Zeder (1983)

Zeder is inderdaad een "zombiefilm" die anders is. Geen bloed en ingewanden zoals Italiaanse collega's vaak deden, maar eerder sfeervolle horror.
Het verhaal is zeer sterk en ook de regie is goed. Het einde waarin Stefano zijn vriendin weer tot leven wekt is ook erg goed gevonden.

4*

Tegenvaller.

Van m'n eerste (en wellicht laatste) film van regisseur Pupi Avati had ik toch wel iets meer verwacht.

De film maakt met weinig fundament in de vertelling een onrustige indruk. Het is een springerig geheel dat inspiratieloos van de ene scène naar de andere scène zwabbert. Nogal gehaast en gemakzuchtig gefilmd. Zo kwam het althans over.

In tegenstelling tot zijn landgenoten smijt hij niet met liters bloed en toont hij geen gehakt vlees. Maakt mij niet zoveel uit, als hij dan tenminste maar andere elementen gebruikt die succesvol horror of thrills genereren. Dat zou je in ieder geval verwachten. Het is een verwachting die niet wordt bewaarheid. Behalve zonder shockerende effecten is de film ook nog eens zonder spanning. Hoe is het mogelijk als de basis van de film een verhaal is dat zoveel griezelige potentie heeft. Shocking is het!

Wat hier en daar wel lukt, is het creëren van een sfeersetting die wat naargeestig en mysterieus is. Een crypte, een begraafplaats of een schemerige ruimte doen wonderen. En die wonderen leveren de enige bescheiden thrills op.

De personages zijn niet noemenswaardig. Hol en oninteressant. Anne Canovas is dat ook, maar haar mooie verschijning verlichtte de pijn der saaiheid tenminste nog ietwat.

Desondanks bleef de film een zware bevalling.

Mja, in zijn kern is het een zombiefilm maar de makers waren meer geïnteresseerd in een wetenschappelijke benadering, Over duistere occultistische onderzoekers die met camera's en experimentele apparatuur, de dood en het overwinnen daarvan bestuderen. Als de schrijver Stefano ((Gabriele Lavia, Profondo rosso/Deep Red (1975) (Inferno (1980) van Alessandra een tweedehands typemachine krijgt, ontdekt hij op het lint afdrukken van macabere woorden over de barrières des doods en iets dat "K-Zones" wordt genoemd, ….en gaat op onderzoek uit.

Maar het concept van de doden die weer tot leven kunnen komen staat niet centraal, dat is eerder een soort detectiveverhaal. Waar het onderzoek of speurtocht naar ene Don Luigi Costa de meeste tijd in beslag nam. Stefano en zijn lieftallige vriendin volgen verschillende aanwijzingen die hen door het landschap en de zonovergoten locaties van Italië leiden, en naar tal van misleiding en samenzweringstheorieën. Helaas werd dit zo onsamenhangend gebracht dat echte spanning ver te zoeken was.

Niet echt de zombiefilm die ik verwachtte, wel soms enigszins interessant. Ook omdat het iets anders probeert en af-en-toe werd onderbroken door aantal griezelige beelden. Echter is het zo verschrikkelijk licht op het bloed en mist het behoorlijke moorden op het scherm. Dat ik meer het gevoel kreeg dat deze film, een afgekeurde versie was van iets dat Fulci of Argento zou produceren in hun hoogtijdagen van geweld en gore. Maar daarvan af hadden gezien! In zijn kern misschien dus niet zo'n hele slechte film.Toch is het veel te traag en slepend ! Veel te weinig gore, te weinig zombies en werd de suspense niet al te boeiend gebracht.

Stefano is een jonge schrijver die een oude typemachine krijgt voor zijn verjaardag van zijn vriendin. Het toestel heeft mysterieuze teksten op het lint. Deze onthullen informatie over een wetenschapper Paolo Zeder die de "K-zones" ontdekte, gebieden waar de doden kunnen herrijzen. Terwijl Stefano dieper graaft in het mysterie, raakt hij verwikkeld in een sinistere samenzwering rond het experimenteren met deze zones, wat leidt tot huiveringwekkende ontdekkingen over leven en dood.

“Zeder” is een meesterlijke, sfeervolle horrorfilm van Pupi Avati, die speelt met subtiele spanning en een uniek plot. Er is opvallend weinig gore, maar toch is de prent macaber genoeg om griezelfans te bekoren. De film combineert bovennatuurlijke elementen met een intelligente verhaallijn, wat resulteert in een lugubere, intellectuele ervaring. Avati’s zorgvuldige opbouw van spanning en de suggestieve cinematografie creëren een beklemmende sfeer die je constant op het puntje van je stoel houdt. Dit juweeltje van Italiaanse horror verdient meer aandacht door zijn originele aanpak en doordachte script.