ABCs of Death 2.5 (2016)

Vooral veel onbekende namen (voor de meeste waarschijnlijk énkel onbekende namen). Voor de indie-liefhebbers nog genoeg leuks te ontdekken. O.a een tweetal die ook aan México Bárbaro (2014) een bijdrage leverde, Stuart Simpson is heel interessant ( El Monstro del Mar! (2010) , 4*) en Todd E. Freeman idem ( Cell Count (2012) , 4*).

Tof idee dat iedereen hier zijn bijdrage aan kon leveren! Blijkbaar zijn er zo'n 500 filmpjes ingestuurd voor deze World Competition Edition.

Had hier geen hoge verwachtingen van en ik zou het eigenlijk ook geen sterren kunnen geven. Ik had gedacht dat elke regisseur een bestedingsruimte van 5k kreeg om een film te maken, maar als er naar geruchten 500 inzendingen waren geweest alleen al voor de letter M, dan kan dat niet meer kloppen. Ik neem aan dat dus alleen de winnaars die vijf ruggen kregen en het is verder overduidelijk dat Masticate dat met straatlengte voorsprong als 'n makkie heeft gewonnen.

Het is jammer dat ze dit uitbrengen, want dat haalt de reputatie van de ABCs reeks onderuit. Gaan ze alle regisseurs van 26 beste M's nu ook prijzengeld overmaken? World Competition Edition, Amehoela! Waarom niet wachten op ABCs 3 en waarom maar 85 minuten? De enige echte uitschieter was Messiah waar ik wel even wat rillingen van kreeg. Dat meisje redt dus haar eigen leven, maar verpest het voor de rest van de planeet. Een andere aardige vond ik Malnutrition. Ontknoping is leuk, maar afgezaagd en vergezocht. Hoe kunnen al die conservenblikken opgestapeld staan zonder om te vallen en hoe zou je het doen zonder blikopener? Matador is het juiste voorbeeld van "was dat het nou?". Ook mailbox slaat verder nergens op. Vreemd dat er voor een goeie zoals M is for Musical Chairs geen plaats was.

Opmerkelijk weinig ratings tot zo ver.

De voorgangers waren in mijn optiek toch vrij populair, en deze doet nauwelijks onder.

Het is niet allemaal goud dat er blinkt, maar voornamelijk leuke tot goede filmpjes.

Favorieten: Muff, Mariachi, Martyr, Mutant en Make Believe.

ABCs of Death 2.5 is geen volwaardige opvolger van het tweede deel door het simpele feit dat alle 26 filmpjes beginnen met de letter M;

Magnetic Tape van Tim Rutherford en Cody Kennedy is een prima opener en pure 80's nostalgie. VHS-video, monsters en Ninja's. Wie wist dat VHS-banden zo dodelijk kunnen zijn? Op de Troma- manier!
Maieusiophobia van Christopher Younes: Google het woord en dan blijkt het de angst voor bevallen te betekenen en dat is dan ook precies wat dit is; vreemde verontrustende Klei-animatie over bevallen.
Mailbox van Dante Vescio en Rodrigo Gasparini: Braziliaans en met stijlvolle jaren '70 invloeden over een trick-or-treater met een dorst naar bloed die bij het verkeerde huis aanklopt.
Make Believe van Summer Johnson: Kinderen en dode lichamen zijn altijd wel een interessante mix. Zo ook in dit verwrongen sprookje. Het camerawerk laat wel iets te wensen over maar zeker niet slecht.
Malnutrition van Peter Czikrai: Een uiteengerukt lijk als eerste shot is altijd leuk! Daarnaast is het camerawerk bij deze wel erg goed! Al levert het ook niet veel meer dan de reguliere Zombies-apocalyps.
Manure van Michael Schwartz: Poep in je hoofd? Dit filmpje gesitueerd op een boerderij neemt dit letterlijk als er een stel horken zich misdragen tegenover het vrouwelijke geslacht.
Marauder van Steve Daniels: Een in zwart/wit super 8 mm geschoten ode aan 'Mad Max' en 60's biker films maar dan op driewielers. Erg grappig uitgevoerd en met een vermakelijk einde.
Mariachi van Eric Pennycoff: Vermakelijk en absurd. Mexicaans (straat)orkest versus Deathmetal?
Marriage van Todd E. Freeman: Regisseur met een eigen stijl die al wat films op zijn naam heeft staan. Prachtig geschoten, goed geacteerd en verrassende body-horror.
Martyr van Jeff Stewart: Nog een regisseur die al wat ervaring heeft en dat is te zien. Een simpel concept maar erg mooi gefilmd.
Matador van Gigi Saul Guerrero: Interessante regisseuse met genoeg eigen visie. Leuk kort "Tex-Mex" filmpje.
Meat van Wolfgang Matzl: Tweede Klei-animatie of eigenlijk vlees-mannetjes. Vreemd soortige surrealistisch schoonheid zit er in dit filmpje.
Mermaid van Ama Lea: Twee jongens bekvechten om een zeemeermin. Echter ergens gaat er iets mis? Ziet er een beetje uit als een bier-reclame inclusief een grappige punchline.
Merry Christmas van Joe en Lloyd Stas: Het eerste filmpje wat mij tegenviel. Krampus heeft een crisis over zijn bestaan.
Mess van Carlos Faria: Letterlijk en figuurlijk een knoeiboel Walgelijk maar ook origineel. De film maakt zijn naam op meer dan één manier waar. BAH....smerig maar heerlijk!
Messiah van Nicholas Humphries: Geen verwijzing naar Jezus maar toch redelijk voorspelbaar maar met een leuk einde.
Mind Meld van Brett Glassberg: Uitzonderlijk verknipt filmpje vooral als de twist eenmaal is onthuld. Al snapte ik niet helemaal de waarom?
Miracle van Álvaro Núñez: wat je allemaal niet kan maken met bijna geen budget. Deze short maakt van Niets, IETS! Met niets meer dan een doos, een konijn en genoeg verbeelding. TOP!
Mobile van Barış Erdoğan: Is nog wel aardig, probeert het met zwarte humor maar blijft tamelijk fantasieloos. Er is maar weinig voor nodig om de twist te zien aankomen.
Mom van Carles Torrens: Nog een regisseur met wat ervaring. Echter hoewel het goed eruit ziet laat het verhaaltje wat te wensen over.
Moonstruck van Travis Betz: Gemaakt met papier en handgetekende onconventionele animaties.
Leuke papieren romantiek, extreem mooi gefabriceerd en ontroerend.
Mormon Missionaries van Peter Podgursk: Brave jongeren die het "woord" verspreiden, zijn toch niet zo braaf als ze er uit zien of toch wel en is het allemaal de schuld van dementerende ouderen?
Mother van Ryan Bosworth: Opgepast, deze kan voor mensen met Arachnophobie angstaanjagend zijn, zeker met de visueel geweldige effecten.
(Death by)Muff van Mia’Kate Russell: De Three degrees zongen het al: "You are a dirty ol' man" Wel erg veel opbouw voor kortstondige grap aan het einde.
Munging van Jason Koch & Clint Kelly: De betekenis van Munging En meer wil ik hier eigenlijk niet over kwijt!
Mutant van Stuart Simpson: Gekheid komt vaak uit Australië en ditmaal verandert een virale infectie mensen in vleesetende gevleugelde mutanten, duidelijk latex-beestjes, aan een slick tweetal de taak om in de huid te kruipen van Natural Born Killers.

Zoals deze shorts laten zien is er nog genoeg talent te vinden in het horror-genre. En deze nieuwelingen deden het wat mij betreft een stuk beter dan de regisseurs uit het tweede deeltje. Zeer verfrissend, met een minimum aan humor(dat was zeer positief) is dit een erg fijne M of Death.

2,5 * past perfect bij deze.

1 en 2 waren toch wel beter.

Waar is deze te koop?