Hampstead (2017)

In sneak gezien. Schattig maar best langdradig en niet altijd even interessant.

Diane Keaton en Brendan Gleeson maken er het beste van in deze wat simplistische, nauwelijks verrassende romantische komedie. Keaton is een Amerikaanse weduwe, verbitterd omdat haar man vreemdging en haar achterliet met een berg schulden waardoor ze haar huis dreigt te verliezen. Gleeson is een man die al vele jaren woont in een hutje op het terrein van een bouwvallig, voormalig ziekenhuis.

De film vraagt ons te geloven dat Gleeson daar al die tijd onopgemerkt voor de buurt heeft gewoond, het scenario probeert Keaton teveel als een heilige af te schilderen (oh, ze doet ook nog vrijwilligerswerk in een Oxfam-winkel) en haar welgestelde 'vrienden' zijn meer karikaturen dan mensen van vlees en bloed. Het scenario wringt zich door bochten om interessant te blijven, maar bevestigt daarmee z'n eigen middelmatigheid. Maar Keaton en Gleeson zijn een leuk 'odd couple' en de prachtige locatie draagt wel bij aan de romantische toon die deze romkom probeert te zetten.

“Do you drink too much all the time?

No, only when I drink.”

Lig je wat zorgeloos te relaxen in je zetel op een zaterdagavond en heb je eigenlijk geen energie om iets nuttigs te verrichten, dan zal dat zeker niet verbeteren na het bekijken van deze romantische komedie die zich afspeelt in de buurt van het park Hampstead Heath. De gehele film verloopt in een gezapig tempo en vertelt over de zonderlinge relatie tussen Emily (Diane Keaton) en Donald (Brendan Gleeson). Emily is een weduwe van middelbare leeftijd die een respectabel flatgebouw betrekt tegenover het park van Hampstead. Donald is een eigenzinnige landloper die in dat park een eigen schamel stulpje heeft gebouwd, zijn eigen aardappelen en wortelen teelt en in de plaatselijke vijver zijn middagmaal bijeen vist. De twee verhouden zich als yin en yang. Emily zit met geldzorgen na het overlijden van haar man die haar opgescheept heeft met een immense schuldenberg, werkt als vrijwilligster in een klerenwinkel van Oxfam en is redelijk sociaal geëngageerd. Donald daarentegen maakt zich totaal geen zorgen over geld en heeft liefst van al dat iedereen hem met rust laat. In zijn ogen bestaat de rest van de gemeenschap uit op geld beluste egocentrische betweters die zijn eigenzinnige levensstijl niet begrijpen en appreciëren.

Voordeel van films zoals “Hampstead” is dat je er heet noch koud van wordt. Je krijgt er wel zo’n warm en gelukzalig gevoel van en je hersencellen blijven gespaard van een uitputtende inspanning. Mijn beslommeringen over “de verwondering” bij het bekijken van een film (lees mijn review bij “Paddington 2” nog maar eens) is bij deze film helemaal niet van toepassing, want echt verrassend is deze film niet. De titelkeuze is nogal evident. En als Emily totaal onbewust door een verrekijker kijkt vanuit het zolderraam en zo de blote bast van een badende Donald ontwaart, weet je al direct wat de geitenwollensokken activiste van plan is. Wat volgt is een aaneenrijging van aandoenlijke conversaties en voorspelbare misverstanden. Gelukkig vervalt het niet in romantische excessen en zijn we gewoon getuige van een zich ontluikende innige vriendschap tussen twee individuen die zo hun eigen persoonlijke problemen hebben. De één slaagt er niet in om de eindjes aan elkaar te knopen op financieel vlak en haar roddelende high-society buurvrouw tracht haar te koppelen aan een accountant. De andere wordt met zachte drang gemaand zijn pand te verlaten of er hangt hem een gerechtelijke procedure te wachten. Tja, ook al overduidelijk hoe dit zich gaat oplossen.

Ik zie Diane Keaton enorm graag spelen. In elke film is ze de verpersoonlijking van zo’n oergezellig, enorm aanhankelijk en knuffelbaar bejaard moedertje. Zo’n oudere dame die er immens vriendelijk, hulpvaardig en lekker ouderwets uitziet. En op dat vlak is ze natuurlijk ook de correcte keuze om het personage Emily in deze niet verrassende film te spelen. Want om eerlijk te zijn lijkt het wel alsof Diane Keaton telkens zichzelf speelt. Ik ben er zeker van dat Diane Keaton in het echte leven een gelijkaardig karakter heeft als haar personages. Brendan Gleeson daarentegen was een genot om naar te kijken. Een baardige tuinkabouter die soms de brompot uithangt maar naderhand toch blijk geeft te beschikken over een peperkoeken hart. Ook al lijkt het een koddig koppel die niet echt bijeen horen, kan ik toch begrijpen dat iemand als Emily kan bezwijken voor de soms verborgen charmes van Donald.

Blijkbaar is het verhaal gebaseerd op echt gebeurde feiten maar zijn er enkele zaken een beetje geromantiseerd en verzonnen. Het geheel liet me terugdenken aan “5 Flights up” waar Diane Keaton naast Morgan Freeman ook vastgoedproblemen had. “Hampstead” is zoals sommige huishoudelijke taken. Je moet ze niet perse uitvoeren, maar als je jezelf toch zover kunt brengen om het doen, kan het geen kwaad. Het is dus geen vereiste om deze doorsnee, gemoedelijke romantische komedie te kijken. Maar zou je het toch doen, dan zal het niet lijken alsof je je kostbare tijd verprutst hebt.

2.5*

Tegen het slaapverwekkende aan. De immer wat nerveuze Keaton en ruwe bonk Gleeson als romantisch duo is al onwaarschijnlijk, dat het script voorschrijft dat de twee eigenlijk meteen na de eerste ontmoeting als een blok voor elkaar vallen is zo mogelijk nog een grotere blunder. Om het geheel nog wat op te leuken wordt er aan het einde nog een heuse rechtszaak bijgehaald, dus de liefhebbers van scenes on court komen wellicht nog aan hun trekken. Gezegd moet ook worden dat er aan het acteren van de enthousiaste Keaton weinig mis is, maar ze wordt in de steek gelaten door de doelloze storyline, funest dat er werkelijk nergens ruimte is voor enige diepgang in de karakterisering. Keurig, braaf maar onopvallend filmpje, lijkt me eigenlijk uitsluitend geschikt voor een tamelijk bejaarde doelgroep die eens iets anders willen dan weer een avondje line dansen.

Slappe britse romcom die in dezelfde vijver vist als een film als Notting Hill, maar de charme en leuke personages daarvan mist. Het script steekt nogal geforceerd in elkaar en de personages willen maar niet overtuigen. Diane Keaton en Brendan Gleeson lopen beiden ook een beetje verdwaald rond. Het is allemaal nog net het aankijken waard en echt vervelend is de film nu ook weer niet, maar er zal weinig van blijven hangen.