Mammal (2016)

Vanaf 14 april in de bioscoop (Cinéart)

Sober gefilmd drama dat het moet hebben van de dynamiek tussen de twee hoofdpersonen. Bungelt tussen licht erotische spanning en moeder/zoon achtige intimiteit terwijl het nooit écht ongemakkelijk wordt. Het script is nogal minimalistisch en vult weinig in qua historie van de hoofdpersonen, mede daarom vond ik het lastig om een band met hen te vormen. Subplots deden er eigenlijk niet toe en hadden beter weggelaten kunnen worden.

Vooruit een 3,0* omdat vooral Rachel Griffiths goed acteert en een fijne MILF is maar een must see is het niet.

Gaat geen (arthouse) hit worden als ik op de opkomst afga: 4 van de 127 stoelen bezet op de premiere dag in een grote stad eindigend op "dam". Oei. En nog wel prominent op de voorpagina van MovieMeter! Dat mocht kennelijk weinig baten. Enfin, waarom draait deze film dan eigelijk überhaupt in Nederland? Welnu het antwoord is waarschijnlijk gegeven aan het begin van de film: het Nederlandse Filmfonds heeft deze film ondersteund met € 47,035 (bron: IMDB). Geen idee waarom: enige inhoudelijke relatie met Nederland ontbreekt in deze film. Ik gok dus op belasting-technische redenen (er is schijnbaar ook gefilmd in Luxemburg).

Rebecca Daly heeft een rijke fantasie. Met als gevolg dat nogal wat momenten onbedoeld op mijn lachspieren werkten. Goed, genoeg sarcasme voor nu.

Dit was nog best een aangename verrassing. Ik was bevooroordeeld en ging er in eerste instantie niet vanuit dat ik hem af zou kijken, maar dat bleek dus aardig mee te vallen.

De minpunten zijn niet moeilijk te vinden. De voornaamste toch wel dat bepaalde sleutel-ontwikkelingen qua plot en karakter totaal niet gecamoufleerd zijn, waardoor je dus af en toe het gevoel krijgt naar een soap te kijken. En dat is best bevreemdend voor een film die hyper realistisch wil zijn (en overigens niet helemaal vrij is van grensoverschrijdend materiaal).

Maar ach, de gebreken zijn vergeeflijk. Allereerst vanwege twee uitmuntende hoofdrolspelers. Verder heeft deze 'kleine' film ook wel zijn charme, juist vanwege die minimalistische benadering.

Het is zeker geen Red Road (2006) of zelfs Tyrannosaur (2011), maar dat hoeft de 'pret' niet te bederven. Bijna 3*

goede cast, mooie muziek, met af en toe mooie scene's, maar ook allemaal net iets te langzaam en te traag allemaal.

ik kwam hem toevallig tegen, maar zou ook geen spijt hebben als ik hem niet had gezien.

irriteerde me eigenlijk wel al gelijk aan Margaret toen dr plastic boodschappen tasje scheurde, ze gewoon alleen der boodschappen opraapte en t kapotte tasje op straat liet liggen.

Laat Margaret ieder geval wel t goeie voorbeeld dan geven, al is t een piepkleine scene en ze alles zo goed wil doen.

Een moeder heeft haar zoon achtergelaten bij de vader en heeft hem verder niet meer gezien. Dan komt ze vele jaren later een vergelijkbare straatjongen tegen en neemt die op in huis als een soort compensatie. Op zich wel een intrigerend gegeven voor een film. En de film heeft zeker in het begin ook genoeg in zich om best een mooie film te kunnen worden. De sfeer is op zich prima, er wordt ook goed geacteerd en het verhaal is boeiend en doet je afvragen hoe het nu verder zal gaan. Maar gaandeweg laat het verhaal steekjes vallen en zitten er onlogische scenes in. En die doen duidelijk afbreuk aan het verhaal. Tenslotte is het eind ook onbevredigend omdat je als kijker nog met teveel vragen achterblijft. Als het verhaal en de personages beter uitgewerkt zouden zijn had het een hele mooie film kunnen zijn. Maar deze film, of is het de regisseuse, liet dat liggen. Best wel jammer.

Margaret [Rachel Griffiths] rouwt nog over het feit dat haar zoon Patrick [Patrick Cullen] na jaren van vermissing is overleden en over het einde van haar huwelijk met Matt [Michael McElhatton] wanneer ze een straatschoffie [Barry Keoghan] tegenkomt dat haar zo aan Patrick doet denken dat ze besluit zich over hem te ontfermen. Maar de band tussen deze twee door het leven getekende mensen wordt gekenmerkt door complexe emoties waarmee ze geen van beide goed raad weten. Emotioneel beladen drama met sterk acteerwerk van Griffith en Keoghan, maar het is een vaak verteld verhaal dat jammer genoeg nauwelijks verrassingen kent.