Moonwalkers (2015)

Zwak.

De conspiracy theory van de Kubrick-tapes is allang bekend en best rijk uitgewerkt. Het variantje dat er hier bij gezocht wordt maakt het niet echt beter. Wellicht een soort keuze uit armoede, een acteur die ietwat op Kubrick lijkt is niet heel makkelijk te vinden. Erger is wel dat het verhaal een komische benadering kiest, maar daar toch best weinig komische inhoud bij weet te presenteren.

De psychedelische beelden zijn op zich wel weer leuk, verder blijft het een wat twijfelachtige B-film.

Het hardnekkige gerucht dat Stanley Kubrick in 1969 door de CIA is benaderd om de eerste maanlanding na te bootsen in de studio is natuurlijk een leuk en vooral origineel idee voor een komedie. De film begint dan ook erg grappig, met een leuk tijdsbeeld en veel geslaagde visuele vondsten. Alleen jammer dat het script en vooral de personages verder weinig om het lijf hebben. Na een klein uurtje is de rek er al behoorlijk uit, waarna de film zich voortsleept naar het einde. Alles wordt dan steeds flauwer en vooral vervelend, waardoor de film uiteindelijk een beetje blijft steken in goede bedoelingen. Jammer, want de opzet is sterk en de vormgeving erg geslaagd.

Flauwe komedie.

Slechts een paar momenten die wat geamuseerd gegniffel opleveren. En dat is voor een komedie veel te weinig. De plot biedt toch mogelijkheden voor iets meer dan wat gegniffel, zou je zeggen.

Op zich ziet de film er trouwens best goed uit. Cameravoering is goed. Acteurs doen het goed. Muziek is goed. Mooie settings. Tijdsbeeld is goed weergegeven. De basis staat.

Wat echter ontbreekt is een lekker pittig script met een grote dosis komedie om die basis mee op te vullen.

Comedy's over persoonsverwisselingen blijven leuk. Zo ook deze.

Het hippiegebeuren is natuurlijk heel cliché neergezet maar misschien ook weer niet zo heel ver van de waarheid. Who knows, ik was er toen niet bij.

Hoe dan ook, het tijdsbeeld werd voortreffelijk weergegeven en ik heb me prima vermaakt.

Zal er op papier goed hebben uitgezien, maar de uitwerking is niet best, Humor is niet leuk genoeg, extreem geweld dat af en toe word opgevoerd zelfs storend. Jaren zestig zal goed zijn getroffen, alleen is het dan opvallend dat het taalgebruik vaak toch echt van decennia later is. Perlman en Grint kun je er bij hebben voor een leuke bijrol, maar een hoofdrol zoals in deze Moonwalkers is te veel van het goede. Daarvoor hebben beide te weinig charisma. Al met al: als je zo een pikant en origineel onderwerp hebt, moet je wat gemotiveerder werk afleveren dan Bardou-Jacquet hier heeft gedaan met dit wat slordig ogend broddelwerk.

Een film die veel potentie had; ze werkten met een heel leuk concept en een goede cast, waarmee ze geniale comedy hadden kunnen maken. Echter, alles wordt nooit echt super goed uitgewerkt; ze hadden er veel meer kunnen uithalen. Maar ik moet toegeven, aan het einde van de rit had ik mij toch wel vermaakt, de film keek lekker weg.

Vermakelijk voor een keertje.

Een wat bizarre film omtrent de bekende complottheorie. We volgen Johnny, een mislukte manager, die in een krot woont met zijn immer stonede hippievriend, en die schulden heeft bij louche figuren. Johnny is best een sympathiek karakter, maar nergens voelde ik echt met hem mee. Hij is gewoon te algemeen neergezet denk ik, een soort vale kopie van Austin Powers qua looks (jaren 60, Londen... zag iedereen er toen zo uit, of hadden de makers geen inspiratie?) Zijn hippievriend valt nergens buiten de omschrijving ‘stoner’ wat hem al net zo algemeen maakt. Dergelijke personages kan ik normaal prima hebben, mits goed uitgewerkt (denk aan Clerks). Hier deden deze personages me weinig, en dus deed het me weinig wanneer ze zich weer in de problemen werkten.

De film zit vol met plotlijntjes die niet of nauwelijks uitgewerkt worden (het Vietnam trauma bijvoorbeeld, nergens krijgen de horror-visioenen een echte lading, of dragen ze bij aan het verhaal. En het verhaal met die band, die irritante zanger had er van mij volledig uitgeschreven mogen worden). Daardoor oogt de film vrij rommelig en komt er enorm veel op je af. Iedereen bedriegt iedereen in deze film lijkt het wel, en dat terwijl er ook nog eens flink wat wiet afgerookt wordt. Logisch dat wij als kijker, net als de personages af en toe de draad en de zin van alles even kwijt raken.

De film voelt als een wat verwarrende trip, met random horrorbeelden, plotselinge grove actie, en flauwe humor. Waarschijnlijk zo bedoeld. Toch heb ik het gevoel dat een strakker scenario en een betere timing qua humor deze film beter had kunnen maken. Best leuk om eens gezien te hebben, maar geen echte topper helaas.

3*

Leuk!

Geen idee waar al die negativiteit bij deze film vandaan komt. Oké, het is geen film die zich netjes aan één genre houdt en graag de draak steekt met z'n onderwerp, maar net dat soort lol kan ik wel waarderen. Hopelijk wordt Bardou-Jacquet niet al te hard afgerekend op het succes van z'n eerste, want duidelijk iemand met talent.

Visueel is het in ieder geval een erg verzorgd filmpje. Ik ben geen fan van de (late) 60s, maar het zag er allemaal erg keurig uit. Verder het bekende maanlanding theorietje waar nog een hoop gekkigheid bovenop gegooid wordt, wat weirde personages, een Ritchie-like gangster subplot en een hoop flower power gekkigheid.

En ja, ook wat gory touches. Dat maakt het net leuk wat mij betreft, dat er een keertje een half gezicht afvliegt wanneer iemand met een shotgun van dichtbij neergeknald wordt. Zo smerig is het ook niet, gewoon erg lollig. Het zijn dan soort momenten die deze film net dat beetje extra geven.

Een echt meesterwerk is het niet, daarvoor is het allicht net iets te makkelijk/iets te weinig origineel, maar verder perfecte filler. Duurt niet te lang, erg geinig, goed geacteerd en mooi vormgegeven. Meer moet dat niet zijn.

3.5*

Ik heb echt wel genoten van deze absurde prent met een geslaagde seventies look en zeer vreemd plot waarbij de Amerikaanse overheid een B-plan zoekt mocht de maanlanding van 69 mislukken. Kan je je meteen de vraag stellen of het B-plan heden niet werkelijk werd uitgevoerd ...

Bij momenten hilarische momenten gecombineerd met wat brute actie. Perlman zit hier uitstekend in zijn rol als moordende CIA-agent, op het psychopatische af, maar met eveneens veel vertwijfeling over een opdracht waarop hij nauwelijks vat krijgt. Maar ook Rupert Grint doet het geweldig als sul. Met regisseur Renatus dacht ik een lookalike te zien in de Vlaamse acteur Tom Audenaert, recent gekend van de Vlaamse horrorkomedie Yummie, maar toen bleek dat hij het zélf was. Geweldige rol ook!

Het einde was misschien wel over the top, maar dat doet niets af aan het geslaagde opzet van de film. Leuke entertainende film waarbij humor en wat actie mooi samen gaan.

Rupert Grint hamert een nieuwe nagel in de doodskist van zijn acteercarrière met deze flauwe actiekomedie. Grint speelt bandmanager Jonny Thorpe die in 1969 samen met de hippieband die hij onder zijn hoede heeft de maanlanding in scène moet zetten in opdracht van een intimiderende Vietnamveteraan met PTTS [Ron Perlman] die denkt dat Jonny hem Stanley Kubrick kan bezorgen. Een verspilling van tijd, geld en wat er nog over is van talent. Kijk liever Fly Me To The Moon.