Emelie (2015)

Erg vlak filmpje dat gezien de hoeveelheid non-spanning de kwalificatie thriller amper waardig is.

Vanaf het begin is al duidelijk hoe de verhaallijn in elkaar steekt. In het verloop worden amper interessante elementen toegevoegd. Geen mysterie en veel voorspelbaarheid.

Om nog een redelijke speelduur te halen wordt de voorspelbaarheid behoorlijk getraineerd. Erg goedkoop en teleurstellend.

Ook de ontknoping is niet spannend. Veel gefilm in het donker. Irritant.

Een paar losse scenes in de film zijn desondanks wel interessant en tillen de film iets boven de verveling uit. Ze zijn echter schaars, maar daarentegen wel gruwelijk. Meer om het sadistische en krankzinnige aspect richting de oppaskinderen, dan door schrik of spanning. In ieder geval veerde ik op die momenten even op.

Bolger doet het nog wel leuk. Die kinderen acteren best ok.

Doorsnee thriller met redelijk acteerwerk....en zitten een paar aardige scenes in de film maar die zijn op drie vingers te tellen....verder is de film te braaf en standaard.

Het mag dan misschien wel geen originele en misschien ook wel een standaard Thriller film zijn, maar de eerste 40 minuten van het verhaal met de introductie (o.a. sterke openingsminuut van het verhaal) van kinderoppas Anna en hoe Anna omgaat (wat dat betreft is dit zeker geen film voor jonge kinderen) met de drie kinderen van de familie Thompson, vond ik best goed en sterk. Daarna wordt het helaas minder en ook wat flauw (wel soms best hard), voorspelbaar en ongeloofwaardig en ook het einde viel tegen en dat omdat het een mogelijkheid biedt voor een vervolg.

In dit verhaal draait het om de familie Thompson (bestaande uit vader Dan en moeder Joyce en hun drie jonge kinderen, te weten Jacob van 11 jaar oud, Sally van 9 jaar oud en Christopher van 4 jaar oud), die te horen krijgt dat hun reguliere oppas Maggie helaas verhindert is en niet kan komen oppassen. Ze besluiten daarom mede op advies van Maggie om haar vriendin Anna te regelen, zodat zij op kun kinderen kan oppassen en zij kunnen gaan uiteten en genieten van hun huwelijksdag, welke 13 jaar geleden plaatsvond. Zodra vader Dan Anna bij haar huis, waar ze buiten staat te wachten, met de auto ophaalt (tijdens de rit naar hun huis vertelt hij over hun kinderen) en naar hun huis brengt, lijkt Anna een heel lieve, aardige en geschikte oppas voor hun kinderen. Zodra de ouders vertrekken, kunnen met name de twee jongste kinderen het goed vinden met hun nieuwe oppas Anna en zeker omdat ze veel van haar mogen, wat ze normaal gesproken niet mogen doen van hun ouders. Maar het gedrag van Anna begint te veranderen en ze laat de kinderen ook vreemde dingen doen en zien, waarvan de twee oudste kinderen afschuw van hebben. Alleen de jongste kan het nog goed vinden met Anna en hij vindt eigenlijk alles wat ze met hun doet wel leuk. De sfeer begint dan snel te veranderen en zeker als de oudste steeds meer te weten komt voor hun nieuwe oppas Anna en hij erachter komt dat ze iets van plan is met één van de drie kinderen. De oudste neemt dan het hef in handen en gaat dan optreden tegen Anna en ontfermd zich dan over zijn zusje en broertje.

De eerste 40 minuten van het verhaal zijn gewoon goed en sterk en met dat laatste begint de film eigenlijk al direct en die scene (waarbij de echte Anna wordt ontvoerd en uiteindelijk ook wordt vermoord) werd fraai in beeld gebracht en hetzelfde geldt daarna voor de naadloze overgang, waarbij je een fietsende kind (Jake die het vriendje is van Jacob) ziet en de filmtitel groot in beeld met allemaal hoofdletters. Dat laatste verklaard eigenlijk al het begin en is ook voor belang voor de rest van het verhaal. Tot circa de 40e minuut van het verhaal vond ik de uitvoering ook gewoon goed en wist het verhaal zeker ook te boeien en te vermaken en de dingen die oppas Anna met de kinderen doet en laat zien, waren best heftig en confronterend en zijn zeker niet geschikt om aan jonge kinderen te laten zien.

Zo laat Anna de kinderen verstoppertje spelen en moet Jacob hun gaan zoeken. Jacob vindt dan al snel Anna zittend op het toilet, die dan aan de verbaasde Jacob vraagt om een tampon voor haar te zoeken tussen haar moeders spullen, omdat ze namelijk ongesteld is Nadat Jacob een tampon voor haar vindt, stopt ze die in haar vagina waarbij Jacob toekijkt en als Jacob daarna helemaal van de leg wegrent, neemt hij via een walkietalkie contact op met zijn vriendje Jake en zegt dan tegen hem "Ik zag net voor het eerst een doos" Als huisdier heeft Jacob een slang met de naam Drake en die voert hij normaal gesproken dode muizen die hij even opwarmt in de magnetron. Maar Anna vindt dat niet natuurlijk en ze besluit dat de kinderen de slang hun huisdier, te weten een hamster met de leuke naam Admiraal Wiebelkont, moet voeren. Die scene was best hard en zielig voor de kinderen en zeker voor Sally, maar de jongste Christopher vond het eigenlijk best leuk. Daarna pakt Anna een videoband uit haar tas en stopt deze in de videorecorder en roept dan "Kinderen, het is tijd voor een film". Zodra de kinderen komen en de film wordt gestart zegt de jongste "Dat is mamma" en "Pappa is naakt", wat blijkt nu, Anna laat aan de kinderen een pornofilm zien De oudste Jacob neemt daarna maatregelen en vanaf dan slaat het verhaal ook om.

Want vanaf dan wordt het allemaal wat standaard (o.a. afrekenen met Anna) en flauw en ook vrij voorspelbaar. Je krijgt dan wel te weten waarom Anna het allemaal doet en wie ze in werkelijkheid is, namelijk Emelie die vroeger haar kindje heeft verloren door een fout van haar en nu een nieuw kindje wilt hebben en het daarbij gemunt heeft op de 4 jarige Christopher, en dat ze een handlanger heeft die de ouders van de kinderen observeert tijdens hun etentje en elkaar SMS berichten sturen via de telefoon. Vanaf dan wordt de film ook best hard (en ook donker omdat veel scenes zich afspelen in het donker, mede omdat Emelie de stroom in huis heeft uitgeschakeld en het buiten ook al laat in de avond is) en dat heeft o.a. gevolgen voor hun reguliere oppas Maggie, die even langskomt om te kijken omdat ze zich schuldig voelt dat ze heeft moeten afzeggen, die flink te grazen wordt genomen (uiteindelijk ook doodgaat) door Emelie en ook voor Emelie, die flink te grazen (beter gezegd overreden) wordt genomen door Jacob die een soort van 11 jarige Rambo is geworden. Hoewel ik het einde best goed en verdiend vond, vond ik het aan de andere kant ook flauw, omdat er nu weer een mogelijkheid is voor een vervolg.

De cast deed het overigens best verdienstelijk en vooral Sarah Bolger (in de rol van oppas Anna en Emelie), die er ook best leuk uitzag, en Joshua Rush (in de rol van de 11 jarige Jacob). Ook de overige kinderen gespeeld door Carly Adams (in de rol van de 9 jarige Sally) en Thomas Bair (in de rol van de 4 jarige Christopher) deden het verdienstelijk. Chris Beetem in de rol van sullige vader Dan speelde tenenkromend slecht en zonder enige overtuiging en hetzelfde geldt in iets mindere mate voor Susan Pourfar in de rol van moeder Joyce.

Al met al vond ik dit best een leuke en vermakelijke Thriller film en zeker de eerste 40 minuten van het verhaal vond ik goed en sterk. Daarna wordt het helaas minder, maar omdat de film iets minder dan 80 minuten duurt, kijkt hij wel lekker weg van de eerste tot de laatste minuut. Wat mij betreft een goede debuutfilm van regisseur Michael Thelin.

Redelijke horror die volledig draait rond een oppas met sadistische trekjes. Veel meer valt er eigenlijk niet over te zeggen. 2,5*

Beter vond ik de vergelijkbare, maar dan anders, Better Watch Out (2016), wat overigens een zeer spoilergevoelige horror is, dus beter geen recensies lezen of trailers bekijken.

Vrij brave thriller waar verder maar weinig aan op te merken valt. Behalve dan dat het ontzettend braaf binnen de lijntje blijf. Beetje spanning, kleine twist, wat achtergrond voor het handelen van de oppas. Het blijft allemaal oer-degelijk zonder echte noemenswaardige spanning. Die babysitter wordt prima gespeeld door de Ierse Sarah Bolger (The Spiderwick Chronicles) Ook het acteerwerk van de kinderen is niet irritant. Camerawerk is eveneens netjes. Aan het einde van deze soort omgekeerde Home invasion ontaard het dan nog in wat een Home Alone- achtige taferelen. De leukste en meest schokkende scene was een scene met een hamster en een slang. Aangenaam is het wel maar verder is het veel te tam om over een goede aanvulling te spreken binnen het sub-genre.

Een jonge vrouw wordt op klaarlichte dag ontvoerd door een autobestuurder en een mysterieuze, magere man met een bril. Wat dat te maken heeft met de rest van het verhaal wordt pas duidelijk halverwege deze thriller waarin Dan [Chris Beetem] en Joyce [Susan Pourfar] op advies van een kennis een babysitter inhuren om hun huwelijksjubileum te vieren. Anna [Sarah Bolger] maakt meteen een goede indruk maar al gauw nadat Dan en Joyce zijn vertrokken speelt ze vreemde, onheilspellende psychologische spelletjes met beginnende tiener Jacob [Joshua Rush], zijn jongere zusje Sally [Carly Adams] en kleuter Christopher [Thomas Bair]. Thelin weet in de eerste helft de spanning flink op te bouwen met een serie naargeestige, soms kippenvelbezorgende momenten. Bolger is subliem als de gluiperige babysitter. Het is alleen jammer dat suspense in na half uur plaatsmaakt voor meer conventioneel fysiek geweld.

Matig.

In het begin had ik ook een hele andere film verwacht dan het uiteindelijke resultaat. Dat heeft verder weinig effect gehad op het cijfer, maar niettemin bewijst dat wederom dat de film blanco ingaan af en toe nog weleens zijn voordelen heeft. Een zoveelste home-invasion variant is deze Emelie in ieder geval niet.

Thelin besluit het over een iets meer psychologische boeg te gooien en werkt daarmee wat aardige ideeën uit in het kader van "Waarom gebeurt dit?", maar veel verder dan een redelijk gematigd thrillertje komt hij daarmee niet. Uiteindelijk is het allemaal namelijk een simpel filmpje met de gebruikelijke spanningsbogen maar weinig daarvan die effectief werken.

Wat rest in deze film is een groot huis, een vreemde babysitter en wat kinderen die zonder meer slimmer zijn dan ze eruitzien. Het blijft toch allemaal wat te toevallig gaan hier. Bolger weet ook niet echt een intimiderende noch menselijke prestatie neer te zetten als het centrale karakter. Het doet erg filmisch en fictief aan, waardoor je jezelf toch maar moeilijk in deze situatie kan plaatsen.

Een redelijk afstandelijke en duffe finale levert uiteindelijk de finaleklap naar een matig cijfer. Dit soort films doen uiteindelijk gewoon te weinig met de kijker. Op papier lijkt het een leuk concept waar qua simplisme de nodige ambitie uitgeperst kan worden, maar vervolgens is de film dan af en toe vervreemdend en apart, maar verder compleet ineffectief.