The House on Sorority Row (1982)

Qua plot een van de betere slashers. De personages zijn meer dan kartonnen bordjes en zowel de identiteit als het motief van de moordenaar zijn goed gevonden.

Waar de film lichtjes de mist in gaat is bij de moorden zelf. De aanzet is nog wel goed, maar de uitwerking te braaf. Er wordt vaak gecut of weggedraaid met de camera en dat is zonde.

Wel wordt optimaal gebruik gemaakt van de locaties: het verloederde zwembad, de zolder, de gezamenlijke toiletten, ... leveren stuk voor stuk sfeervolle shots op.

De remake van deze film, Sorority Row, vertoont enkele gelijkenissen maar heeft één groot verschil: de moordenaar en zijn motief. Precies daarom is deze een stuk geloofwaardiger.

Zeer aardige slasher met een sterk verhaal en een goede sfeer. De ingrediënten zijn allen aanwezig om van House on Sorority Row een genot voor de liefhebber te maken, met uitzondering van de moordpartijen. Deze hadden wat beter in beeld gebracht mogen worden en vooral bloederiger. het was nu op momenten wel erg tam en vooral te gehaast. Desalniettemin mag dit als een hoogtepunt beschouwd worden binnen het slashergenre. Jammer dat de regisseur zijn heil heeft gevonden in brave klotefilms.

3,5*

Ja, erg toffe slasher. Heerlijk sfeervol deze film en qua plot toch wel één van de betere slashers. Zoals al eerder gezegd werd; is het motief van de dader enorm origineel. De aanloop naar de kills verlopen subliem, alleen erg jammer dat de kills zelf alles behalve overtuigend zijn. Is dit een struikelblok? Zeker niet. De sfeer is subliem en op het moment dat ze verdoofd wordt word het allemaal heerlijk surreal en creepy. Heerlijke settings ook. Die scene waar ze naast dat Jester outfit staat en zijn hoofd langzaam omhoog komt is echt geniaal.


Erg genoten van deze slasher en toch wel schromelijk onderschat.

Goed.

Sfeervolle en spannende 80's slasher met prima camerawerk en redelijke acteerprestaties. 7/10*

Zo mooi als "Halloween" zal het nooit meer worden, maar toch kan af en toe een fijn sluip-en-steek-filmpje er best wel even tussendoor.

Niet zo heel verrassend, alhoewel de laatste 20 minuten wel behoorlijk toppie zijn.

Paar fijne kills, ook een paar off-screen, maar alles blijft goed belicht, de slachtoffers acteren ook nog wel redelijk goed en het tempo zit er lekker in.

De film begint vrij slap toch is de cast aardig en ben je benieuwd naar de kills. Richting clamx schakelt de film een tandje bij en zijn de kills erg leuk gedaan en is de film goed geschoten. De uiteindelijk climax is dan ook erg sterk en tilt de hele film omhoog.

Een nachtmerrie-achtige proloog waarin een bizar medisch experiment mislukt, de woorden 'the present' in beeld, een aantal jongeren dat op een afgelegen plaats bijeenkomt en een stalker die ze één of voor op expliciet in beeld gebrachte wijze om zeep helpt. Yep, dit is de zoveelste opzichte kloon van Friday the 13th, maar zoals de meeste klonen is hij meer schatplichtig aan deel 2 uit de reeks, aangezien de film vol zit met onsympathieke karakters die je zelf met alle plezier naar de eeuwige jachtvelden zou sturen. Het excuus is een uit de hand gelopen grap die een groepje net afgestudeerde dames uithaalt in hun studentenhuis met de eigenares, wanneer die hun duidelijk te verstaan geeft dat ze zo snel mogelijk het huis moeten verlaten. Matig, matig, zeer matig allemaal.

Hoewel ik van de film niet erg onder de indruk ben, moet ik de film nageven dat de dramatische benadering grotendeels afwijkt van de verhaallijn in de gemiddelde slasher. Het is één van de weinige positieve punten aan de film. Het werkt verfrissend en maakt de film minder erg om te ondergaan.

In de verfrissende verhaallijn draait het eens niet enkel om iemand die van zichzelf vindt dat hij hoognodig van een oud onrechtvaardigheidsgevoel moet worden afgeholpen door het plegen van bloedige wraakmoorden. Het verhaal gaat hoofdzakelijk over een stel studentes dat de hele film druk in de weer is om tijdens het afsluitende jaarfeest een mislukte grap te verdoezelen. De killer en zijn moordlustige activiteiten nemen niet de enige belangrijke positie in. Er is meer gaande.

Op zich levert deze insteek vermakelijke handelingen op. In potentie weliswaar, want het komt allemaal niet goed uit de verf. Zaken als spanning, intrige en humor zijn absoluut waarneembaar onder alle hectische toestanden die zich op het scherm afspelen, maar komen te weinig geïsoleerd en helaas niet duidelijk door. Ze gaan tenonder in houterige acteerwerk, haperende dramaturgie en stuntelige effecten. Het concept is goed. De uitwerking minder.

De score is verrassend fijn. Muziek uitgevoerd door het London Philharmonic Orchestra. Geen overenthousiast bombastisch gehak en geschetter, maar zoetige romantische klanken. Muziek die je niet in een slasher verwacht. De misplaatstheid van de klanken zorgt voor een gevoel van drama en spanning. Gevoelens die door de waarneming van de gebeurtenissen op het scherm amper worden opgeroepen.

Ik had hier zo vaak over gehoord, maar nog nooit gezien. Ik moet zeggen dat ik aardig verrast was. Ik had een c-niveau slasher verwacht die mee zou liften op het succes van Friday The 13th destijds. Maar deze slasher kan heel goed op zichzelf staan. Het acteerniveau was voor een slasher behoorlijk goed en het verhaal was ook prima. De film heeft een prima tempo, is spannend en verveelt geen moment.

Ik vond alleen de prank scene slecht geregisseerd. Wat gebeurt er nu precies. Daarnaast is het jammer dat niet Tom Savini de effecten heeft gedaan. Veel moordscenes vinden dan ook buiten beeld plaats en degenen die we wel zien zijn niet heel indrukwekkend. Maar de 80's sfeer en de spanning maken veel goed. Ik weet ook niet goed wat ik met het einde moest....

Prima slasher! 3,5 ster

Toffe slasher waarin het eerste deel vooral over het ontdoen van een lijk gaat en daarna in het tweede deel overgaat naar heel wat kills die er verzorgd uitzien. Het acteerwerk is best te pruimen en naar het einde zit er een tof horrorelementje in met dat clownspak. Simpel, maar effectief horrorfilmpje. 6,5/10

De acteurs doen het goed maar vooral een pluim voor de excellente regie. Dit is een slasher met suspense à la Hitchcock. Het moedermotief sluit trouwens ook aan bij Hitchcock. Prima sfeerschepping waarbij de nachtelijke omgeving een dankbaar ankerpunt vormt. In de finale meende ik ook wel invloed van Argento te zien met die droomachtige sfeer en het opvallend gebruik van kleuren. Of het moet toeval zijn. Anderhalf uur topvermaak dit.

Leuke slasher waarin verrassend goed geacteerd wordt. Het scenario is doordacht en het tempo ligt hoog. De kills zijn best goed, maar het plot zag je van ver aankomen.

The House on Sorority Row

Op zich een prima horrorfilm, maar de characters waren wel erg knullig.

Dit was best een aardige horrorfilm, maar er schort helaas genoeg aan. Zo vond ik de kills erg goedkoop en voorspelbaar, de characters maken zulke domme keuzes en de twist was helaas ook vrij voorspelbaar.

Er waren ook wel wat positieve dingen, zo vond ik de sfeer goed, het verhaal had wel wat en de film had een goede pace waardoor de tijd voorbij vloog.

3 sterren.

Deze zwakke inspiratie voor de best vermakelijke remake had op voorhand geen lage verwachtingen. Nu zal ik wel bekennen dat een 80s slasher me nooit helemaal zal liggen, maar enkele voorbeelden uit die tijd zijn niettemin vermakelijk en soms zelfs meer dan degelijk. Dat was bij deze film helaas niet het geval. Het was een uiterst vermoeiende film met een hoop onzinnige scenes en een belachelijke uitkomst. Daarnaast, al is dat niet bepaald nieuw, is het acteerwerk van de film compleet brak. Slashers zijn dan wel populair geweest in die tijd, maar in de tijd van tegenwoordig zijn een hoop verouderde elementen amper meer aan te zien. Zo ook hier, al had daarvan een deel vergeven kunnen worden als er ook iets te bieden was qua horror. Ook dat mocht echter niet baten. De moorden zijn saai en de spanningsbogen afwezig. Hierdoor was de best redelijke speelduur van 91 minuten een zware zit.

Het is een behoorlijk solide slasher. Van de score tot de vrouwen en het uiterlijk. Geen kamp-slasher maar een campus-slasher. Het plot is uiteraard simpel; Zes of zeven meisjesstudenten die met een pistool een vreselijke grap uithalen met de chagrijnige hospita Slater, krijgen te maken met wraak van een moordenaar. De regisseur heeft wat ik las meegelopen met Brian De Palma...

Het slashen is redelijk standaard en het bloed en naaktheid is behoorlijk maar in veel scènes afgezwakt. Er is een langere opbouw tot het besje het loodje lag. Tja en als de onzichtbare moordenaar mensen gaat vermoorden krijg je regelmatig beelden van een optreden van een powerpop-bandje waar je niet op zit te wachten. Het is totaal geen mysterie wie de moordenaar is en ook het laatste meisje weet je direct bij het zien van de dames.

Wat wel ook opvalt is het ontbreken van een gemaskerde maniak totdat je einde naderde want toen was daar een harlekijnoutfit. Het voelt soms een beetje qua stijl als een giallo. Het was absoluut niet slecht met, door de hele film heen zijn gemoedelijkheid en ook wat bloederigheid plus een aardig trippy-einde maar er is geen iconische moordenaar Voor slasherfans (en dat ben ik) is het zeker genieten geblazen!