Safelight (2015)

Een romantisch drama. Een tearjerker. Een film die lekker langzaam voortschrijdt. Een film die sober en gemakzuchtig is qua beeldinvulling en beeldwisseling. De beeldwisselingen die er zijn, zien er bijna lui uit. Verhaal en personages lijken als het ware vast te zitten. Bewegingsloos vastgekleefd en gevangen in passiviteit en desillusie.

Film ook met een roadtrip element. Een belangrijk element, maar niet thematisch. Nou ja, misschien in geestelijke zin. De feitelijke roadtripjes dienen als de katalysator voor de zelfinzichtelijke ontwikkeling van de twee hoofdpersonages, die hun passiviteit en desillusies pogen te overstijgen.

De hoofdpersonages zijn interessant en hebben laag. Ze zijn karaktertechnisch redelijk bevredigend ingevuld, maar ze blijven tegelijkertijd prettig enigmatisch.

Safelight is een film waarin dingen niet tot in de puntjes worden verklaard of uitgelegd. Niet alles over en in het leven van de personages wordt door de film ingevuld. Het verhaal gunt je slechts inkijkjes. Het complete plaatje blijft wazig. Dingen zijn en dingen gebeuren. Het is als in de echte wereld.

De personages hebben weinig tekst. De beelden in de film zijn sprekender dan de tekstuele invulling. En zelfs de beelden zijn slechts beschouwelijkheden zonder veel uitleg. Afstandelijk en van verre. De interpretatie is aan de kijker.

De cinematografie in de film mag er zeker zijn. Sfeervol. Weids. Beelden die de schoonheid en de aantrekkingskracht van de wijde wereld benadrukken. Pushend en bijna opdringering aanwezig als trigger om de personages ontegenzeggelijk te drijven naar een manier om te ontsnappen aan de troosteloosheid van het bestaan. Een cinematografische ruggesteun in de confrontatie met de vijandige en weinig begripvolle buitenwereld. Mooi.

De sidekicks zijn in tegenstelling tot de hoofdpersonages tamelijk plat vormgegeven. Ze zijn behoorlijk stereotiep. Type bully, type wacko etc. Ze staan in dienst van de hoofdpersonages. Ze zijn slechts nodig voor het verhaal, hebben een aanwezigheidsfunctie en zijn slechts in die hoedanigheid belangrijk. Niet meer. Niet minder. Prima hoor, die nonchalante vormgeving van de karakters. Een duidelijke keuze.

Temple is goed (ik begin fan te worden). Peters is goed. Lahti is sidekick en stereotiep maar is altijd goed.

Emotionele film waarin de emotie niet wordt uitvergroot. Ook hier schijnbare nonchalance. Alles op afstand, maar daardoor juist dichtbij. Het raakte me.