandelijk overkwam.

Alleen al voor de prachtige cello intermezzo's zou ik deze film willen herkijken. De segmenten zelf varieren qua sterkte. Godard, Bertolucci en Denis zijn de enige die me echt bijblijven.

Helaas was de ondertiteling dermate slecht dat ik voor mijn gevoel maar heel weinig van de toch erg boeiende discussies uit Denis' segment heb meegekregen! Maar voor de liefhebbers van haar film L'Intrus is hij zeker aan te raden.

Veel minder dan het vorige deel.

Nogal wat interessantdoenerij hier. Vooral de shorts van Denis en Godard zijn snoozefests. Maar ook Menzel en Szabo brengen er niet veel van terecht. Schlöndorff is al iets beter, maar ook daar schiet het allemaal dik tekort.

Radford en Bertolucci brengen aardige shorts, maar dan toch vooral omdat de lengte beperkt is tot 10 minuutjes. Heel veel stelt het allemaal niet voor. Radford sluit vooral het beste aan bij het thema van deze anthology.

Enkel Figgis wist mij écht te boeien. Boeiend om te volgen, leuk gespeeld met tijd en ruimte en niet echt leeg-artistiek zoals de andere shorts vooral overkwamen. Normaal niet zo'n fan van Figgis, maar hier laat hij toch zien meer te kunnen. Niet dat hij alles uit het concept haalt, maar misschien toch maar eens wat gerichter een film van hem uitzoeken.

Als geheel te matig, het Trumpet deel was een stuk interessanter. Gemiste kans, zeker met toch een aantal erg bekende namen aan boord.

1.5*

Ik zag dit tweede deel als eerste. Hoewel het gemiddelde anders doet vermoeden vinden de twee bovenstaande heren het trompetdeeltje beter. Dat heb ik dus nog voor me. Natuurlijk is zo'n film altijd een mixed bag, en niet zelden zijn het de regisseurs waarvan je het meest verwacht die er het minst van maken.

Zo ook hier. De zwaktste bijdrage is die van Claire Denis, komt nergens tot leven. Menzel doet een poging die niet overkomt maar wel mooie muziek heeft. Szabo is meer verhalend maar ook niet meteen boeiend. Bertolucci is soms fraai maar vooral te vrijblijvend. Allevier onvoldoende wat mij betreft.

De andere vier vormen de betere helft. Van Figgis zag ik alleen twee vrij conventionele films uit midden jaren '90, maar ik weet dat hij niet vies is van zichzelf beperkingen opleggen of wat spelen met vorm in andre films. Hier krijgen we vierdubbele splitscreen, waaroor meerdere tijdlijnen naast elkaar gaan lopen. Schlondorff interpreteert een filosofisch geschrift over de oudheid in deze tijd en laat gebeuren wat je niet verwacht en omgekeerd. Van Radford zag ik vooraf het minste en wat ik zag maakte me niet enthousiast dus daarvan had ik de laagste verwachtingen. Maar die komt met een prima short die dichtbij het thema blijft. Godard blijft dicht bij het thema an bij zichzelf met een korte collage.

Helft onvoldoende maar ook voor de helft absoluut boeiend. Ik ben best tevreden.