Ren Xiao Yao (2002)

Zachary: Is dit zó goed?

In de Volkskrant zijn ze lyrisch over deze film, ben wel benieuwd dus.

Ja, ik ook inmiddels.

In deze film is een wel erg leuke scène die vast iedereen bij zal blijven.

"Op een gegeven moment valt hij met zijn motor stil en krijgt hem niet gauw terug in gang. Hij sil immers over een kleine heuvel rijden...'

D.i. een erg leuk stukje uit de film.

Geniale film. Bevat één van de mooiste scènes die ik ken, die in het station waar BinBin zijn vriendin niet durft te vertellen dat hij ziek is.

Op het eerste zicht lijkt de film misschien een beetje doelloos voort te kabbelen, maar als je goed oplet merk je dat er wel degelijk een goed doordachte structuur onderzit.
Je krijgt ruimschoots de tijd om via, op het eerste zich nietszeggende observaties, de personages te leren kennen. Waarna naar het einde toe de schrijnende situatie op subtiele manier meer en meer tot je begint door te dringen, om dan na het tragikomische einde, volledig verbouwereerd achter te blijven.

Langs de ene kant is Unknown Pleasures in een rauwe documentaire stijl gefilmd, maar langs de andere kant is het ook een zeer gestileerde film, met enkele zeer mooie, sfeervolle scènes. De film is gedraaid met een digitale camera, waardoor het beeld iets neps krijgt.

Jammer dat de film hier precies niet zo gewaardeerd wordt. Jia Zhangke heeft echter net een gouden leeuw in Venetië gewonnen met z'n nieuwe film. Hopelijk komt er dan wat meer belangstelling voor zijn films.

Lelijke poster trouwens, deze is veel mooier http://www.dvdbeaver.com/film/DVDReview2/unknownpleasures/poster.jpg

Geslaagde kruising tussen het neorealisme en La Haine.

**** / *****

Hmmm, deze heb ik zelfs nog in de bios gezien.

Vond het nogal tegenvallend. Nogal doorsnee relaas over de verwesternisering binnen China. Verder niet bepaald slecht, maar Jia wist met Shijie wat boeienders te brengen.

Op basis van m'n herinneringen, 2.5*

Tijdje terug zag ik zijn Gouden-Leeeuw-winnaar Sanxia Haoren. was behoorlijk onder de druk van de digitale beelden in die film. Het leek alsof die film met Super 35 mm film formaat was geschoten. Onvergetelijke beelden, prachtige kleuren. Wilde meteen Ren Xiao Yao zien.

Niet beter dan Sanxia Haoren, maar zeker geen slechte film. Digitale fotografie is aanzienelijk minder dan die van zijn Gouden-Leeeuw-winnaar. Ook vond ik het einde zo erg cliché en te Italiaans en weinig Chinees. Maar voor de rest een prima film.

Zhang Ke Jia is typisch zo’n ‘underground’ cineast die meer waardering verdient van het gewone filmvolk!

De man begint een persoonlijk favoriet te worden want ik heb nog geen middenmoter van hem gezien. Net als in Platform en Still Life is veranderend China de achtergrond. Ditmaal betreft het twee vrienden en hun pogingen tot enig maatschappelijk en/of amoreus geluk. Actie, wat dan ook. De oudere heeft geen baan en heeft een studerende vriendin die maar geen vriendin wil worden. Zijn ‘job situation’ is zo erg dat zelfs het eeuwige laatste alternatief (‘Dan maar het leger’) niet tot de mogelijkheden blijkt te behoren. De jongere is wat assertiever en zit achter een danseres aan die commercial-achtige performances doet. Deze relatie wordt tegengewerkt door haar baas met pistool. Net als in Platform fungeert het westen als een soort droombeeld, de achtergrond waartegen de protagonisten hun geluk bij elkaar proberen te schrapen (referentie naar Pulp Fiction). Maar wat de Chinezen er dan van brouwen is hooguit vertederend. In feite waan je je bij het bekijken van Unknown pleasures in de late jaren vijftig. De bittere ironie van de film is dat zo gauw er een paar zonnestralen aan de horizon verschijnen de overmoed genadeloos toeslaat. Jia heeft de vinger aan de pols en weet als geen ander hoe je met een terloopse stijl een bewonderenswaardige diepgang kunt bereiken.

Toch best apart dat je steeds de Aziatische films uitkiest die mij wat minder liggen. Vond dit iets te dicht aanleunen bij de povere Chinese armoecinema, ietwat makkelijk drama inbegrepen.

Ooit zelfs in de bioscoop gezien zelfs.

Jij de vorm, ik de inhoud, okay Hey en we hebben tokyo.sora en ritual in common....

Vond dit anders inhoudelijk weinig interessant. Veel open deuren, zoals steeds bij dit soort films.

Ik heb met name van Still life en Platfom veel geleerd. Je kunt nog zoveel over china lezen, een krantenbericht over een dam en zoveel ge-evacueerden is anders dan het zien in still life. Cinema als leerervaring: ik weet dat jer niet in gelooft en steeds weer in staat bent iedere potentiële leerervaring te reduceren tot een nietszeggende samenvatting van een halve zin. Laat dit dan gewoon liggen, zou ik zeggen. Ik vind Platform richting meesterwerk vanwege de trefzekerheid waarmee het een tijdsgewricht neerzet. Dat tijdsgewricht in een halve bijzin weergeven (of twee woorden, "China verwestert") kan, maar doet geen recht aan mijn kijkervaring. Je kunt de hele wereld wel samenvatten in twee woorden: "Hij draait". Dat zegt me echter helemaal niets. Maar goed, niet jouw smaak, duidelijk. Twee woorden-samenvattingen kan ik ook, Onderhond: "Bewegende koelkasten"

Daar gaat het niet om, ik heb enkel serieuze reservaties om wat in deze film getoond wordt maar even aan te nemen als realiteit. Het is maar een film die maar een fictieve realiteit toont, bedacht door regisseur en crew. In hoeverre dit overeenstemt met het huidige China of bepaalde delen van het huidige China komt verder niet naar voren in de film en daar heeft de kijker zonder externe bronnen compleet het raden naar.

Sublimatie, Onderhond, dat eeuwige woord.....

Het eeuwige woord brengt mij weinig soelaas momenteel.

Serieuze wát...?

Kennen jullie geen Engels ofzo ? Ik weet dat er wel eens foute vertalingen van Engelse woorden in mijn teksten terecht komen, maar met zelfs het minste beetje goodwill valt daar makkelijk overheen te lezen.

Verder compleet off-topic en nonsensicaal om er hierover te beginnen.

Dit wordt een herhaling van zetten... We zijn het eens over het feit dat een film nooit de realiteit is. We zijn het onees over de vraag of een bedachte realiteit iets kan laten zien over de realiteit. Jij vindt van niet, ik van wel. Een film die een geselecteerde of zelfs verzonnen werkelijkheid presenteert probeert helemaal niet die werkelijkheid weer te geven (hetgeen jij lijkt te denken) maar iets van die werkelijkheid te abstraheren, eruit te lichten, weg te komen van het concrete (sublimeren). Niet om te liegen, maar juist om iets over die werkelijkheid duidelijk te maken dat bijvoorbeeld het opschrijven van een week uit het leven van Onderhond niet laat zien (of misschien juist wel, in swelks geval ik grootse cinema voorzie in het tapen van jouw gemiddelde week). En in zekere zin is indirecte weergave altijd liegen en verschilt een krant niet van een film natuurlijk. W.F Hermans laat in Nooit meer slapen het onvermogen van de mens zien niet door een stukje werkelijkheid te laten zien maar door een stukje werkelijkheid te creeëren. Het is een abstractie over menselijk handelen, in wezen niet anders dan dat de wetenschap ook abstracties maakt over menselijk handelen (noemen we psychologie of sociologie). Kunst bestaat volgens mij vooral omdat we het menselijk handelen vooralsnog niet kunnen doorgronden, ook niet met de moderne wetenschap. We hebben vooralsnog in potentie evenveel baat bij een generalisatie van W.F. Hermans als bij een generalisatie van Freud. Beiden postuleren hypothesen, geen feiten. Terug naar Platform: je kunt wel zeggen dat die film bedacht is en dus niet echt en gelogen, maar dat is zo'n basaal statement dat niemand het daarmee oneens is, de regisseur incluis. Waar het om gaat is wat het bereikt. Naar china vliegen en twee uur tapen van het leven van de eerste de beste chinees die ik op peking centraal tegenkomt levert me niet per se meer inzicht op in het hedendaagse china dan het bekijken van een film van Jia Zhang Ke. Integendeel.

Dan is het daar waar het foutloop tussen ons, want net dat abstraheren, dan uit z'n context rukken is waar iets voor mij z'n waarde verliest. De werkelijkheid is voor mij één geheel waar elk apart onderdeel geen betekenis heeft, maar enkel het kluwen van zaken iets kan bijbrengen.

En inderdaad, een twee uur durend verslag van een live Chinees is even leerlijk als deze film. Een compleet losgeslagen, verkrachtende en moordende transseksueel is waarschijnlijk ook een uitlichting van onze werkelijkheid, maar zoiets als leerrijk beschouwen gaat mij te ver. Als ik iets wil weten probeer ik mij zoveel mogelijk in een zeker iets te verdiepen. Wijsheid samenrapen uit oppervlakkige en uitgelichte elementen vind ik weinig zinvol en vaak vertekenend. Iets wat elke dag, dmv vooroordelen en enge visies door mensen zelf gedemonstreerd wordt.

Maar wellicht valt dat buiten de scope van deze film

Als jij naar peking centraal vliegt en twee uur lang een chinees observeert kun jij daar niks van opsteken omdat die chinees ligt te maffen bijvoorbeeld, zodat je JUIST alleen maar oppervlakte ziet. Mocht die chinees niet slapen maar lekker bezig zijn met een injteressant stukje chinees leven, dan kun je daar misschien wat van opsteken maar dat is dan een even subjectief gevormde 'les' als het bekijken van Jia's films. Het is niet meer dan jouw werkelijkheid, net zo goed oppervlakkig, net zo goed vol met vooroordelen. Geschiedenisboeken zijn interpretaties en doen ook aan uitgelichte elementen, en dus aan vertekening. Er bestaat geen objectieve werkelijkheid, dus het bezwaar tegen films als leermiddel begrijp ik gewoon niet. Jia woont in china, heeft daar een en ander van gezien en daar een meing over gevormd. Een film van Jia bekijken is me dus net zo goed "in een zeker iets verdiepen".

Mooi gezegd Olaf K. Alle creaties van mensen zijn subjectief (sommige meer dan andere), maar dat doet er (wat mij betreft) verder niet gigantisch veel voor. Ik laat films mij graag helpen bij het inzicht krijgen van bepaalde culturen of levenswijzen.

Of het dan ook echt precies de werkelijkheid betreft is niet zeker, maar je mag uitgaan van Ishikawa dat hij een bepaalde indruk schets van het leven zoals hij het ziet, of bepaalde karaktertrekken uitlicht.

Om het ontopic te houden: film die ik erg graag wil zien. Heb er niet veel verwachtingen van, maar staat al tijdje op mijn te-zien lijst.

De eerste film van Zhang Ke Jia die ik zag, waardoor ik niet echt wist wat ik moest verwachten. Na het zien van deze film hoop ik niet dat zijn andere films vergelijkbaar zijn. Allereerst is het visueel niet echt interessant. Maar het grootste probleem van de film is dat de karakters voor mij niet interessant genoeg waren. Vreemd genoeg bevalt een vertelstructuur als deze mij wel, maar met dit soort 'zielloze' karakters wordt het toch een vrij lange zit. Gelukkig zaten er wel een aantal sterke afzonderlijke scènes in de film.

Geen slechte film, maar nogal leeg.
Naast een paar scenes die er echt uitspringen (de scene waarin één van de hoofdrolspelers een scene uit Pulp Fiction nadoet), zitten er teveel trage, nietszeggende scenes in.
Ook hielp het niet dat dit digitaal is geschoten, het camerawerk was gewoon te beweeglijk (lees schudden nogal).

Zondag maar eens kijken of The World beter is.

2,5*

Met Co Jackso en stephan73 eens, film had weinig bijzonders.. en ik kom ook op het zelfde cijfer, 2.5* (Ik vond dat komedie aspect trouwens wel wat meevallen )

Leeg, leeg? Ik gebruik liever het woord subtiel. Hou en Jia filmen dicht op de huid, dicht op het leven. Dat wordt nogal eens als "gewoon" ervaren. Unknown pleassures zit nog steeds op mijn netvlies. Probeer Platform es, jongens, dat is echt zijn beste.

Unknown Pleasures van regisseur Zhang Ke Jia viel me lichtelijk tegen. De film, beter gezegd documentaire, draait om twee Chinese plattelandsjongens die eigenlijk niks willen en niks doen. De één wordt verliefd op het plaatselijke model en de ander dwaalt maar wat rond in de stad. Naar een half uur is het eigenlijk al duidelijk wat Zhang Ke Jia ons probeert te zeggen. Niet voor niets is deze film verboden in eigen land en dat zegt eigenlijk al genoeg over de Chinese cultuur. De beweeglijke camera vond ik dan enigszins interessant omdat je nooit weet waar die heen gaat en waar die stil staat zoals bij het latere Useless van hem. Toch ben ik niet geheel geslaagd over de film omdat het gegevenmoment nergens echt heen ging iets wat Useless wel juist had. Al met al een interessant kijkje in een cultuur waar wij westerlingen nog niet veel van weten.

Vond het lichtvoetige karakter van deze film nogal een verrassing. Ik heb alleen de twee laatste films van Jia Zhangke gezien en die hebben dat aanzienlijk minder. Niet dat je van deze film over de grond rolt van het lachen, maar vaak zat ik toch met een flinke glimlach te kijken. Tamelijk unieke humor ook, een soort subtiel, onderkoeld cynisme ofzo. Waaronder een lollige verwijzing naar eerdere films die Jia Zhangke maakte of produceerde en de knulligste bankovervalpoging uit de geschiedenis van de cinema.

Verder voor mij een bevestiging van wat ik al eerder van Jia vond. Jia is een getuige van de ontwikkeling die China de laatste jaren doormaakt en maakt er op zijn eigen manier kunst van. Deze film is nog veel ruwer dan die laatste twee die ik al eerder zag. Minder ontwikkelde digitale camera's helpen daar ook aan. Toch zitten er met die handicap een aantal juweeltjes van scenes in. En Jia's stijl leent zich ook niet echt voor het vertellen van een plot. En dat doet hij dan ook nauwelijks in deze sfeerschets.

Jia Zhang Ke blijft toch wel echt heel erg mijn ding. Ben nu nog benieuwder naar de rest.

4.0*

P.s. Het gekke is trouwens dat de twee films die ik zag die Jia Zhang Ke voor protege's van 'm produceerde, me geen van tweeën bevielen. Stillistisch zitten ze er niet eens heel ver vanaf (hoewel beiden duidelijk knulliger waren), maar het bewijst dat het ook heel erg belangrijk is wat je op die manier filmt.
( Lai Xiao Zi (2006) en All Tomorrow's Parties (2003) )