Chorus (2015)

Vanaf 7 januari 2016 in de bioscoop (Contact Film)

EDIT: release vervroegd naar 3 december

Trailer geplaatst

Sterke, intelligent opgebouwde en realistische film over het verlies van een kind, de blijvende pijn en de onmogelijkheid leed te delen en de herinnering aan de gemiste persoon levendig te houden.

Overtuigende vertolkingen.

Eens met Movsin. Sterke film, waarin erg goed geacteerd wordt door voor mij volledig onbekende acteurs/actrices (op Geneviève Bujold na dan). Het komt allemaal bijzonder geloofwaardig over en het stemmig zwart/wit zorgt dat film, bij mij in ieder geval, een behoorlijke indruk achterlaat.

Zou toch zweren dat ik hier een keer een berichtje had geplaatst. Nog steeds heel benieuwd naar deze regisseur in ieder geval. Canada is sowieso lekker bezig. Félix et Meira (2014) ook binnenkort in de bioscoop .

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Zwart en wit beeld,

redelijk kwaliteit breedbeeld (geen HD)...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Wat mij betreft te plat en te vlak. En het gebruik van zwart/wit zag er op momenten erg lelijk uit. Links in beeld leek het geregeld wat groenig en rechts in het beeld oranjeachtig. Ben benieuwd of anderen daar ook last van hadden.

Geef mij maar het soortgelijke Valley of Love van Guillaume Nicloux.

Fanny Mallette is echt fantastisch. Genevieve Bujold tsjonge-jonge, die is ook ouder geworden natuurlijk

Nee, niet gezien.

Ik heb ook niets plat of vlaks gezien trouwens, maar ik denk dat iemand die zelf (een) kind(eren) heeft dit toch anders beoordeeld. Ja, heb ook wat minpuntjes gezien, maar er waren gewoon weer teveel rake scènes.

Wat mij betreft dus de betere van de twee in vergelijking met Valley of Love.

Zo'n scène met de condoom vind ik bijvoorbeeld heel plat. Of die waarin de man zich laat meevoeren door het water. Te gekunsteld. Te plat. En daar zit de film helaas vol mee. Te veel 'in your face'. Zeker ook met de muziek en de voice-over erbij. Het mocht voor mij een stuk soberder. En ook weer een film waar een flashbackscène uit het niets wordt ingezet. Was die nou echt van zoveel toegevoegde waarde? Kon de film echt niet zonder die scène?

Met je stokpaardje kan ik verder niet heel veel.

Het shot is inderdaad nogal plat, maar het shot dat er op volgt en de strekking daarvan zijn absoluut van belang in het thema van de film en in die zin vond ik dat dan weer best aangrijpend.

De voiceover vond ik voor het eerst in lange tijd (zeg: Malick eerder dit jaar) weer echt iets toevoegen.

Allicht, maar het is een feit. Ik weet zeker dat ik tien scènes kan benoemen die jij anders interpreteert of waar ik een betekenis aan toeken die langs jou heengaan. Dat geeft verder niet, maar dat maakt wel degelijk uit voor hoe je de film ervaart en waardeert.

Ik denk bijvoorbeeld dat ik een heel ander thema in deze film zie dan jij. En dat is onder andere een reden om deze film hoger aan te slaan dan Valley of Love. Dat is gewoon een gegeven - maar wat mij betref niet eentje om in de openheid van een forum te delen, misschien spreken we elkaar er nog eens over. Overigens heb ik de film redelijk 'onaangedaan' over me heen laten komen, met uitzondering van één scene. Misschien is dat nog een kleine kwis tot dit tijd.

Het klopt dat iedereen zijn eigen 'rugzakje' meeneemt die hij of zij in zijn leven al dan niet bewust vult. En als Nederlander beoordeel ik films uit Ethiopië of Brazilië anders dan iemand die er geboren is. Maar een vals spelende gitarist of pianist hoort iedereen. Of een zangers die vals zingt. Dat is niet bepaald door geslacht / leeftijd / afkomst. Waarom zou dat niet over het medium film kunnen gezegd worden? Is het mogelijk om objectief gezien een film te beoordelen / analyseren? En waarom zijn we het wel eens over The Broken Circle Breakdown? Kortom waarom zouden me hier zaken langs me heen zijn gegaan? Ben benieuwd wat je van The Disappearance of Eleanor Rigby: Her / Him gaat vinden.

De vergelijking met vals zingen ontgaat me. Naar aanleiding van de laatste vraag : Omdat je ze niet herkent, je kent ze niet uit ervaring. Net als dat iemand referenties mist in een animatiefilm die verwijst naar allerlei klassiekers die je niet hebt gezien - dan vat je ze gewoon niet. Dat is niet erg, maar dat betekent niet dat ze er niet zijn. Daarom vind ik de film niet plat en/of vlak. Jij wel, prima, maar als ik dat lees wil ik wel mijn versie daar wel tegenaan zetten.

Dingen zijn hier meer 'verstopt' dan in Broken Circle Breakdown - maar veel belangrijker: die film gaat over iets anders dan deze net als Valley of Love over iets anders gaat. Ingrediënten zijn deels hetzelfde, maar thema is anders - zie daarvoor alleen al de voice over. Een film die ik zou noemen als referentie is The Missing van Lee Kang-sheng.

Maar wat herken ik dan niet? En over welke ervaring heb je het dan?

De beelden van de zee met de klotsende golven en het eiland op de achtergrond waren zeer mooi, eveneens de in de kerk a capella gezongen Middeleeuwse motetten. Voor de rest deed de film mij weinig. Ik kon gewoon niet meeleven met de hoofdpersonages. Tja, en dan houdt natuurlijk alles op.

3,0*

Ook als niet-papa erg kunnen genieten van deze film, die verre van perfect is maar zoveel ijzersterke scenes bevat dat de foutjes makkelijk vergeven kunnen worden.

Ja, lelijk zwart/wit. Duidelijke digitaal geschoten. Ik had geen last van de kleuren die je noemt. Ik miste voornamelijk diepte in het beeld. En er zaten wat rare dingen in. Zo bewoog de observatiecamera tijdens het interview met de moordenaar en kregen we plots een reverse angle shot van diezelfde korrelige camera te zien.

Om precies te zijn. Golden age zwart/wit films zijn voornamelijk zo aantrekkelijk omdat de ogen van de acteurs centraal staan. Natuurlijk hoeft niet elke moderne film op een Golden age zwart/wit te lijken. Maar als je emotie wilt overbrengen zonder gelijk afhankelijk te zijn van een schokkende camera, is het wel handig om de ogen van de acteurs goed in beeld te brengen. Om dat goed te doen moet je net wat meer op je belichting of focus letten. Als je een digitale camera gewoon laat "lopen" krijg je dat resultaat niet. Een digitale camera gaat zonder menselijk ingrijpen alles zo scherp mogelijk in beeld brengen, zonder aanzien van achtergrond, ogen of belang van waar de focus precies dient te liggen.

En nu komen we bij de reden waarom ik dit een ontzettend lelijk gefilmde zwart/ wit film vindt. Bijna alle ogen in deze film lijken emotieloze zwarte gaten. Die in een horrorfilm niet zouden misstaan. Natuurlijk valt er nog over te discussieren of dat een artistiek keuze geweest is. Maar ik vrees van niet, eerder onmacht of onbegrip van zwart/ wit film kan.

De film komt verder maar niet los van het theatrale bedachte en blijft koud en slecht invoelbaar. Natuurlijk zie ik wel dat die crematie plechtigheid net een omgekeerde trouwerij is. Betrekt het me bij de personage's? Neuh, stoor ik me aan dit zoveelste leuke symbolische vondstje, Ja...