The Benefactor (2015)

Goed verhaal en cinematografisch sterk met een uitstekende cast geleid door Richard Gere. Ondanks deze juiste ingrediënten zakte het verhaal zo nu en dan wat in en was het soms wat saai. De uitwerking kon beter maar het werd zeker gecompenseerd met subliem acteerwerk van Richard Gere.

“Did you buy my house ?

I bought it for the three of you.

Welcome.”

Ik ben nooit een grote fan van Richard Gere geweest. Ik associeer hem altijd met doorsnee films die zich vooral situeren in het genre drama en komedie waar dan ook nog eens steevast een lik romantiek bij komt kijken. De verschijning Gere leent zich dan ook perfect voor zulke films. Een charismatisch persoon met de juiste looks. Begerenswaardig schoonzoonmateriaal die indertijd menig vrouwenhart sneller deed slaan. Na “Pretty Woman” was een film met Gere voor mij een te mijden film. Alhoewel ik “The mothman Prophecies” toch wel een kans wil geven. En ondanks zijn gevorderde leeftijd ziet deze 67 jarige ex-gigolo er nog altijd verrassend frivool en aantrekkelijk uit. Misschien dat je nu wel zijn aanbidsters moet zoeken bij de 60-plussers.

“The benefactor” kwam ik per toeval tegen en leek me niet direct een romantische komedie. Het is verre van komisch allemaal en laat de lijdensweg zien van de excentrieke filantroop Franny die gebukt gaat onder wroeging en spijt. Een schuldgevoel dat hij meedraagt op het moment dat deze miljonair betrokken raakt in een auto-ongeval samen met een goed bevriend koppel Bobby (Dylan Baker) en Mia (Cheryl Hines). Of hij nu de oorzaak is of niet wordt niet echt duidelijk. Dochter Olivia (Dakota Fanning), waarmee de vrijgezel Franny een goede band heeft, keert hem de rug toe.

5 Jaar later is de charmante, zwierig door het leven gaande multimiljonair die energiek plannen realiseerde, herschapen in een in zichzelf gekeerde kluizenaar die zijn dagen vult met morfine cocktails te maken. Een verwilderde eenzaat met een uiterlijk als Gandalf the White. Een verwaarloosde kerstman met een forse baard en een wild kapsel. Een holbewoner die teruggetrokken leeft in zijn luxueuze grot. Totdat Olivia terug contact met hem opneemt met de melding dat ze terugkeert als vers getrouwde, zwangere vrouw. Franny herpakt zich en heeft vanaf dat moment één voornemen nl. het leven van dit vers echtpaar zo makkelijk mogelijk te maken en te ondersteunen met zijn fortuin.

Om eerlijk te zijn vond ik de acteerprestatie van Richard Gere in deze film subliem. Een overweldigend, charismatisch personage die de volledige film alle aandacht opeist. En zelfs op zo’n fantastische wijze dat de rollen van Dakota Fanning en Theo James, de echtgenoot van Olivia, bijna volledig naar de achtergrond worden verwezen. Het personage dat Gere hier vertolkt, zwiert van de ene gemoedstoestand naar de andere. Van flamboyante, geestdriftige bezieler van een kinderhospitaal naar een zielig hoopje ellende. Om dan weer te herrijzen als weldoener vol geestdrift maar wel met een getormenteerde geest. Bij momenten kon ik niet geloven dat dit echt Gere was. Fanning’s personage werd herleidt tot een decorstuk dat dienst doet als initiator van Franny’s gedrag. Hetzelfde geldt voor Theo James. Alhoewel hij mij ook aangenaam verraste.

Het acteergedeelte ziet er dus degelijk uit. Hoe zit het dan met het verhaal op zichzelf? Tja, daar schort er toch iets. Ten eerste is het vreselijk saai en doodsimpel. Het hele verhaal (niet de psychische situatie) kan gerust samengevat worden met enkele beknopte zinnen. Wat verhaal trachtte men eigenlijk te vertellen? De tragedie van verloren vrienden en een pijnlijke revalidatie? Een demonstratie van overdreven vrijgevigheid en opdringerigheid? De lichamelijke en geestelijke aftakeling vanwege een verslaving? Het zat er allemaal wel in, maar de karakterstudie domineerde. Ook bleven bepaalde vragen onbeantwoord. Was het nu echt Franny’s fout? Vanwaar kwam dat fortuin? Verzweeg hij iets over zijn geaardheid? En is het niet zo dat je als gefortuneerde alles kunt kopen? Wat ik nu wel weet is dat ik “Time out of mind” ook een kans ga geven.

2.5*

“The Benefactor” is een drama dat niet veel emotie oproept. Een drama dat weinig gevoel van medeleven en -lijden te weeg brengt. Een drama dat zonder veel persoonlijke beroering valt te ondergaan. En dat is niet goed voor een productie met een dramatische insteek.

De film vertelt een breed uitgesponnen verhaal dat inhoudelijk niet veel om het lijf heeft. Het verhaal is über-melodramatisch. Ondanks het vele geëtaleerde leed blijft de film vlak. Te weinig boeiend. Te weinig diepzinnig. Te weinig echt. De stuwende inbreng van acteertalent, die de film tot meer dan een soap zou moeten maken, ontbreekt simpelweg.

Centraal staat een man met een schuldcomplex en een morphineverslaving. Een filantroop en aardig persoon, maar tegelijkertijd iemand die erg aanwezig, kleverig, energievretend, depressief en intens is. Een verknipt personage. Een personage om als acteur je vingers bij af te likken. Met zo'n personage kun je als acteur alle scala's van je kunnen verkennen. Maar Gere doet dat niet.

Het verhaal draait helaas echter wel om Gere. De andere personages komen er bekaaid af. Die krijgen geen kans om meer dan aanwezig te zijn. Ze blijven op afstand en dienen meer als behang dan als volwaardige tegenspelers. En dat is erg jammer, want in de basis van deze karakters zit meer laag en zeker meer constructief tegenspel voor Gere dan nu te zien is.

De prestatie van de solistische Gere is op momenten best aardig, maar is bij lange na niet voldoende om het personage rond te krijgen. Het personage blijft ondiep. Het diepe leed dat hem raakt en maakt, valt aan Gere slechts gekunsteld af te lezen. Gere speelt de intensiteit op theatrale en overdreven wijze. Zijn emoties ogen onecht. Zijn invulling van deze trieste hoofdpersoon is een karikatuur. Gere speelt hem als een soapacteur. Met heftige melodramatische uithalen, die er potsierlijk uitzien. Nee, Gere imponeert emotioneel bepaald niet. En dat heeft zo'n film nu net wel nodig.

Dramatisch eigenlijk.

Uiterst vervelende film.

Ik ben er nog steeds niet helemaal uit wat The Benefactor nu precies is. Aanvankelijk lijkt het een soort steeds verder escalerend stalker verhaaltje te worden, maar halverwege ontpopt het zich tot een sentimenteel Fall & Rise gebeuren. Eén ding was in ieder geval duidelijk: goed was dit niet.

Richard Gere vind ik een beetje een acteur van het type Tom Hanks; du moment ze op beeld verschijnen val je al bijna in slaap. Het is me dan ook raadsel waarom ze net hem voor deze rol casten, want het ontbeert de man volledig aan het benodigde charisma. Zijn personage wil derhalve nergens leuk, excentriek of over-the-top worden. Jammer, want er zijn legio acteurs die wél een beetje panache aan zo'n rol kunnen geven.

Verder zoals reeds gezegd een stuurloze bedoening, die van alles wil zijn maar eigenlijk niks is dankzij een nogal vluchtige en oppervlakkige uitwerking. Plotgewijs én audiovisueel behoorlijk matig. 1*.

Een drama over schuldgevoelens en dat weer goed willen maken.
Ik had een plottwist verwacht waarbij zou blijken dat bv Franny vader was van Poodle maar dat bleef uit. Had het verhaal misschien wat interessanter kunnen maken. Het bleef een beetje te lang doorsukkelen op de thema's met rijkdom kan je toch niet alles kopen en een iets te opdringere vriendschap is ongemakkelijk. Open deur thema's die verder niet echt tot volle wasdom worden uitgewerkt.

Mooi relaas over een verslaafde flamboyant met een schuldgevoel waar hij zich maar niet van lijkt te kunnen ontworstelen. Zijn nicht en haar vriend geven zijn leven een nieuwe impuls... en andersom.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Richard Gere speelt goed...

Ook een bekende actrice Dakota Fanning...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Af en toe onrustige camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...