Graveyard Shift (1990)

Toffe King verfilming.

Aardig sfeervol van in het begin. Het korte plotje wordt leuk opgevuld met wat aardig overacterend horror-acteur-werk, vooral Dourif en Macht zijn goed op dreef. Houdt de lol er zeker in tijdens het eerste uur.

Verder ook nog een best fijne soundtrack en lekker donker geschoten, houdt ook het sfeertje er goed in. Je weet al best snel dat de finale scenes wat goedkoop zullen ogen maar Singleton weet dat goed te camoufleren door in het begin niet veel prijs te geven. Zo blijft het ook allemaal aardig mysterieus (hoewel ik het verhaal wel al gelezen had).

Uiteindelijk inderdaad wat povere effecten als het beest tevoorschijn komt maar dan is de film al best geslaagd.

Vond het één van de betere King verfilmingen, verveelt niet en blijft zowat de hele film lang z'n sfeertje aanhouden.

3*

ok deze film moet het niet hebben van de acteer prestaties maar de sfeer is goed in je zit wel makelijk in de film

het is zoals ralf81 zegt deze is toch wat ondergewaardeerd

Toch een wat ondergewaardeerde Stephen King verfilming. Toegegeven dat Graveyard Shift nooit in één adem zal worden uitgesproken met The Shining of Carrie, het is zeker niet de minste van de talloze King adaptaties die deze wereld inmiddels rijk is. Graveyard Shift lijkt qua setting en sfeer wat op Tobe Hooper's The Mangler. Alleen lijkt deze film zichzelf een stuk minder serieus te nemen. Het plot is ook lekker simpel; een oude fabriek bevat een rommelige kelder, waar één of ander vaag wezen tussen de ratten schuilt. Het resultaat is ook lekker simpel; de ene na de andere overacterende werknemer wordt verslonden. Geen moment uitzonderlijk of baanbrekend, maar het levert wat smakelijke pulp op. Leukste van de film is Brad Dourif als The Exterminator.

3,5 sterren.

'k had eigenlijk geen verwachtingen bij deze film. 'k dacht eigenlijk dat het verhaal zich ging afspelen op een kerkhof (zie titel), maar dit was dus niet het geval.

De film duurt niet zo lang, maar langer was eigenlijk niet nodig, het is dan ook maar een monsterfilm. Het monster zelf zag er wel niet zo goed uit. Totaal niet realistisch, maar gelukkig was er toch nog genoeg gore te beleven die toch voor de nodige fun zorgde. Het acteerwerk was ook niet zo bijzonder. De film zal zeker nooit een Oscar winnen, maar al bij al wel vermakelijk.

Cursusje over-acting van de hele cast en Brad Dourif gooit daar nog eens een schepje bovenop.
Dit zal dan wel bedoeld zijn als de vermeende humor in deze film...ik kon er in ieder geval niet om lachen.
Eerste uur is ook nog eens behoorlijk suf met een akelige baas in een textielfabriek die ook nog eens te maken heeft met een ontzettende rattenplaag.
Pas het laatste half uur slaan de horror-stoppen door en gaan we met z'n allen de kelder in en dan blijkt er naast een hoop ratten ook nog eens een......ja wat eigenlijk?....mijn partner en ik houden het maar op een immense vleermuis, maar helemaal zeker weten we het eigenlijk ook niet. Maakt niet uit dat laatste half uurtje kan er prima mee door...en nu weten we ook waarom je altijd een blikje Pepsi Diet Cola in de buurt moet hebben...zat dat ook al in het King-verhaal waar dit op gebasseerd is? Of is dit een staaltje onvervalste product-placement?
Gaaf nummer tijdens de aftiteling is het eigenlijke hoogtepunt van de film.

Niet best. De cast is grotendeels bepaald niet op zijn of haar plaats, in deze zeer saaie King verfilming. Er zit totaal geen sfeer in deze film, ook niet in de kelder. Om van spanning maar niet te spreken. Na een uur ongeveer komt er wat vaart in de film en als het luik wordt gevonden lijkt het eigenlijk pas voor het eerst wat te kunnen worden, maar de matige uitwerking wil hier niet aan meehelpen. De film begint dan wat meer gore te vertonen en meer sfeer, maar op dat moment is het al veel te laat om daar echt een start aan te geven. En dat monster, nee helaas. Helemaal niets.

Bovenstaande vond ik één van de leukste dingen aan deze film. Het is wel een leuke King verfilming. Het begint best creepy, maar daarna weet de film niet meer echt eng te worden. Wel is de entertainment waarde erg hoog. De typetjes die voorbij komen zorgen voor voldoende vermaak en hier en daar vloeit er nog wat bloed.

Daarnaast vind ik de locatie van deze film wel erg tof en weet de film hier en daar lekker traditioneel te blijven (zoals het oude, verlaten kerkhof vlakbij de fabriek).

Zeker geen hoogvlieger in het genre, maar ik heb er van begin tot eind van genoten. Gewoon leuk en vermakelijk.

Graveyard Shift vind ik een aardige film om een keer gezien te hebben, maar echt heel goed vind ik deze film niet.

Het begin van de film beloofde echter veel goeds. Een man werkt in de textielfabriek en dood een rat door hem in de machine te doen. Niet dat het doden van één rat zoveel zin heeft, aangezien er vele ratten zijn. Dan opeens komt er een vreemd wezen aan… Dit vond ik een hele sterke scene. Meteen de beste scene van de film!

Het verhaal van deze film is interessants. Al die ratten, en een groot monster, dit kunnen belangrijke ingrediënten zijn om hele spannende film te maken. Maar toch wil de film niet echt uit de verf komen. Echt nagelbijtend spannend is deze film niet. Echt slecht is de film echter ook weer niet. De film is lekker donker gefilmd en de scenes in o.a. de kelder zijn wel sfeervol. Ik vind de film een goede setting hebben. Wat ook bijdraagt aan de sfeer is een sterke soundtrack.

Het acteerwerk in deze film is eigenlijk niet heel erg goed, maar net niet slecht genoeg om je er echt aan te ergeren.

Als we met zijn allen dieper de kelder in gaan veert de film op en word het zowaar nog redelijk spannend. De scene waarin het monster word vermoord vind ik sterk.
Het monster zelf vond ik niet zo goed gemaakt. Ik neem aan dat het een grote rat moest voorstellen ? Maar ook ik zag er meer iets van een vleermuis in. Los daarvan vind ik het monster er ook niet echt eng uit zien.

Al met al een aardige film om een keer te kijken. De film had veel potentie, maar als geheel is het net niet hellemaal geslaagd.

2,5 ster voor deze film.

Klam en zweterig small town America zonder al te dik aangezette rednecks. Zo'n sfeertje en als je daar makkelijk in mee kunt, heeft het filmpje al snel wat krediet te pakken. Het tackelt niet alle clichés en het zal anno nu misschien wat tam opbouwen, maar daar is verder weinig mis mee in zo'n horrorfilmpje. Er lopen ook een aantal eigenaardige figuren in rond. Hall is teveel een goedzak, maar The Exterminator (dat Vietnam verhaaltje!) en Warwick maken er wat van. Groots wordt het niet, maar Singleton gaat in de molen best handig tekeer. Niet teveel monster, maar net genoeg om een effect te krijgen, een paar slo-mo's die het wat extra cachet geven en hij benut z'n muffe, stoffige locaties optimaal. Toch wat scènes die op die manier heel wat beter uit de verf komen dan je zou verwachten. Leuk tussendoortje.

En maar weer eens aan de King, en na recentelijk Secret Window, The Nightflier en Pet Sematary gezien te hebben viel nu de beurt aan het bepaald niet goed beoordeelde Graveyard shift, een verhaal als ik het goed heb uit Nachtmerries, en een verhaal die ik gelezen heb ook al weet ik er weinig meer van. En hoewel het de uitstraling van een B-film heeft vermaakte het mij toch allemaal meer dan.

Men neme een katoenfabriek waar het niet pluis is in de kelder, een aantal mysterieuze ongelukken, doden en vermissingen, een voorman uit de hel, een aantal uiteenlopende karakters van dom tot aardig die het met elkaar moeten rooien en de sympathieke hoofdpersoon. Oh...en niet te vergeten een ongediertebestrijder die iets teveel van zijn eigen goedje heeft opgesnoven. Iets dat nog alle kanten op kan maar toch vooral voorspelbaar en cliché rijk blijkt.

Toch stoort mij dat niet. Wie weinig verwacht wordt ook minder teleurgesteld toch? Buiten dat is het sfeertje in de duistere krochten in combinatie met muziek meer dan te pruimen. De cast doet het ook helemaal niet gek met Macht als doorgedraaide voorman, Andrews als sympathiek hoofdpersoon en vooral Dourif is kostelijk als schmierende verdelger. Volgens sommigen overdrijft hij teveel, toch vind ik het wel bij de film passen want dit is natuurlijk geen normale film met normale karakters. En ja die martelmethode bestaat, ik weet niet meer of hij precies zo uitgevoerd wordt als de verdelger omschrijft maar het bestaat wel.

Wat is de definitie van goed eigenlijk? Wanneer is een film goed? Tja, een Oscar winnaar is dit natuurlijk verre van, maar al met al vind ik het toch een uitermate vermakelijke en sfeervolle film die nog mooi even kon na mijn eigen nightshift van gisteravond.

"I don't mind telling you, this place is infested.”

Ik kon hier niet zo heel veel mee, als ik heel eerlijk moet zijn. Ik had wederom geen hoge verwachtingen, dus ik wist ook niet echt wat ik moest verwachten. Ik ben altijd best een fan van de Stephen King films. Dus dat maakte me dan wel weer meer nieuwsgieriger over deze film, want vaak kunnen die films niet fout gaan. Maar, deze film lag me dus totaal niet. Ik vond het allemaal niet zo heel boeiend, er gebeurde misschien iets té weinig om het allemaal echt leuk te vinden, waardoor ik het toch allemaal maar wat slapjes begon te vinden. Ik was niet zo'n fan van het de film, en het concept vond ik best saai.

De film kent een gore wat gewoon echt heel vet is, daar scoort de film voor mij echt wel de meeste punten. Maar, dat is ook wel het enige wat deze film echt goed deed in mijn ogen. Want de film kent voor de rest eigenlijk een matige en slappe cast, saaie personages, een toch slap verhaal en een saai concept. Dat resulteerde vooral in het feit dat ik me stierlijk heb verveeld, en dan is dat uurtje toch best lang. De laatste 25 minuten weten de film nog te redden, en daar is ook wel alles mee gezegd.

Voor mij was het dus geen vermakelijke zit. Ik had er achteraf misschien iets te veel van gehoopt omdat het een King verhaal was maar, het regie werk laat zich toch kennen. Die vleermuisrat monster ding vond ik wel een leuke toevoeging, daar had in mijn ogen véél meer mee gedaan mogen worden. Nee, dit was hem totaal niet voor mij.

“We’re going to hell….together”

Uit de verhalen bundel 'De satanskinderen en andere verhalen' (in het Engels 'Night Shift') van Stephen King putten vele filmmaker al jaren inspiratie (o.a. 'Children of the corn' 1984, 'The Boogeyman' 2023, 'The Mangler'1995, 'The Lawnmower Man'1992 en 'Trucks'1997 staan erin) Ook deze 'Graveyard shift' (Ratten) is in die bundel te vinden. Het korte verhaal van iets meer dan een dozijn pagina's is verwerkt tot dit volledig scenario.

Uiteraard zijn er dus een heleboel dingen bij verzonnen. Het hele gebeuren is gesitueerd rond de textielfabriek met de naam Bachman Mills (een verwijzing naar het pseudoniem Richard Bachman) waar ‘de nieuwe man in de stad’ last krijg van een groepje ‘jij komt niet van hier', en er is natuurlijk ‘een harde foute baas’ plus een love-interest. Gekste van de film is Brad Dourif die als rattenverdelger een pleidooi houd, over dat die rotbeesten samenheulen met de Vietcong.

De cast is voorgesteld, men bereikte de plaats waar het allemaal moet gaan gebeuren dus in het laatste deel is het tijd voor het bloederigere werk! Het is dus even wachten maar door het behoorlijke acteerwerk en maffe gebeurtenissen was dat helemaal niet erg! En met het einde kom je als horror-fan ook ruimschoots aan je trekken! Misschien was deze film dan niet 'geweldig', maar het was wel ontzettend leuke tijd.