Vampyros Lesbos (1971)

Sleaze-klassieker van Jess Franco, waarin hij horror en seks op zijn eigen aparte manier weet te mengen.

Een rommelig verhaal boordevol prachtig geschoten beelden (Istanbul als decor werkt perfect) en weergaloze muziek, vormen tezamen een film die gezien kan worden als één van de meesterwerken van Franco.

4*

Qua beelden en qua muziek (typische jaren 70) is het net of je aan het hallucineren bent van drugs. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de uitvoering die me niet echt bekoren kon. De film begint best fraai maar al snel wordt het een saaie bedoeling. Enkel en alleen om de fraaie Ewa Strömberg (flinke reet overigens maar voor de rest weinig op de plank) en Soledad Miranda heb ik deze film weten uit te kijken (ook met behulp van de vooruitspoel knop). Dat beide dames geregeld uit de kleren gaan is wat mij betreft ook het grootste pluspunt van deze matig film.

De tweede film van Franco die ik gezien heb en deze was i.t.t. Justine echt helemaal niks. Nu zijn vampier films niet direct mijn ding maar als je probeert met een goed verhaal te komen dan kan het voor mij nog enigszins positief uitvallen. Narratief was deze film echter zo bedroevend slecht dat zelfs de vele naakt-scènes daar geen positieve draai aan konden geven. Ik vond de dames trouwens ook niet aantrekkelijk. Het enigste wat dan nog in positieve zin overblijft zijn de best wel fraaie beelden van Istanbul en de redelijke soundtrack, maar dat was dan ook alles.

1,0*

Vampyros Lesbos is op de eerste plaats een drugstrip in de stijl van David Lynch, maar dan met ietwat minder budget en de combinatie van vampieren en lesbische vrouwen. De film komt uit een genre dat niet echt de intentie lijkt te hebben om visueel een pareltje neer te zetten, maar daar onbewust wel naar toe werkt. Het geheel is veel verouderd, te braaf voor een vampierenfilm en te braaf voor een erotische film. Maar het visuele van de film en de hypnotiserende muziek werken nog wel een beetje. Je zit zo in de jaren '70. Moet voor kijkers die dit high willen bekijken, beter overkomen denk ik.

Wat is dit voor een rare psychedelische trip ?

Bizarre, rommelige aaneenschakeling van erotische scènes, hallucinaties, scènes met een schorpioen en een beetje horror, al is de horror hier toch wel ver te zoeken.

De muziek is niet goed gekozen en ik vraag me af wat dat gemompel was in de openingsscène, wat later nog eens terug keert. Overigens de openingsscène in de bar mocht er zijn. Misschien wel de mooiste erotische scène van de film. De twee vrouwen ( Ewa Strömberg en Soledad Miranda) mogen er wezen, al gaat de voorkeur toch duidelijk naar de Soledad Miranda die qua body, verleiding en blik meer te bieden had. De spanningsboog is zo goed als nihil want er valt weinig te beleven. En qua gore, gezien het thema vampieren, heeft de film echt weinig te bieden. 4/10

Extreem slechte en onzinnige film. Schijnbaar handelt het over een vampier. Maar om eerlijk te zijn is het verhaal gewoonweg verwarrend en onduidelijk. In mijn ogen is deze film gewoon een flauw excuus om zoveel mogelijk boezems, billen en weelderig groeiend schaamhaar te tonen. Mijden is de boodschap !

Half art-house vaagheid en half soft-core erotiek maar totaal geen plezier. Er is een poëtische, kunstzinnig verhaaltje.... over tja...vampiers en lesbiennes. Je ontdekt in de film dat Latijns gezang de gravin pijn doet, graag naakt op het strand in de zon lag en dat ze lang geleden in Istanbul werd aangevallen en verkracht door soldaten en gered door Dracula. Door die verkrachting haatte ze mannen en werd ze lesbisch... Alsof ze inspiratie op hadden gedaan bij regisseur Jean Rollin...? (en dat bedoel ik niet positief!) Het tempo is loom en werd al snel een opgave om dat vage gedoe uit te zitten. Er is redelijk wat naaktheid maar is zoals gewoonlijk een zwakte bod dan aanvulling en worden afgewisseld met shots van een schorpioen... Het plot van de doctor-vampieronderzoeker en zijn gevangengenomen patiënt en haar gekke, sadistische echtgenoot brengt alleen maar meer verwarring. Laat ik positief eindigen door te zeggen; dat het wel een genot was om naar vampirische bikinigravin Soledad Miranda te kijken! Helaas kwam Miranda in de nazomer van 1970 kort na het voltooien van de opnames van The Devil Came from Akasava om het leven in een auto-ongeluk in Portugal.

Na Roadgames (1981) is de discutabele eer aan Vampyros Lesbos (1971) om de tweede poster te zijn die altijd tot de verbeelding van JM's innerlijke puber heeft gesproken. Wat een lief brunetje, dacht ik iedere keer. Maar het was er nooit van gekomen om Jesús Franco's film een keer op te zetten. Van zijn hand zag ik eerder Gritos en la noche, Marquis de Sade: Justine, Les cauchemars naissent la nuit en Die Säge des Todes. Van die vier scoorde overigens alleen de eerste een zesje, de rest zit lager. Maar met deze poster had ik toch hoop op een goede ervaring!

Die hoop werd vervolgens op brute wijze de kop ingedrukt toen ik op de filmpagina 1* zag van Woland, Alexspy en ikkegoemikke. Anderhalve * van joolstein. En Theunissen en Noodless zijn met 2* zowaar de scheutige Harries. Met een iets bescheidener verwachting en de gordijntjes besmuikt gesloten (Woerdenaren zijn nog puur en onbevlekt), werd deze West-Duits Spaanse softcore vervolgens met gepaste voorzichtigheid aangezwengeld.

Ewa Strömberg speelt Linda Westinghouse, een jonge Amerikaanse advocate die werkt voor een advocatenkantoor in Istanbul. 's Nachts heeft ze dromen waarin ze een sexy brunette (Soledad Miranda) ontmoet en de liefde met haar bedrijft zonder dat ze zichzelf daarvan kan weerhouden. Haar dromen werkelijkheid wanneer ze een zaak krijgt die er voor zorgt dat ze naar één van de kleinste eilanden aan de Turkse kust moet.

Franco's in de Grindhouse Cinema Database opgenomen werkje is op zijn best als kleurrijk psychedelisch jaren '70 werkje met aspiraties. Als drama faalt de film jammerlijk door de afwezigheid van een grijpende narratief en als horror scoort hij weinig punten door de uiterst minimale aanwezigheid van de daarvoor benodigde elementen. Dan blijft de male gaze van geperverteerde veertigjarige pappa's over, is het daar dan een Smörgåsbord voor? Niet echt. De veel te jong overleden Soledad Miranda is zeker geen straf om naar te kijken, maar op wat willekeurig naakt en enkele korte scènes na is Vampyros niet het erotisch hoogstandje dat de suggestieve poster teaset.

Wel is het een verstrooiend seventies niemendalletje met een bij vlagen aardige soundtrack dat niet onaangenaam is om naar te kijken, al fladdert het wat doelloos rond zonder echt ergens heen te gaan.

2,2*