Tales of Halloween (2015)

Leuk gedaan.

Vermakelijke anthologie met een redelijke constante kwaliteit aan filmpjes, waarvan het middengedeelte mij het best beviel. Erg origineel is het niet, maar hier en daar is er wel een bescheiden fris windje te voelen.

Aardig acteerwerk, aardige soundtrack. Grootste pluspunt is het Halloween-thema dat consequent is doorgevoerd. Geeft de film net dat beetje extra. Klein zeventje. 6.5/10*

Net aan drie sterren.

Aardige filmpjes met een paar kleine verrassinkjes,maar helaas niet zoveel als ik hoopte.

Visueel een lekker sfeertje en net alsCorcicus eens met de filmpjes kwa favoriet.

Hier en daar blijft de film helaas wat te kinderachtig of grappig voor een echte horrorknaller maar leuk geprobeerd.

Sinds Trick 'r Treat is dit dé titel die voor de volle 100% inzet op de traditionele Halloween sferen. Dat betekent rottende tanden bij alleen al het aanzien van al het snoep en de lacherige rillingen bij de nostalgische sferen van pompoenen, spookjes, heksen en skeletten. De laatste jaren maken de anthology films weer furore en Tales of Halloween is daar geen uitzondering op. Sterker nog; het is één van de leukere genrefilms van dit jaar. Met enkele verrassende regisseurs (alhoewel geen échte zwaargewichten) en een stel héérlijke cameo's is het een feest der herkenning.

Voor de kenner is het een volle BINGO-kaart aan het einde van de rit. Wie nog meer herkende de betoverende stem van Adrienne Barbeau (The Fog), die hier op soortgelijke wijze de boel via de radio aan elkaar praat?! Of de vader in Ransom of Rusty Rex, gespeeld door John Landis! Met verder nog Lin Shaye, Joe Dante, Adam Green en Stuart Gordon Oh my..! Begint al (on)smakelijk met de bijdrage van Dave Parker (Hills Run Red), kort daarna opgevolgd door één van de bekendere namen: Lynn Bousman (o.a enkele Saw delen), maar valt eigenlijk in het niets vergeleken met de rest. Toch een wat tam en flauw filmpje.

Mijn absolute favoriet is de Friday the 13th parodie van Mike Mendez. Niet meteen de meest indrukwekkende regisseur van het stel, maar wist met Big Ass Spider ook al verrassend uit te pakken met veel goed werkende (visuele) humor. Dat is hier ook weer het geval met een unieke clash tussen een flauwe Jason en Evil Dead-achtige demoon. Ook de laatste short 'Bad Seed' van Marshall (The Descent, en dus ook één van de bekendere namen) valt precies in mijn straatje. Hoewel de rest van de filmpjes ook allemaal lollig van toon zijn, is dit de eerste écht cheesy(!) aanwinst van de anthology. Deed me terugdenken aan Killer Eye: Halloween Haunt (2011)

Mochten ze dit soort namen blijven strikken, dan mag dit gerust een jaarlijks project worden! De kille oktoberdagen waren zelden zo sfeervol.

Vermakelijke Halloween film, in de stijl van Trick 'r Treat (2007) (maar die film was wel leuker) waarin we diverse korte verhalen volgen op de avond van Halloween. De film begint erg sterk, met het verhaal rondom het kind en zijn ouders die zijn snoep op hebben gegeten. Daarna volgen we een kind die samen met zijn Frankenstein-achtige handlanger flink aan het moorden slaat. Leuk slot van dat verhaal. Daarna zien we in mijn ogen wat mindere stukken, al waren ze nog regelmatig best vermakelijk. We eindigen gelukkig wel met een prima slot, rondom de levende pompoen. Erg tof. Er zit een leuke mix in de film van horror en humor. Jammer dat ze niet een constant goed niveau aan hebben gehouden, want dan had de film zeker 4* gescoord. Nu wordt het toch een punt lager.

3*

It's the most wonderful time of the year

Hoewel Halloween hier in Nederland nog steeds in opkomst is heeft iedereen waarschijnlijk wel opgemerkt dat het de laatste jaren explosief gegroeid is. Dit zie je o.a. terug met de vele Halloween thema avonden die ons land rijk geworden is, en waarvan Fright night in Walibi natuurlijk altijd nog de bekendste is. Als je echter geen zin hebt om 30 euro aan een kaartje uit te geven voor dit soort festiviteiten kun je er natuurlijk ook altijd nog voor kiezen om gewoon ouderwets een filmpje op te zetten. Of als je alsnog besluit om te gaan na afloop languit uitgezakt op de bank natuurlijk

Dit jaar lijkt de geknipte kandidaat hiervoor Tales of Halloween te zijn. De film hanteert een V/H/S achtig gegeven, zonder dat er echter een hoofdverhaal door verweven wordt. Filmpjes starten dus gelijk achter elkaar, met gemengde resultaten. Dit kun je nu eenmaal niet voorkomen als je meerdere korte filmpjes van verschillende regisseurs in een speelfilm stopt maar toch is Tales of Halloween in het algemeen toch behoorlijk geslaagd. Hieronder een overzicht plus beoordeling per filmpje, gevolgd door een eindbeoordeling.

Sweet tooth

Een leuke om mee te beginnen. Ik dacht aanvankelijk dat deze door Darren Lynn Bousman geregisseerd was, maar dit bleek de tweede te zijn. Het eindshot vond ik wel een beetje een sof, maar een goede spanningsopbouw heeft het filmpje wel.

3,0*

The night Billy raised hell!

Deze is wel geregisseerd door Darren Lynn Bousman. Een filmpje waarvan je aanvankelijk niet precies weet waar deze nu heen wilt gaan, en die mij ook wel een beetje op het verkeerde been had gezet. De conclusie was verrassend, en laat je voorgaande gebeurtenissen in een ander daglicht zien waardoor je hem nog een keer wilt kijken. Met veel zwarte humor.

3,5*

Trick

Ook hier is het langere tijd onduidelijk welke kant het verhaal nu precies uit wilt gaan. Eindconclusie is echter een beetje ongeloofwaardig (ja, zelfs binnen dit genre) waardoor deze toch weer een slag minder is in vergelijking met de vorige .

3,0*

The weak and the wicked

Dit is ook een filmpje die behoorlijk creatief gevonden is, en waar best wat vindingrijkheid in gestopt is. Het eindshot is geweldig. Hoe de pestkoppen in de val gelokt worden ook. De cliché dood van de ouders van de hoofdpersoon echter niet. Ook komt het verhaal aanvankelijk niet echt lekker op gang.

3,0*

Grim grinning ghost

Een lekker ouderwetse ghost story. Ook typisch zo'n verhaal wat je rond het kampvuur kunt vertellen, en dus ook uitermate geschikt voor Halloween. Het eindshot liet mij, als enige van alle filmpjes, flink schrikken. Dit draagt bij aan de eindbeoordeling.

4,0*

Ding dong

Het verhaaltje hierbij snapte ik in eerste instantie niet helemaal, maar nadat deze aan mij was uitgelegd werd het mij al snel duidelijk. Misschien nog maar een keer zien. Echter is dit wel een van de zwakkere filmpjes wat met name komt omdat de rol van de heks door de actrice veel te veel werd aangezet. Deze zweeft een beetje tussen net niet grappig en net niet eng in.

2,5*

This means war

Duidelijk de minste van de reeks. Verhaaltje tussen buurman Bolderbast en Donald Duck, zoals je hem vroeger in het vrolijkste weekblad van Nederland las, alleen hier natuurlijk met een lugubere afloop. Voelt als een opvulling. Uitvoering had ook veel creatiever gemogen.

1,0*

Friday the 31st

Komedie in plaats van horror, maar wel de beste van alle filmpjes. Bij het begin dacht ik echt naar een groot cliché te kijken, maar de twist was heel verrassend en onvoorspelbaar goed. Dit soort humor kan wel al snel te flauw worden, maar door de korte speelduur was deze perfect. De regisseur kon er ook al zijn creativiteit gelijk achter elkaar in kwijt doordat het tempo hoog moest blijven liggen. Wat mij betreft een klein pareltje.

5,0*

The ransom of rusty Rex

Redelijk aardig, al hadden ze het creatuur waar dit verhaal om draait beter anders vorm kunnen geven. Had enger gekund, en eigenlijk ook dreigender. Desalniettemin is deze nog steeds aardig, en de twist best verrassend.

3,0*

Bad seed

De reeks sluit helaas niet echt sterk af. De hekensluiter start wel met een sterke scène maar wordt vlot minder door de cliché hoofdrol van de politieagente. Ook de referenties naar andere filmpjes (wat dit filmpje als enigste doet) komen geforceerd over. De slotscène is best goed gevonden, maar voelt toch niet bevredigend genoeg.

2,0*

Mijn conclusie is dat op een heel slecht filmpje en een matig slotstuk na, Tales of Halloween een waardige aanvulling op je Halloween avond kan zijn. De intro die start vóór alle filmpjes had wat meer volwassener en minder kinderlijk gemogen, maar voor de rest kan ik stellen dat the October society in het algemeen goed werk geleverd heeft. Dit mogen ze volgend jaar weer doen.

Totaalbeoordeling: 3,5*

Spannend of eng is deze horrorfilm (welke bestaat uit 10 korte filmpjes van maximaal 10 minuten) zeker niet, maar opzicht was het wel leuk en vermakelijk om naar te kijken. Ook het concept om verschillende filmpjes te verwerken in één film is natuurlijk niet uniek, maar was wel leuk gedaan in deze film en persoonlijk vind ik het ook knap dat dit gedaan is met 10 filmpjes (allemaal gemaakt door verschillende regisseurs, waarvan regisseur Darren Lynn Bousman en Neil Marshall in mijn ogen de bekendste zijn) in slechts 90 minuten tijd.

De 10 korte filmpjes worden visueel allemaal fraai geïntroduceerd tijdens de twee minuten durende leuke inleiding en ze zijn ook allemaal verschillend van niveau (o.a. kinderachtig, flauw, boeiend, vermakelijk, leuk en goed. Dat laatste was bij mij van toepassing op het best harde filmpje "Trick", welke ook een verrassend einde had). De filmpjes kijken zich lekker weg en zitten ook leuk in elkaar en aantal daarvan bevatten zelfs geweld en goor, welke aardig in beeld werden gebracht. Ook was het wel prettig dat in vele filmpjes een mooie vrouw voorkwam zoals Pollyanna McIntosh die de leuke rol speelde van Heks in het soort van Hans en Grietje verhaal "Ding Dong" (ze had overigens zelf ook twee leuke Ding Dong's ).

Sommige filmpjes hebben ook bepaalde raakvlakken met elkaar m.b.t. personages (en vooral de kinderen) en alle filmpjes spelen zich af in hetzelfde stadje. Verder zit het wel goed met de Halloween sfeer (alle filmpjes spelen zich ook af in de avond) in alle filmpjes en visueel (o.a. de decors, kostuums en speciale effecten) zag het er ook allemaal niet onaardig uit. De cast die het overigens best verdienstelijk en leuk deed, bestaat uit eigenlijk allemaal onbekende acteurs en actrices, m.u.v. Lin Shaye en John Savage die wel maar een kleine rol hadden in een filmpje.

Kortom, gewoon een leuke en vermakelijke horrorfilm om op een vrijdag- of zaterdagnacht te bekijken met een flinke pot bier en wat hapjes erbij. Van mij mag er gerust nog een vervolg opkomen.

P.S. het filmpje "Friday the 31st" kon wel gemaakt zijn door regisseur Sam Raimi, wat wel niet het geval is, want daar zaten best veel Evil Dead invloeden in zoals het overdreven spuiten van bloed uit lichamen en ook het zwevend rennen van de vrouwelijke demoon Dorothy.

Continue knipogen.

De omnibusfilm Tales of Halloween heeft één voordeel: tien verschillende verhalen, dus voor ieder wat wils. Althans, dat zou je zeggen. Want ondanks de vele verwijzingen naar horrorklassiekers als Halloween, Friday the 13th, Pumpkinhead, The Fog, Night of the living Dead, Carnival of Souls en Evil Dead, wordt het niveau van ook zelfs maar de minste van deze titels amper gehaald. En daar veranderen cameo's van griezelgrootmeesters als John Landis, Stuart Gordon en Joe Dante - mocht je ze al herkennen - eigenlijk niets aan. Zelf John Carpenter, die als chocoladereep verschijnt, is niet grappig.

Die andere omnibusfilm 'Trick 'r Treat' uit 2007 dringt zich ook nog eens op ter vergelijking en wint dan wel de strijd. Ook illustere voorgangers als Creepshow en Twilight Zone zijn toch echt wat tandjes beter. Dat komt voornamelijk omdat het hier lijkt alsof de filmmakers enige inspiratie ontberen. Als je dan toch knipoogt naar een 'Jason & The Holy Grail of Evil Dead', doe het dan ook vet. Nu lijkt het meer op simpel jatwerk. Het continu refereren aan andere flicks werkt ook vermoeiend. Eigenlijk weet slechts de helft van de tien filmpjes indruk te maken. En dat is met deze namen toch wel een teleurstelling.

Redelijk.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Best aardig uitgewerkt .

Niet allemaal even geslaagd,dat is logisch.

De film mikt net iets meer op de lach dan de horror.wat zowiezo vaak goed samengaat.

En er valt hier en daar ook zeker wel wat te lachen .

Daar door net aan 3 sterren .

Leuk.

Maar ik heb dan ook wel een zwak voor anthology films, het resultaat is meestal iets meer dan de som van de aparte delen. Zo ook bij deze film. Geen échte uitschieters, maar wel een bonte verzameling van filmpjes zonder écht zwakke broertjes.

Wel een beetje lomp om alle credits er al in het begin door te jagen, vind het doorgaans fijner om per filmpje te zien wie het gemaakt heeft. Al moet ik zeggen dat het bij de regisseurs waar ik het meest naar uitkeek wel duidelijk was.

Vooral Mendez (grappig) en McKee steken er van de bekende namen bovenuit. Dave Parker weet ook te overtuigen, hij zorgt voor een sterke opener van deze Tales of Halloween. Misschien een beetje jammer dat de shorts weer iets te snel naar comedy gaan neigen (probleempje waar de ABCs anthologies ook al mee kampten), blijkbaar is dat toch het eenvoudigst wanneer de tijd beperkt is.

Een paar leuke cameos verder (zou Shaye een lotje getrokken hebben om te bepalen in welke short ze zou opduiken?) en een economische speelduur. Geen echte miskleunen verder, dus ideaal voer voor een Halloween avondje.

3.5*

Het probleem met anthologieën is dat ze quasi zonder uitzondering uiteen vallen in enkele erg goede en enkele erg slechte bijdragen. Daartussen een resem opvulsel. Dat is ook hier het geval. Verhaaltje 1 en 2 waren best eng/zwartgallig/origineel, maar daarna ging het bergaf met af en toe nog een opflakkering in de vorm van een leuke scène, meer niet. Sfeervol blijft het wegens het hele Halloween-gebeuren gelukkig wel, maar of dat genoeg is voor de doorwinterde horrorfanaat?

Meestal ben ik wel te porren voor dit soort anthologieën, maar man wat een saaie verzameling kinderachtige flauwigheid. De verhaaltjes volgen stuk voor stuk louter de geijkte paden, en weten nergens ook maar een beetje te verrassen of indruk te maken. Daarnaast is de humor - als je het zo mag noemen - van zo'n dubieus laag niveau dat het al gauw tot een stierlijk vervelende bedoening ontaard. Spannend of eng is het natuurlijk al helemaal niet; het meest angstaanjagende waren nog de acteerprestaties.

1,0* voor deze collage aan puberale apekool.

“Attention, all you trick-or-treaters, it's time to get your ghoul on, for tonight is All Hallow's Eve,

my favorite time of the year. Our little town really comes alive on October 31st, when witches and devils, imps and monsters roam our town. As the holiday activities begin, the streets are filled with all kinds of creatures of the night. Some wear masks to disguise their dark intentions, while others choose to hide in plain sight. So warning to those of you collecting your treats and filling your bellies.

Keep your wits about you and don’t forget to check your candy.”

Ik dacht met Halloween traditioneel nog eens een leuke Horror te kijken. De titel paste al perfect hierbij en ook de cover leek overtuigend genoeg. Spijtig genoeg was het verre van angstaanjagend of griezelig. Een opeenvolging van korte griezelverhaaltjes die allemaal als onderwerp Halloween hadden. Uiteindelijk bleken het allemaal redelijk onschuldige verhaaltjes. Misschien kunnen ze wel dienen als voorleesmateriaal. Liefst dan aan een bende kinderen die je al de stuipen op het lijf jaagt als je je stem verheft. Het enige effect dat het op mij had, was dat ik naar het einde toe snakte naar de aftiteling. Halloween kwam me de strot uit na het vijfde filmpje.

Het is een film naar het evenbeeld van “Tales from the crypt”. Een anthologieserie gebaseerd op de gelijknamige stripserie die in de jaren 90 laat op de avond te volgen was op televisie. Een serie die bestond uit een wekelijks kort horrorverhaal dat verteld werd door de cryptkeeper. Alleen werd de cryptkeeper vervangen door een lokale radio dj (Adrienne “Creepshow” Barbeau) die met een spookachtige stem de 10 korte filmpjes voorziet van een bindtekst.

Zoals te verwachten was, is het niveau van deze verhalen afwisselend hoog en (spijtig genoeg over het algemeen) bedroevend laag. Ben je een liefhebber van cameo’s (gastoptredens), dan is deze film zeker een aanrader, want die zijn er genoeg. Zo passeren onder andere John Landis, Greg Grunberg, John Savage, Booboo Stewart en Kristina Klebe. Blijkbaar verscheen zelfs de legendarische John Carpenter ergens, naar ik gelezen heb, maar dat is me ontgaan. Hoop je op crepy en rillingen bezorgde horrorverhaaltjes, dan kom je echter van een koude kermis thuis. Het is eerder allemaal ludiek en ronduit komisch te noemen.

De voor mij meest geslaagde kortverhalen waren “Friday the 13st” (een komisch slasher verhaal), “Trick” (een doorsnee verhaal met een subtiele twist) en “Sweet tooth” (typisch Halloween verhaal met een poging om er goor uit te zien). Maar vooral “The night Billy raised hell” vond ik amusant en verrassend. Vooral de vertolking van Barry Bostwick als de verpersoonlijking van het kwade. Een satanische karikatuur. De minst geslaagde verhalen waren “Ding Dong” (absurd overdreven) en “This means War” (het meest ridicule en ongepaste fragment).

Het is nu niet bepaald “Scary movie” vol belachelijke, voorspelbare verwijzingen naar beruchte horrors, maar je zal er eerder de slappe lach van krijgen dan koude rillingen. Maar als je nostalgische gedachten hebt over “Creepshow” of “Tales from te crypt”, dan zal dit je wel bekoren, ondanks dat deze klassiekers dit probeersel ruimschoots overtreffen. Het had wat enger, duisterder en griezeliger mogen zijn. Zoals een echte Halloween nacht zou moeten aanvoelen. Woehahahahahahahahahaha ….

2,5*

Altijd leuk dit soort korte verhalen. Dit is wel even iets minder serieus dan de gemiddelde filmpjes van VHS of ABC's of Death. Ook toepasselijk om deze dvd ergens uit te vissen terwijl het toevallig Halloween is. Over de verhalen zal ik kort zijn: Sommige verhalen zijn nog vrij beklemmend, maar de humor en de over de toppe ranzigheid wil ook regelmatig de kop op steken. Vaak beginnen ze al erg voorspelbaar, maar loopt het toch net even de andere kant op. Sweet Tooth is daar zo'n voorbeeld van, wat een heerlijke foute, maar toch beklemmend stukje. The Night Billy Raised Hell, idem dito.... nog fouter. Trick... een uitschieter vind ik persoonlijk. Deze had zo van ABC's of Death kunnen zijn. Ook zo'n typisch begin, maar de uitkomst is toch wel heel freaky. The Weak and the Wicked: Ook leuk, had wel een beetje een jaren 80 pulp sfeertje. Grim Grinning Ghost... ook een beetje voorspelbaar, de eindshot was dan wel weer goed after all. Ding Dong: Een woord: Weird! This Means War.... Leuke burenruzie.... Friday the 31st... Heerlijke portie ranzigheid en slasherigheid. Kreeg een beetje herinneringen naar Haute Tension met die ene vent. The Ransom of Rusty Rex: Heerlijk fout misdaadverhaaltje. Bad Seed... van Neil Marshell, de man waarbij ik nu al jaren op een nieuwe film wacht... Leuk climax en natuurlijk wel te verwachten voor een Halloween-film.

Ik heb al met al prima genoten van deze verhalenluik. Lekker fout vermaakt toch?

3,5*

Tien verhalen zijn wat teveel, zeker als er geen enkele boven het gemiddelde uitkomt. Het eerste verhaal is nog behoorlijk en de drie verhalen naar het einde vallen nog enigszins mee doordat ze min of meer grappig zijn. Zo komt er een grappig alien manneke voorbij die de strijd aan gaat met een killer, een kleine engerd die eenmaal bij jou terecht komt altijd bij jou zal blijven en een te gek verhaal rond een pompoen die mensen gewoon op eet. Maar het blijft allemaal toch wel matig qua inhoud en spanning. Het komt eerder flauw en belachelijk over. De andere verhalen zijn gewoon slecht tot zeer slecht. 3/10

Toch een beetje uitgekozen voor deze avond, ‘Halloween avond’ ook wel te verstaan. Toch een best vermakelijke film die helaas na de zesde korte film wel wat in kakte en me wat minder begon te boeien. Heel origineel is het natuurlijk allemaal niet meer, toch kan ik dit soort films altijd wel waarderen waar een paar leuke namen in de horror wereld de krachten bundelen om met elkaar één film te maken. Toch moet het wel interessant zijn en dat zijn niet alle filmpjes, de eerste twee vond ik het beste, daarna ging het langzamerhand berg afwaarts en zoals ik al zie na het vijfde filmpje kakte de film al snel in, en dan duurt die nog best lang.

Het acteerwerk daar kun je niks op aanmerken, de één acteert natuurlijk wat strakker dan de ander maar daar kun je moeilijk echt wat van zeggen aangezien het tien korte films zijn heeft elke film natuurlijk een andere cast. Het concept was leuk en de uitvoering was ook wel geslaagd. De regisseurs krijgen allemaal de kans om hun eigen visie of leuke horrorverhaal rond ‘Trick or Treat’ en mogen hierbij de engste versies verzinnen. Zo krijg je wel wat variatie maar toch keren er enkele gezichten terug, dat is wel leuk!

Ook weet de één natuurlijk wat meer bloed te gebruiken dan een ander. Zo was het eerste verhaal lekker goor maar zijn er ook een aantal die zich wel wat inhielden. Verder kun je er niet zoveel van vertellen, een echt verhaal kent de film niet dus daar ben je ook snel op uitgekeken. Leuk vermaak op Halloween avond, toch minder zin om alle korte filmpjes één voor één te beoordelen. Zelf kijken zou ik zeggen, zo’n verspilling van tijd is het ook weer niet.

3.0*

Vermakelijke film met het Halloween thema. Er zit genoeg in om anderhalf uur te kunnen boeien al is lang niet elk segment even sterk. 

1. Redelijk; er is wat gore aanwezig, de spirit van Halloween wordt fijn weergegeven en het geheel is horror-waardig.

2. Vreselijk; flauwe onderbroekenhumor, slecht uitgewerkt verhaal, onnodige Bostwick cameo om de illusie te creëren dat dit geen troep is. Helaas, de illusie werkt niet; dit is troep.

3. Nice! Evil kids die even lekker los mogen gaan. Geen uitleg, geen backstory; gewoon knallen. Als film zou dat niet bevredigen, maar als segment in deze verzameling is het uitstekend.

4. Leuk! Iets te veel uitleg en een hilarisch slecht monster, maar de opbouw en sfeer kloppen volledig. Geinig.

5. Fijn segment. Lekker campy en ouderwetse schrikeffecten. Voorspelbaar van begin tot eind, maar wel uitstekend uitgewerkt voor het beoogde doel. Heerlijke cheesy.

6. Wellicht het segment met het beste achterliggende psychologische aspect. De uitwerking is echter bijzonder matig. De cast is aardig, maar de uitvoering van het diepere verhaal is slecht. Jammer.

7. Vreselijk. Slecht script, slecht acteerwerk, vreselijke muziek en zeer irritante echo die af en toe ingezet wordt. Diepe onvoldoende.

8. Wait..what? , in ieder geval het meest originele verhaal van alle korte filmpjes. Fouter dan fout, maar stiekem best wel lekker. Kudos voor deze volslagen nonsense.

9. Jammer dat er een soort van komedie-aspect aan dit verhaaltje is toegevoegd. De olijke muziek, de 'grappige' geluidjes die Rusty maakt... nee, dat zorgt ervoor dat het allemaal stukken minder interessant is. Tegen het einde ook met die 'twist' ... sjonge jonge... kinderachtig gedoe. Diepe onvoldoende.

10. Leuke onzin. Die politieschets deed me toch wel even gniffelen.

Dikke zes en door de aanwezigheid van een heleboel horror-helden van weleer (o.a. Stuart Gordon, Felissa Rose, Lin Shaye,Adrienne Barbeau  en Barbara Crampton ) wil ik het zeker afronden naar boven: 3,5*.

Een film met tien korte segmenten waarvan de rode draad gezien de titel wel duidelijk is. Tien verhaaltjes die zich allemaal afspelen in hetzelfde stadje gedurende dezelfde avond van Halloween. De verhaaltjes spelen zich onafhankelijk van elkaar af, maar er zijn wat kruisverwijzingen en soms zien we een personage uit een ander filmpje ergens anders ook voorbijkomen. Tien verhaaltjes in een film met een speelduur van 92 minuten. Lekker kort en puntig. Leuk.

Het zou bijzonder zijn als alle verhaaltjes even goed verteerbaar zouden zijn. Dat is dan ook niet zo. Met elf regisseurs en screenwriters is er verandering van spijs en van kwaliteit. Toch bevinden het niveau en de amusementswaarde van de filmpjes zich niet ver van elkaar. Grote uitschieters naar boven en naar beneden zijn er niet. Er is geen filmpje dat ik met afgrijzen heb bekeken.

Wat in bijna alle filmpjes opvalt is de humoristische aanpak. Eén filmpje met de titel ‘Grim Grinning Ghost’ is de serieuze uitzondering. Een spannend verhaal over een jonge vrouw die alleen op weg naar huis is, maar toch niet zo alleen blijkt te zijn. Een opvallende uitzondering in vergelijking met de overige negen bijdragen die een komische insteek bezitten.

Weinig kwalitatieve omderlinge verschillen wat mij betreft. De één wat leuker dan de ander, maar op zich kijken alle filmpjes prettig weg. Toch sprongen drie filmpjes er net iets positiever uit. Het eerste is “Trick” een confronterende maar ook zwartkomische bijdrage van Adam Gierasch (regisseur van Night of the Demons (2009)) over wraaknemende kinderen. Ik ben niet zo gecharmeerd van zijn werk, maar deze bijdrage was erg leuk. Het tweede is het zwartgallige en bijtende sprookje “Ding Dong” van Lucky McKee (The Woman (2011)). Het derde is getiteld “Friday the 31st” en is geregisseerd door Mike Mendez (Don't Kill It (2016)). Een absurdistisch getint verhaaltje met een knipoog naar Friday the 13th.

Ik moet natuurlijk ook nog even de fijne knipoog in de vorm van Adrienne Barbeau noemen die in haar rol als radio DJ de verhaaltjes een beetje aan elkaar praat. Eenzelfde rol vervulde zij in John Carpenter’s fantastische The Fog (1980).

Tales of Halloween is een leuke film. De horrorfactor is niet heel hoog. De film is illuster popcornvermaak dat het zoekt in humor en absurditeiten en geinige twists. Ik heb er sardonisch grijnzend van genoten.

Herzien.

Het is alweer even geleden dat ik deze film heb gekeken en zeker na meer dan 5 jaar is mijn kijk op films veranderd. Ondanks dat Tales of Halloween niet bepaald hoog scoort op MovieMeter wordt de film toch altijd wel bovenaan gezet bij Halloweentiplijstjes. Op basis daarvan toch besloten het nog een kans te geven en het bleek inderdaad beter te zijn dan voorheen.

Sweet Tooth (3,0*). Beviel me iets minder maar het blijft vermakelijk. Aardige gore en een meer dan sterke opbouw, maar de uiteindelijke pay-off laat te wensen over. Ik vind persoonlijk dat het vooral ligt aan het monstertje zelf, dat nergens echt dreigend of interessant weet te zijn. Als je een segment echt ergens van kan laten afhangen binnen dit concept dan is het dat wel, maar Dave Parker laat daar steken liggen.

The Night Billy Raised Hell (2,5*). Darren Lynn Bousman en komedie zijn niet zo'n ideale combinatie naar mijn persoonlijke optiek, maar hijzelf vind blijkbaar van wel. Binnen zijn carrière heeft hij voor redelijk eigenzinnige filmpjes gezorgd, maar zonder dat deze alleen de moeite waard waren. Zijn korte segment hier begint redelijk lollig, maar kent nergens een passend Halloween-sfeertje en valt vooral dood op het vlak van humor. Het uiteindelijke einde vond ik maar zo-zo.

Trick (3,0*). Beviel me een aanzienlijk stuk beter dan de eerste keer. Ik sluit ook niet uit dat ik toen gewoon de reveal heb gemist, want qua logica vond ik het een stuk sterker staan. Een beetje jammer dat Adam Gierasch (dit was opvallend zelfs) op het vlak van gore niet genoeg weet uit te halen. Conceptueel is de film aardig en de wending zelfs sterk, maar op de ultieme kansen zoals het bloedvergieten scoort Trick niet zo hoog.

The Weak and the Wicked (2,5*). Zeer aardig acteerwerk (Grace Phipps!), maar in principe niet hard genoeg en vooral te kort om de opvallend deprimerende en serieuze toon te kunnen onderhouden. Het concept lijkt ook niet echt bedoelt te zijn voor een segment zo kort als deze, maar het moet er mee door. Het begint aardig en het achterliggende idee is leuk, maar op het vlak van uiteindelijk gespook simpelweg niet de moeite waard.

Grim Grinning Ghost (3,0*). Geweldig al die cameo's in het begin en Axelle Carolyn zorgt voor een lekker spookachtig sfeertje. De uiteindelijke horror valt wel tegen (wat een goedkope scare), maar de aanloop kijkt lekker weg en als horrorliefhebber zal je met name de opening van dit segment goed kunnen waarderen. Carolyn heeft er ook voor gezorgd dat Tales of Halloween uiteindelijk van de grond is gekomen.

Ding Dong (2,0*). Dit was toch een serieuze misser. Lucky McKee heb ik als regisseur ook altijd leuker gevonden binnen de iets strakkere verhalen zonder teveel poeha. Ding Dong leunt bij een zeer sterk spelende Pollyanna McIntosh, maar al dat overige weirde gedoe was niet aan mij besteed. De uiteindelijke onthulling wordt ook dusdanig open gelaten dat het weinig zin heeft voor McKee om überhaupt met zoveel overgave in te zetten.

This Means War (3,5*). Erg lollig. Kort, maar treffend. Vooral op komisch vlak kon ik dit erg waarderen. Wellicht dat het uiteindelijk niet genoeg weet op te vallen tussen de andere segmenten (die duidelijk surrealistischer van aard zijn) maar eenmaal de fun begint is dat snel vergeten. Burenruzies als concept liggen me persoonlijk ook net wat meer, dus dan vallen filmpjes zoals deze snel binnen de toon.

Friday the 31st (4,0*). Ik heb Mike Mendez eigenlijk nooit met zoveel overgave en gevoel voor fun zien regisseren. Deze kent duidelijk een heel ander sfeertje dan de andere segmenten, maar het enorme tempo compenseert dat met gemak. De humor, de horror en vooral de creativiteit zegevieren in dit stukje. Ik had graag gezien dat het nog een heel stuk langer zou duren, maar zo mooi mocht het niet worden.

The Ransom of Rusty Rex (3,0*). Leuke humor, geweldige onthulling maar uiteindelijk tegenvallend op het vlak van designs. Ryan Schifrin toont op dat vlak gewoon pure luiheid en dat is zonde, want verder loopt het segment meer dan aanstekelijk en is zo voorbij. Het past binnen het concept van Tales of Halloween, maar deed me eigenlijk erg denken aan Sweet Tooth qua kritiek.

Bad Seed (3,0*). Lollig wezentje dat voor onheil zorgt, daarom ook een beetje zonde dat er zulke oninteressante acteurs tussendoor lopen om dit wezen van de straat te schieten. Een leuk sfeertje en hoog tempo vieren hoogtij binnen Bad Seed, maar uiteindelijk is het vooral te kort en iets te braaf voor een volledige overtuiging. Zeker van een regisseur als Neil Marshall (al filmde hij dit binnen 2 enkele dagen) verwacht je domweg iets meer dan dit.

Gemiddeld kom ik uit op een 2,95*, dus dat ronden we dan gezellig naar boven af. Ondertussen is het alweer even geleden dat ik een voldoende aan een anthologiefilm heb gegeven, dus dat doet het clubje van Tales of Halloween dan erg goed.