The Confirmation (2016)

Een komisch drama met een vrij simpel verhaal over een gescheiden, aan alcohol verslaafde, vader die nauwelijks nog de eindjes aan elkaar kan knopen. Wanneer hij een baan krijgt aangeboden komt hij erachter dat zijn gereedschappen zijn gestolen. Samen met zijn zoontje, die dat weekend bij hem verblijft, gaat hij op zoek maar het ene probleem na het andere doet zich voor. Het zoontje probeert zijn vader te helpen en het beste in hem naar boven te halen.

Een klein maar fijn filmpje met een kalme maar prettige sfeer en een aantal licht komische momenten. Ook een leuke cast die het prima doet, zelfs het kleine ventje speelt aardig. Verder niet hoogstaand maar zeker niet slecht. Ik heb er met plezier naar gekeken en vind het wel een voldoende waard.

Een soort roadmovie maar dan zonder dat er een reis aan te pas komt. Wel een zoektocht waarbij vader en zoon een serie merkwaardige situaties meemaken, vreemde personen ontmoeten en uit onverwachte hoek hulp of tegenwerking krijgen. Nergens echt opzienbarend, maar wel aangenaam kijkvoer met een goed spelende Owen.

Niet bepaald een comedy. De setting is prettig '90-er jaren, dat is lang geleden. Verder een nogal slap verhaal, matig acteerwerk. Zonde.

Tragi- en droogkomische film over een queeste naar gestolen gereedschap. Het verhaal is bepaald niet glamoureus of sprookjesachtig. Integendeel. De wereld waarin de meeste personages leven is rauw realistisch en hard. We zien armoede en ellende. De film confronteert ons met de voorwaarden voor een triest-, een wanhopig- en een ongelukkig bestaan.

De treurige realiteit waarin het hoofdpersonage (de vaderfiguur) bivakeert wordt niet opgesmukt of opgepoetst met een paar magische feelgood-inzichten tot een hoedanigheid die fantastisch hoopvol is. Gedurende de film ontstaat er wel wat hoop, maar die hoop mengt zich meteen met de realistische belevingswereld en leidt niet tot directe wonderen. De hoopvolle inzichten leiden hoogstens en in beperkte mate tot nieuwe mogelijkheden en zijn een minieme aanzet om geestelijk en maatschappelijk naar een hoger niveau te klimmen. Niet meer.

De personages in de film zijn niet per sé goed of worden goed. En de leefomstandigheden van de personages worden in de loop van de film ook niet per sé beter. 't Is geen Disney. Maar ondanks de weergave van halfslachtige, geveinsde en tot mislukking gedoemde pogingen om uit de ellende te krabbelen, heeft de film voldoende feelgood momentjes om als kijker wèl even die hoop te hebben. Er zijn voldoende momentjes om als kijker even oprecht en hoopvol mee te leven met de hoofdpersonages. Het tranenplengende hallelujah-gevoel dat daar normaliter mee samenhangt, is er echter niet echt. Daarvoor is de sfeer van hopeloosheid en mislukking waarmee de film is doordrenkt, toch te bepalend.

Humor is er wel. Die is ook wel nodig bij het ondergaan van de hoeveelheid tegenslag en zwartgalligheid waarmee de hoofdpersoon wordt opgezadeld. De humor is leuk en droog. Het zijn met name de verbale interacties tussen vader en jonge zoon die prettig komisch zijn. Ook de tragische ontwikkelingen en gebeurtenissen die de zoektocht naar het gereedschap omlijsten, werken komisch. Leuke ontmoetingen en bijzondere interacties met vreemde personages zorgen voor verlichting.

Opvallend goed spel van de jonge acteur Jaeden Lieberher. Owens is degelijk.

'The Confirmation' is een vermakelijke film met soms sombere inhoud waarin de humor er goed in slaagt om de somberheid uit balans te brengen met flarden optimisme. De combinatie van beiden zorgt na de aftiteling niet voor een (heftig) depressief gevoel. Althans niet bij mij.

Deze eens meegebracht en het was geen misse film. Niet zo'n uitgebreid verhaal, maar de film weet toch te boeien. De cast deed het prima en kwam overtuigend over. Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

De moeite om eens gezien te hebben.

Het begin en het einde zijn veruit de beste onderdelen van deze film, die er helaas niet in slaagt om het niveau van de beloftevolle, grappige openingsscènes vast te houden.

(In de biechtstoel)

Priester: ”Maybe thoughts about sex?”

De jonge Anthony: "What do those thoughts look like?"

In het middengedeelte zakt de film bij gebrek aan nieuwe impulsen behoorlijk in. Dat is toch wel jammer, vooral omdat Clive Owen en Jaeden Lieberher erg hun best doen om geloofwaardig over te kome..

Redelijke film waarin een gescheiden timmerman een weekend op zijn zoontje moet passen. Het plot heeft veel weg van Ladri di Biciclette, maar dat niveau wordt niet gehaald. Daarvoor werkt de toon van de film niet overal even goed en komt het soms wat ongeloofwaardig over. Er gebeurd genoeg en de gesprekken tussen vader en zoon vormen de beste momenten.