Hannie Caulder (1971)

Dit vond ik in het begin van mijn tienertijd een coole film. Welch zag er ontzettend knap EN stoer uit.

Het verhaal en acteren stelt niet zo veel voor, de geloofwaardigheid ook niet, maar de amusementswaarde is voldoende aanwezig.

Culp is de onverwachte gunslinger en leermeester en Lee in een voor hem ongebruikelijke sympatieke rol aan de goede kant van de wet. Verder een aantal bekende koppen in de bijrollen: Jack Elam, Strother Martin EN Ernstborgnine als het schurkendrietal.

Nergens echt bijzonder, maar wel leuk: een zeven, oftewel 3,5 ster.

Matige film waarin een vrouw wraak neemt op drie mannen die haar man hebben vermoord en haar hebben verkracht. Een vrij standaard spaghetti-achtige western met een vrij standaard wraak-verhaaltje met ditmaal een vrouw in de hoofdrol (de appetijtelijke Raquel Welch). Hier en daar wel vermakelijk, maar meer ook niet. Het bloed ziet er wel leuk uit.

"Win or lose, you lose, Hannie Caulder."

Ik wou de film naar een paar minuten eigenlijk uitzetten. Dat schurken drietal (het lijken wel een paar dikke bejaarde Daltons) was zo ontzettend flauw en dom. Maar gelukkig werd de film toen een stuk harder en serieuzer. Toen we Hannie samen met premiejager Thomas Luther Price zagen was ik erg blij dat ik hem niet af had gezet. Erg leuk om te zien hoe ze moet leren schieten en er een echte band tussen de twee ontstaat.

De mooie Raquel Welch zet hier een erg stoere rol neer en doet het naar mijn mening best goed. Robert Culp vond ik toch echt het beste als de premiejager, geweldige rol en bijzonder sympathiek. Verder moet nog vermeld worden dat dit de eerste en enige Western is in de carriere van Christoper Lee. Die overigens qua uiterlijk perfect in de film paste maar toch echt een te zuiver Engelse stem had om voor een Mexicaan door te gaan, ze hadden hem beter een Engelsman kunnen laten spelen.

Vind het altijd grappig hoe de Europese westerns eigenlijk leuker zijn dan de echt Amerikaanse. Burt Kennedy is weliswaar een amerikaan, maar deze film is opgenomen in een Studio in Engeland en op locatie in Spanje (precies de zelfde als voor The Good, The Bad and the Ugly) . Daardoor had de film al een beetje een Spaghetti-achtige uitstraling, dit werd echter nog versterkt door de prachtige opnames die qua cinematografie duidelijk door de Sergio Leone films zijn beïnvloed (en dan met name Once Upon A Time in the West).

Ook de muziek was erg sterk. Ken Thorne imiteert weliswaar Elmer Bernstein's en Ennio Morricone's stijl (tegelijk) maar daardoor vind ik het juist geweldig. De lekker dramatische muziek helpt de film in ieder geval enorm.

Wat dus wel beter had gekund waren die drie schurken. In plaats van dat beetje komedie had de film wat harder gemogen. Gewoon drie harde jonge kerels, en wat brutere moorden. Dat helpt ook voor het gevoel van gerechtigheid aan het einde.

Kijk Quentin Tarantino, dit is nou hoe je een wraak-film maakt die WEL vermakelijk is. Blijkt dat deze film ook als inspiratie heeft gediend voor Kill Bill, Tarantino heeft duidelijk niet goed opgelet. The Hatefull Eight vond ik trouwens wel zeker niet slecht (daar was trouwens ook echt gevoel voor gerechtigheid).

Al met al is Hannie Caulder een erg vermakelijke en leuk opgenomen Western.

redelijke western jammer van die paar acteurs die met een goede acteur weken

want ernest borginie is een goede acteur de andere twee die hadden ze beter vervangen.

dan was de film meer tot zijn recht gekomen

Vandaag weer eens bekeken, maar nu via de Duitse Blu-ray release van 2016 (een aanrader)

Die ziet er echt oogstrelend uit.

Toch is dat niet de reden waarom ik de film nu nog een halve ster meer toeken.

Ik heb er in de loop der jaren steeds meer waardering voor gekregen.

Mocht ik hem alleen beoordelen als "non-US western", dan zou ik hem nog hoger inschatten, want hij laat de meeste van die producties achter zich.

Maar dat ga ik niet doen.

Wat mij deze keer extra opviel was de schitterende score van Ken Thorne, die wist mij erg te raken.

Voor het onderling kibbelende bandietentrio, waaronder minsten één psychopaat ( gespeeld door Strother Martin) kon ik deze keer zelfs geen glimlach meer opbrengen.

Vreemd hoe je perceptie kan veranderen in de loop der tijd.

Het maakt de film wel nog wat grimmiger in mijn beleving.

Ik heb het al eerder gezegd, Robert Culp speelt de sterkste rol die ik ooit van hem zag.

Wat een genot hem zo bezig te zien.

De prachtige landschapsopnamen komen via de Blu-ray nog beter tot hun recht.

Deze komt nog wel vaker in de speler terecht (bij leven en welzijn )

Deze film verraste ons! We hadden gewoon weer eens zin om een western te bekijken en kwamen deze in de lijst tegen van films die we nog niet gezien hebben.

Raquel Welch staat meestal wel garant voor een redelijk goede film als zij haar medewerking eraan verleend heeft en ook Robert Culp en Christopher Lee zijn vaak van de verhalen op niveau.

Gelukkig bleek dat dus ook met deze "Hannie Caulder" uit te komen.

Een goed verhaal wat gelijk bij ons aansloeg, ook vanwege de (soms flauwe) humor die de "gebroeders Bandiet" uitdroegen. Zoals gezegd, een goed verhaal, mooi gefilmd en de juiste personages op de juiste plaatsen. Jammer is alleen dat het zo kort duurt, na nog geen anderhalf uur valt het doek al weer.

Onze waardering: een 7+.

De cow-boyfilm is vooral gedomineerd door mannelijke figuren. Dat is ergens ook wel logisch, cow-girls waren immers veel dunner gezaaid.Vermits ik dus geen fan ben van al dat mannelijke testosteron geknal, heb ik deze gekozen. Verhaaltje is simpel, standaard revenge maar dan met een leading lady die het revolver wil hanteren. De film is eigenlijk meer opbouw en het hele wraakgedeelte is amper 10 minuten. De vuurgevechten zijn aardig en bij momenten bloedig. Maar zoals Brix al aangaf lijkt het verdacht veel op ketchup al lijkt spaghettisaus eerder van toepassing. Veel meer kan ik er niet over zeggen, leuk voor een keer maar zoals andere cow-boyfilms laat het mij onverschillig.

Hannie Caulder werd geproduceerd door de (in horror gespecialiceerde) Tigon-Studio uit het Verenigd Koninkrijk. Die gerenommeerde naam is goed voor een bekende regisseur (Burt Kennedy) en voor bekende acteurs (waaronder horroricoon Christopher Lee) en is misschien ook de reden dat bij de schietpartijen ruimschoots bloed vloeit.

De leuke hoofdrol is voor Raquel Welch die vijf jaar daarvoor groots doorbrak in One Million Years B.C. (1966). Afwisselend stoïcijns, verbaal bijtend en opwindend stoer, slaat zij zich overtuigend door de film. Daarbij ondersteund door premiejager Robert Culp die haar op Karate Kid-achtige wijze de kneepjes van het scherpschuttersvak bijbrengt. Hij doet dat inclusief de filosofische kadertjes die daar natuurlijk bij horen. Ik vond het wel vermakelijk.

De drie boeven in de film zijn sadistisch ingestelde tegenstanders. Dat blijkt duidelijk uit de wrede en ongevoelige manier waarop zij hun daden volvoeren. Doordat ze gedrieën echter eveneens erg klunzig overkomen, raakt de ernst van hun wrede daden enigszins overschaduwd. De acties van de gevaarlijke heren zouden op vele momenten in een slapstick niet misstaan. Het tast hun geloofwaardigheid dusdanig aan dat ik moeite had om in de heren een heuse bedreiging te zien. Het gehalte aan slapstick is daarvoor te hoog. Hannie Caulder vediende serieuzere tegenstanders.

De film bezit een wat wilde ongecontroleerde structuur. Scènes sluiten springerig op elkaar aan en zijn gevoelsmatig niet altijd innig verbonden. In eerste instantie is dat wat irritant, maar uiteindelijk is het ook wel weer goed voor de afwisseling. Zo zit je het ene moment midden in een bloedige schietpartij om het volgende moment getrakteerd te worden op onbarmhartig melodrama of te worden overrompeld door een amusant stekelige dialoog. Het is even wennen, maar de wilde bewegingen die kriskras door diverse genres reizen, werken uiteindelijk niet vervelend.

Bovendien is er altijd nog een continue factor in de vorm de mooie Raquel Welch in een opwindende outfit. Ach ja, Hannie Caulder is eigenlijk wel een leuke film.

Merkwaardige western. Geproduceerd door het Britse Tigon Producties, (o.a. Witchfinder General en The Blood on Satan's Claw) het bedrijf dat begon als concurrent van Hammer Horror maar langzaam opschoof naar de productie- en distributie van goedkope sexploitation...tja een kwestie tussen kwaliteit of de weg van het makkelijk geld..? De film werd opgenomen in Spanje en werd geregisseerd door de Amerikaanse western-regisseur Burt Kennedy. De film begint geweldig door een ​​bankoverval te bekijken: via de lopen van een geweer! De overvallers zijn de Clemans Broers-bende en na de overval stoppen ze bij een tussenstation. Hier vermoorden ze de stationsmanager, verkrachten zijn vrouw en steken het huis in brand. Raquel Welch als Hannie Caulder, wikkelt zichzelf in een deken die de brand heeft overleefd, begraaft haar man en gaat op wraaktocht. Het verhaal is natuurlijk niet ingewikkeld, het is vanaf het begin duidelijk waar het eindigt. Welch is een lust om naar te kijken, en Robert Culp als premiejager Thomas Luther Price is een uitstekend tegengewicht. En omdat het een Britse film is zie je Christopher Lee in een cameo als wapensmid Bailey met meer kinderen dan je kunt bedenken. (de enige western waar hij in speelde!) Het is dan misschien niet een van de beste westerns die ooit is gefilmd, maar het is zeker een pittige kleine western uit de jaren '70.

Een heerlijk rustige en trage western - haast vreemd vredig gezien het onderwerp en wraakmotief, maar er is iets enorm kalmerends aan. Wellicht door het fijne spel van de perfecte cast, met voorop natuurlijk de mooie Welch maar ook de professorachtige Culp, en een mooi klein rolletje voor Christopher Lee die - ook al - in een soort oase van rust middenin de kalmte van de film voorbij komt.

Regisseur Burt Kennedy heeft zo’n beetje zijn hele leven lang de ene na de andere western gemaakt, en aan deze film kan je wel zien dat hij het onder de knie had. Iets minder indrukwekkend is de DoP, want het openingsshot met een troep half doormidden geknipte paarden zet de toon voor de hele film. Zelden zo’n gebrek aan gevoel voor compositie gezien.

Gelukkig doet het niet echt af aan de entertainment value van de film, en dat is wellicht vooral aan de acteurs te danken die er kennelijk zin in hadden er wat van te maken. Het verhaal is verder een keurige checklist van alle verplichte items voor een western, maar dat hoort ook een beetje bij het genre. Het grote avontuur in het wilde westen is op zich al genoeg, verrassingen worden daarbij niet op prijs gesteld, zo lijkt het tenminste.