Mammal (2016)

Rebecca Daly heeft een rijke fantasie. Met als gevolg dat nogal wat momenten onbedoeld op mijn lachspieren werkten. Goed, genoeg sarcasme voor nu.

Dit was nog best een aangename verrassing. Ik was bevooroordeeld en ging er in eerste instantie niet vanuit dat ik hem af zou kijken, maar dat bleek dus aardig mee te vallen.

De minpunten zijn niet moeilijk te vinden. De voornaamste toch wel dat bepaalde sleutel-ontwikkelingen qua plot en karakter totaal niet gecamoufleerd zijn, waardoor je dus af en toe het gevoel krijgt naar een soap te kijken. En dat is best bevreemdend voor een film die hyper realistisch wil zijn (en overigens niet helemaal vrij is van grensoverschrijdend materiaal).

Maar ach, de gebreken zijn vergeeflijk. Allereerst vanwege twee uitmuntende hoofdrolspelers. Verder heeft deze 'kleine' film ook wel zijn charme, juist vanwege die minimalistische benadering.

Het is zeker geen Red Road (2006) of zelfs Tyrannosaur (2011), maar dat hoeft de 'pret' niet te bederven. Bijna 3*

Een moeder heeft haar zoon achtergelaten bij de vader en heeft hem verder niet meer gezien. Dan komt ze vele jaren later een vergelijkbare straatjongen tegen en neemt die op in huis als een soort compensatie. Op zich wel een intrigerend gegeven voor een film. En de film heeft zeker in het begin ook genoeg in zich om best een mooie film te kunnen worden. De sfeer is op zich prima, er wordt ook goed geacteerd en het verhaal is boeiend en doet je afvragen hoe het nu verder zal gaan. Maar gaandeweg laat het verhaal steekjes vallen en zitten er onlogische scenes in. En die doen duidelijk afbreuk aan het verhaal. Tenslotte is het eind ook onbevredigend omdat je als kijker nog met teveel vragen achterblijft. Als het verhaal en de personages beter uitgewerkt zouden zijn had het een hele mooie film kunnen zijn. Maar deze film, of is het de regisseuse, liet dat liggen. Best wel jammer.

Margaret [Rachel Griffiths] rouwt nog over het feit dat haar zoon Patrick [Patrick Cullen] na jaren van vermissing is overleden en over het einde van haar huwelijk met Matt [Michael McElhatton] wanneer ze een straatschoffie [Barry Keoghan] tegenkomt dat haar zo aan Patrick doet denken dat ze besluit zich over hem te ontfermen. Maar de band tussen deze twee door het leven getekende mensen wordt gekenmerkt door complexe emoties waarmee ze geen van beide goed raad weten. Emotioneel beladen drama met sterk acteerwerk van Griffith en Keoghan, maar het is een vaak verteld verhaal dat jammer genoeg nauwelijks verrassingen kent.