Xia Nü (1971)

Prachtige film, met een heerlijke combinatie van actie, avontuur en een klein beetje fantasy. Schitterende cinematografie, binnen een verrassend diepgaand verhaal. De eerste 45 minuten is wat traag, maar daarna raast de film door. Vooral het laatste half uur is prachtig en het eind zelfs schitterend. Duidelijk waar Chrouching Tiger zijn krenten vandaan heeft gehaald. 4,5 sterren. Deze film verdient meer aandacht!

Xia Nu bleek uiteindelijk een lichte tegenvaller te zijn. Dit kwam vooral door de wisselvalligheid van de film. Schitterende momenten wisselde zich regelmatig af met saaie en schijnbaar ongeïnspireerde momenten. Hetzelfde geldt voor het verhaal, dat zich af en toe amper ontwikkelde. Tel daarbij op de matige, irritante en theatrale acteerprestatie van de hoofdpersoon, en de belangrijkste minpunten zijn genoemd.

Gelukkig is er ook genoeg te genieten tijdens deze 3 uur durende film. De gevechten zijn mooi om te zien (hoewel het iets feller had gekund), en het camerawerk is sterk. Daarnaast zijn een aantal karakters wel interessant, waarbij voornamelijk de monniken de show weten te stelen.

Verrassende martial artsfilm. Ik heb niet zo veel met het genre, maar deze film is werkelijk subliem. Prachtige scenes, mooi camerawerk en geweldige actiescenes die (volgens mij) vaak nagedaan zijn. Het eerste uur is geweldig en biedt ondanks het gebrek aan echte actie, heel leuk kijkvoer. Na zo'n 100 minuten mondt het trage introducerende verhaal uit op een waar spektakel vol actie en symboliek. Een meesterwerk die ondanks zijn speelduur volledig bleef boeien. 4,5*

Xia Nu staat bij mij vooral bekend als een grote martial arts klassieker en stiekem was ik hier dan ook best benieuwd naar.

Het is allemaal even wennen aan de personages in het begin en het verhaal wordt rustig opgebouwd. Op zich wel fijn, want zo leer je iedereen een beetje kennen en op die manier kom je vaak wat beter in het verhaal. Dat lukte hier ook vrij goed. De eerste helft is vrij traag en ondanks dat het best interessant is, zitten er af en toe ook stukken tussendoor, die minder boeiend waren. Het acteerwerk is wisselend. Soms is het best goed, soms iets te overdreven, maar dat hoort er vaak bij in dit soort films.

Het wachten is op de actie en als die op een gegeven moment dan ook komt, dan gaat de film ook behoorlijk los. Die bossen zijn een ideale locatie voor mooie vechtscènes, en daar wordt ook goed gebruik van gemaakt. De combinatie van een goede choreografie en fijn kleurgebruik zorgt ervoor, dat de gevechten ook daadwerkelijk een mooi schouwspel voor de kijker opleveren. Het laatste gedeelte is duidelijk het sterkste deel en de eindscène mag er ook absoluut zijn.

Xia Nu is in ieder geval de moeite waard om te zien. Het avontuurlijke sfeertje komt goed naar voren en er zitten een aantal sterke scènes in. Helaas zakt het tussendoor soms ook een klein beetje in, waardoor een echte topscore er helaas nooit inzit. Desondanks heb ik me prima vermaakt en dat is bij een film met deze speelduur toch ook zeker een compliment te noemen.

3,5*

Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze soms te donkere martial arts film. Het verhaal is dik orde, maar er zitten naar mijn smaak veel slechts moeizaam te onderscheiden nachtelijke opnamen in. Ook de choreografie van de zwaardgevechten ziet er enigszins primitief uit, althans als je dat vergelijkt met b.v. het veel recentere Wo Hu Cang Long (2000). Voor die tijd (bijna 50 jaar geleden) is het evenwel knap gedaan.

Blijkens de openingscredits is de restauratie van deze film (prima werk) helemaal betaald door hoofdrolspeelster Hsu Feng (mooie vrouw trouwens).

Langdradige klassieker.

A Touch of Zen bevat veel aardige elementen en moet van grote invloed zijn geweest op films als Crouching Tiger, Hidden Dragon of House of Flying Daggers. Maar waar die latere films vooral om de actie draaien, bevat A Touch of Zen tonnen drama en is vreselijk repetitief. Drie uur is gewoon te lang; hier had makkelijk een uur uit weggeknipt kunnen worden.

De opbouw van de film is onvervalst drama met een vleugje humor. Ruim een uur lang krijgen we een inkijkje in de dagelijkse beslommeringen van schrijver Ku. Op zich had ik geen probleem hiermee, want de introducties van de verschillende personen wordt prima gedaan. Het tijdsbeeld is goed. Jammer alleen van die maïskolven; die waren er nog niet in 14de-eeuws China. Helaas moet je dan nog twee uur.

Vanaf dat de actie start gaat het dan ook snel bergafwaarts. Veel scenes zijn donker gefilmd en karakters springen links en rechts het beeld in en uit. Gevechten worden eindeloos herhaald en het resultaat is bijzonder slaapverwekkend. Pas in het laatste uur wordt het weer interessanter als de film een meer spiritueel tintje krijgt. Hoofdpersoon Ku verdwijnt ondertussen naar de achtergrond en de gevechten verplaatsen zich naar de bossen met daglicht.

Het laatste uur maakt ook weer veel goed. Alles ziet er kleurrijk uit en sommige scenes zijn zeker de moeite waard. Als geheel is het echter nogal een onsamenhangende film van regisseur King Hu - die weliswaar grote historische waarde heeft - maar ondertussen door anderen is overtroffen. 3***

Fijn.

De beste klassieke Hu die ik al gezien heb. Een beetje verrassend, want normaal heb ik wel wat moeite met 3-uur durende films, gelukkig was er hier wel voldoende moois te bewonderen. De film komt ook wel al een aantal jaartjes na z'n eerste klassiekers, dat zal ook wel geholpen hebben.

De actie blijft jammer genoeg nog steeds wat teleurstellen. Het is aan de makke kant, niet snel en explosief genoeg en ziet er vaak gewoon erg gestaged uit. Voor een actiefilm zou het nefast zijn, maar actie is maar één onderdeel van de film.

Het zijn toch vooral de geweldige settings en het mooie camerawerk wat deze film boven zichzelf uit tilt. De scenes in de bamboobossen zijn erg strak en hebben ongetwijfeld als inspiratie gediend voor House of Flying Daggers. Maar ook de overgroeide tuinen en oude kloosters zien en grandioos uit, met veel gevoel voor sfeer in beeld gebracht. Het is duidelijk waar de jaren '90 martial arts de mosterd gehaald hebben en stukken beter dan wat de Shaw Bros wisten te brengen.

Daar staat tegenover dat 3 uur nog steeds te lang is, ondanks een toch wel boeiend laatste uur. Had wel wat geknipt mogen worden, de gevechten hadden zeker wat beter gekund, maar genoeg moois te zien in deze film.

3.0*

‘A Touch of Zen’ is een martial art-film uit de jaren 70 met een extreem rustige opbouw. Er wordt volop tijd genomen om de verschillende karakters aan de kijker voor te stellen. Daarom is het met de tijdsduur van meer dan 3 uur ook wel afzien. De film start in het eerste uur met de introductie van de jonge schrijver en kunstenaar Ku. Hij komt in contact met de mysterieuze dame Yang. Pas tijdens het tweede uur krijgen we meer zwaardgevechten te zien, waarbij we Ku juist minder zien. Na zo’n twee uur en een kwartier lijkt de film er op te zitten maar niks is minder waar, er komt nog een derde gedeelte waarin Ku meer in de vergetelheid is geraakt en de focus op een paar vechtende monniken komt te liggen. Bij die gevechten ontbreken uiteraard nog wel de modernere special effects maar zijn wel erg mooi in beeld gebracht en vinden regelmatig plaats op prachtige locaties, maar in sommige gevallen wel te donker. Menigmaal had ik het gevoel dat regisseur King Hu, experimenteerde met technieken, stijlen en andere ideeën. Het maakt dat ‘A Touch of Zen’ wel de moeite van kijken waard was maar dat ik (mede door lange speelduur) het geen meesterwerk kan noemen.

Met drie uren was dit al bij al een vrij zware zit. Touch of Zen leek een vroege voorloper van de Ang Lee films, met gestileerde actie, kleurige kostuums, natuurlijke decors. Met opnieuw de onevenaarbare acteur Shih Chun (met zijn grote tanden) als de lead actor in het gekende typetje van een naieve local die betrokken raakt bij iets dat hem te boven gaat. Dat "iets" zijn twee afvallige generaals en een dochter van één van hen die ondergedoken zijn in een rustig boerendorpje. Hun vijanden sturen man en macht om hen uit de weg te ruimen. Maar dat zal niet zonder slag of stoot gebeuren.

De film bouwt tergend traag op en wisselt matige en imponerende scènes af. Zo zijn heel wat scènes sterk onderbelicht wat al vlug gaat storen. Gelukkig weet de film het laatste uur indruk te maken met non-stop actie afgetopt met een mystiek toetje. King Hu's "Legend of the Mountain" vond ik beter.

A Touch of Zen

Behoorlijk lange film. Te lang naar mijn mening en dat doet helaas wat van het puntentotaal af, want verder is het een prima film.

Deze film betekende mijn introductie in het Wuxia genre, dat ik wel kende maar nog nooit wat van gezien had. Ik was dus zeer benieuwd - en een beetje sceptisch moet ik bekennen- naar de manier waarop de wetten van Newton in vechtscènes getart zouden worden. Dat viel behoorlijk mee. A Touch of Zen verteld een klassiek verhaal dat afgewisseld wordt door uitgebreide, op zich goed georkestreerde vechtscènes. Helaas is het verhaal te mager om 200 minuten te boeien. De film duurt uiteindelijk ruim drie kwartier te lang en het daadwerkelijke einde had geschrapt mogen worden. Ook heeft de film de tand des tijds niet heel goed doorstaan en oogt alles inmiddels vrij gedateerd.

Aan het acteerwerk moest in in beginsel even wennen. De gehele cast is bijvoorbeeld in gezichtsmimiek vrij expliciet. Ik vond vooral Feng Hsu als mysterieuze, maar ook aantrekkelijke op de vlucht zijnde Yang sterk spelen.

De film ziet er mooi uit. De natuur van het land komt prachtig naar voren. Vooral in de opening wordt er veel van mystiek, maar ook natuurlijke schoonheid gebruik gemaakt voor een rustige introductie. Ook de scènes met de boeddhistische monniken aan de grens zijn zeer mooi geschoten. De vechtscènes zelf zijn soms wat rommelig en ogen niet bijster overtuigend, bijvoorbeeld de pijlen van de kruisbogen tijdens de slachting in het fort, die zeer slap massa's mensen neermaaien.

Al met al een leuke introductie in dit genre. Smaakt naar meer.

3*