Czesc Tereska (2001)

Geen aandacht krijgen van je ruzie makende ouders, en daarna leugens vertellen om aandacht te krijgen... ja dat kan uit de hand lopen in dit schitterend drama. De film is ook in zwart-wit geschoten om de grauwe sfeer te verhogen.

Erg mooi, keihard, rauw, indringend drama.

Sober geschoten in zwart-wit vertelt het een verhaal over opgroeien in armoede en de zoektocht naar een verlossing daarvan.

Qua verhaal doet de film me wel denken aan Robert Bresson's meesterlijke Mouchette: een jong meisje, langzaamaan steeds verder richting afgrond glippend, niet in staat zich te ontworstelen aan de grauwe, potentieloze omgeving en heftig op zoek naar zingeving in dit sombere bestaan.

Een van de allerbeste films uit het Oostblok van de afgelopen jaren.

Wat een prachtig, schrijnend drama. Deed me inderdaad denken aan Mouchette, maar ook de gelijkenis met Rosetta kwam in me op.

Films als Czesc Tereska maken je bewust van het feit dat het voor sommige mensen zo goed als onmogelijk is een uitweg te vinden uit een uitzichtloos bestaan.

Schitterende zwart-witbeelden met een prachtige Aleksandra Gietner, de voorgaande vergelijking met Mouchette en Rosetta is ook hier snel gemaakt. Ze kan de de strijd met haar weinig te benijden concurrentes zeker aan, deze film verdient een groter publiek.

De film deed mij ook aan Rosetta denken. Mooie drama!

Alle clichés over opgroeien in de lagere klasse van Polen worden samengebracht in deze film, een prestatie op zich. Het resultaat is een bak ellende in zwart-wit waarin niets voorkomt dat niet al eens eerder en vooral beter is gedaan. Het enige lichtpunt is de moeder-dochter scene tegen het einde.