Ren Xiao Yao (2002)

De eerste film van Zhang Ke Jia die ik zag, waardoor ik niet echt wist wat ik moest verwachten. Na het zien van deze film hoop ik niet dat zijn andere films vergelijkbaar zijn. Allereerst is het visueel niet echt interessant. Maar het grootste probleem van de film is dat de karakters voor mij niet interessant genoeg waren. Vreemd genoeg bevalt een vertelstructuur als deze mij wel, maar met dit soort 'zielloze' karakters wordt het toch een vrij lange zit. Gelukkig zaten er wel een aantal sterke afzonderlijke scènes in de film.

Geen slechte film, maar nogal leeg.
Naast een paar scenes die er echt uitspringen (de scene waarin één van de hoofdrolspelers een scene uit Pulp Fiction nadoet), zitten er teveel trage, nietszeggende scenes in.
Ook hielp het niet dat dit digitaal is geschoten, het camerawerk was gewoon te beweeglijk (lees schudden nogal).

Zondag maar eens kijken of The World beter is.

2,5*

Met Co Jackso en stephan73 eens, film had weinig bijzonders.. en ik kom ook op het zelfde cijfer, 2.5* (Ik vond dat komedie aspect trouwens wel wat meevallen )

Vond het lichtvoetige karakter van deze film nogal een verrassing. Ik heb alleen de twee laatste films van Jia Zhangke gezien en die hebben dat aanzienlijk minder. Niet dat je van deze film over de grond rolt van het lachen, maar vaak zat ik toch met een flinke glimlach te kijken. Tamelijk unieke humor ook, een soort subtiel, onderkoeld cynisme ofzo. Waaronder een lollige verwijzing naar eerdere films die Jia Zhangke maakte of produceerde en de knulligste bankovervalpoging uit de geschiedenis van de cinema.

Verder voor mij een bevestiging van wat ik al eerder van Jia vond. Jia is een getuige van de ontwikkeling die China de laatste jaren doormaakt en maakt er op zijn eigen manier kunst van. Deze film is nog veel ruwer dan die laatste twee die ik al eerder zag. Minder ontwikkelde digitale camera's helpen daar ook aan. Toch zitten er met die handicap een aantal juweeltjes van scenes in. En Jia's stijl leent zich ook niet echt voor het vertellen van een plot. En dat doet hij dan ook nauwelijks in deze sfeerschets.

Jia Zhang Ke blijft toch wel echt heel erg mijn ding. Ben nu nog benieuwder naar de rest.

4.0*

P.s. Het gekke is trouwens dat de twee films die ik zag die Jia Zhang Ke voor protege's van 'm produceerde, me geen van tweeën bevielen. Stillistisch zitten ze er niet eens heel ver vanaf (hoewel beiden duidelijk knulliger waren), maar het bewijst dat het ook heel erg belangrijk is wat je op die manier filmt.
( Lai Xiao Zi (2006) en All Tomorrow's Parties (2003) )

Zhangke Jia’s film over de transformatie van de Chinese samenleving naar een meer westers model levert een in mijn ogen wat onevenwichtige film op. Metaforen zijn soms een probaat middel om een boodschap over te brengen, maar je kunt ook overdrijven. Een overdaad aan metaforen maakt het moeilijker om het verhaal te doorgronden. Sommige critici zijn laaiend enthousiast over deze vroege Jia film. Ik ben dat een stuk minder.

Inmiddels best wat Jia's gezien, en deze behoort tot zijn betere films. Ik hou sowieso wat meer van de vroege Jia dan van zijn latere werk, met The World als voorlopig hoogtepunt. In Unknown Pleasures volgen we het wel en wee, nou eigenlijk voornamelijk het wee, van twee vrienden die nogal op een dood spoor zitten. Geen idee waarom ze in de synopsis als 'plattelandsjongens' worden omschreven want Datong is een miljoenenstad, maar goed. Ze doen een beetje stoer, maar hebben al wel door dat het nieuwe China weinig beloftes inhoudt voor hun toekomst. Ze pappen wat aan met een zangeresje die dan weer de vriendin is van een lokale maffiabaas. Diens voortijdige hemelen gebeurt, zoals zo veel in deze film, bijna argeloos, maar leidt wel tot de mooie scene met de voorbijfietsende rouwkransen. Zo zitten er best veel geinige shots in, en Jia citeert ook even zichzelf door Pickpocket en Platform als arthouse te benoemen (naast "Love Will Tear Us Apart"- om maar aan te geven dat de titel van de film heus wel een verwijzing is).

Het kabbelt wat voort zonder richting, net zoals beide protagonisten eigenlijk, culminerend in een bizar amateuristische bankoverval. Bin Bin is de sjaak, zijn vriend lijkt met het achterlaten van de tegensputterende motorfiets net op tijd weg te zijn.