The Wrecking Crew! (2008)

Enthousiaste verhalen van studio muzikanten over de tijd dat zij vrijwel altijd de muziek speelden van liedjes van popgroepen als deze op plaat werden opgenomen. Het klopt niet echt dat niemand hiervan wist, maar de schaal waarop het gebeurde was was mij niet bekend. Had misschien iets korter gekunt, omdat ze een beetje in herhaling vervallen, maar beslist leuk om te zien en horen.

Ondanks de oude beelden een hele goede docu die laat zien dat niets is wat het lijkt. Een groep sessiemuzikanten die verantwoordelijk zijn voor bijna elke hit in de jaren zestig en bijna voor elke artiest wel wat gedaan heeft. Vette soundtrack ook.

Herb Alpert was helemaal niet onbekend. Sterker, die had z'n eigen show. Sic.

Heb genoten. Mooi overzicht, namen die we allemaal wel een keer (konden) zijn tegengekomen op een platenhoes. Aan het eind een overzicht met sessiemuzikanten die in de docu voorkomen, maar bij het uitkomen niet meer leefden. Een Hal Blaine is nu al tegen de 90. Leuk om te weten dat het basloopje aan het begin van Wichita Lineman (Glen Campbell, net 80 geworden) van Carol Kaye kwam. Tijd van de sessiemuzikanten is nagenoeg voorbij, die van de grote opnamestudio's idem dito. Alles kan op een computer in elkaar geknutseld worden, en met streaming who gives a fuck about geluidskwaliteit?

Mooie docu, leuke inkijk in deze muziekperiode, vooral rond het ontstaan van de surfsound en de Good vibrations van de Beach boys. Geweldig typ die bassist Carol Kaye. 'Wie waren ... deze mannen' in de introtekst is daarmee ook fout.

Ja, mooi ook dat Brian Wilson en The Beach Boys in de docu voorrang kregen boven Phil Spector, terwijl dat chronologisch andersom zou moeten. Hoewel Brian in awe is en blijft van Spector's Be My Baby, is die man natuurlijk nog ff wat belangrijker dan Spector. Veel te vinden op internet over The Wrecking Crew en Carol Kaye. Die laatste vond Spector een rare kwast (de helft van de muzikanten kon met hem opschieten, de andere helft had een hekel aan hem), maar ze praat heel idolaat over haar samenwerking met Brian, die volgens haar nagenoeg alle ideeën inbracht, incl. de basloopjes. Enfin, Brian toert nog, en Spector zit z'n dagen in de nor te slijten vanwege moord. Wat heeft die Kaye een interessant leven gehad. Omdat haar vader was weggelopen moest zij met muziekles geven en later in (jazz) bands optreden (vanaf haar 16de) en als sessie muzikant al vroeg voor het brood op tafel zorgen. Kaye heeft meegewerkt aan heel veel bekende tunes, ook van TV.

Prachtige documentaire over een groep studiomuzikanten die eigenlijk meer waren dan dat.

Ze waren bijvoorbeeld de uitvoerders van menige hits uit de jaren zestig, maar niet onder hun naam.

Muziek van The Byrds, Beach Boys, Sonny & Cher, en ga zo maar door, daar hebben zij de opnames voor gemaakt op plaat, omdat ze doorgewoon beter waren dan de eigenlijke groepen.

Warm aanbevolen documentaire dus, waarin je voor enkele bijzondere verrassingen komt te staan.

Ik denk dat het ondoenlijk was om alles en iedereen te interviewen. Toch was het meeste toentertijd al enigszins bekend. Het was bijvoorbeeld een publiek geheim dat The Monkees alleen maar zongen en geen enkel muziekinstrument bespeelden. Idem voor de eerste mega-hit van The Byrds (Mr. Tambourine Man).

Glen Campbell, onlangs overleden, speelde niet alleen mee op sommige platen van The Beach Boys, maar verving ook Brian Wilson als de band op tournee ging.

Toch wel een goede en waardevolle documentaire over een unieke periode in de Amerikaanse populaire muziek van de jaren 60 en 70.

Leuke, interessante docu.

Waar ik wel een beetje over struikel is het hoge Tedesco gehalte. Ik snap dat dit een docu door zijn zoon is en dat die zijn vader in ere probeert te herstellen -mede door de verkeerde naam gebruikt op Amerikaanse tv toen ie overleed-.

Ik mis bv ook P.F. Sloan in de docu.. die het stokje na Campbell over nam en in de late 60s gitaar speelde en nummers afdroeg.

Afin, je moet ergens op selecteren.. maar ik heb het idee dat er meer in had gezeten en ze vooral ook de diepte in hadden kunnen gaan. Nu is het veel oppervlak en af en toe een detail. (Ook om Kaye de eer te geven die haar toe komt)