Lai Xiao Zi (2006)

Les 1: Film niet met een digitale handcamera om een drama-film te maken

Les 2: Zorg voor acteurs, niet voor een dorpje vol gewone mensen zonder enige vorm van charisma

Les 3: Zorg voor een interessant plot

Want dan krijg je niet een Nigeriaanse 13-in-een-dozijn-videofilm of dit prulwerk Lai Xiao Zi. Totaal mislukte, oninteressante wanna-be arthousefilm dat van begin tot eind planken misslaat. Als dit het IFFR moet promoten.... 0,5*

Zo bikkelhard als het bovenstaande ben ik niet, maar een goede film vond ik het ook niet. De film blijft nogal steken in goede bedoelingen. Vooral door een mager plot. Pas tegen het einde veert het allemaal iets op, eigenlijk als het verhaal al afgelopen is, maar dat is al te laat.

2.0*

Opvallend trouwens dat de film die ik vorig jaar tijdens het IFFR miste uiteindelijk de zwakste film blijkt te zijn uit mijn hele schema.

Ik wel, ik zeg het niet snel maar ik kan hier niet positief over zijn. Daar waar ik de huidige aziatische cinema bijna de hemel inprijs voor kleurgebruik, fotografie, eenvoud, acteerwerk, muziek en de hogere categorie verhaallijn, daar rekent deze genadeloos mee af..... Ik waag me niet eens aan een herziening om er misschien een dubbele bodem in te zoeken.

Toch nog 1 ster want als je hiervoor budget weet los te peuteren, dan moet je van goede huize komen...

Goed voor een Tiger Award in 2006. Zhang Ke Jia produceerde mee. Het is ook vrij logische dat Jia hier geld vol neerlegt. Want ook Jia begon met verhalen rondon jongvolwassenen die hun plek in de samenleving zoeken. Een generatie Chinese jongeren die opgroeien met technologische gadgets, reclame en internet. Maar het probleem dat Jia in zijn eerste films had was dat hij op visueel gebied niet veel te zeggen had. Hij was meer inhoudelijk dat Jia iets te zeggen had. Net zoals deze film.

Net zoals Unknown Pleasures van Jia is ook deze film ongepolijst. Het grote verschil zit hem in dat deze film geschoten is met een digitale handcamera. En dat merk je af en toe heel erg. Het probleem zit hem dan vooral in de lelijkheid ervan. Veel licht in de beelden. Veel scherpte en diepte in de beelden maar je moet je afvragen of dat hoort bij dit soort films. Voor mij was het even wennen.

Ik had verder geen problemen met de film alleen heb ik dit soort verhalen iets te vaak gezien. Jongeren die in problemen komen omdat ze geen fatsoenlijke opvoeding genuttigd hebben. Daardoor raken ze al snel op het verkeerde pad en voordat je er erg in hebt sla je iemand dood voor de meest belachelijk reden. En wat doe je dan?