Naomi and Ely's No Kiss List (2015)

Meisje is verliefd op haar beste vriend, beste vriend is openlijk homo, krijgen ruzie om een jongen. Eigenlijk weinig bijzonders, behalve dan dat het hier om een man en vrouw gaat en niet om twee vrouwen die ruzie krijgen om dezelfde man. De eerste paar minuten gingen veel te snel en waren niet te volgen, vervolgens kom je in een vrij saaie en langdradige film terecht. Het verhaal op zich is nog niet eens zo slecht, maar er is absoluut niet het maximale uitgehaald. Het laatste half uur was beter en heeft de film nog enigszins weten te redden. De cast deed het over het algemeen ook prima, maar niet denderend. Pierson Fode zette zijn rol als homo wel prima neer, ik geloofde wel daadwerkelijk dat hij dat was. Van humor moet de film het zeker niet hebben, want dat heb ik er niet in kunnen vinden. Een film die ik waarschijnlijk snel weer vergeet, behalve Matthew Daddario dan, wat een fijne man om naar de kijken, 2.5*.

“You know I'm always ready to dance with you.”

Vreemd maar soms best leuk. Het uitgangspunt van een vrouw die verliefd is op haar beste (homoseksuele) vriend is natuurlijk al niet alledaags, en de film zelf doet ook de vreemdste dingen. Het eerste gedeelte is rommelig, het acteerwerk is zeer matig, en je weet vanaf het begin eigenlijk al dat dit niet lang goed kan gaan. De ruzie en alles wat daarna gebeurd is dan ook het beste gedeelte van de film. Eindelijk wat emotie, alhoewel Pierson Fode hier helemaal door de mand valt. Victoria Justice is leuk, maar ook zij kan het niet allemaal in haar eentje.

Naomi en Ely's No Kiss List is een lekkere vlotte tienerfilm die niet te lang duurt en gewoon straight to the point is. Er zit niet veel onzinnigheid in en het frisse sfeertje maakt de rit aangenaam. Het perspectief betreft de geaardheid maakt het natuurlijk iets anders dan veel andere films in dit genre, maar uiteindelijk doet dat er niet zo heel veel toe.
Het enige waar ik wel mee zit is de boodschap die de film wilt uitdragen. Eigenlijk gebeurt er iets heel gewaagds. Namelijk dat Ely het vriendje van Naomi steelt. Dit zorgt uiteraard voor wrijvingen tussen de twee en zelfs dat hun vriendschap op een laag pitje wordt gezet. Ik vind de conclusie van de film dan ook jammerlijk. Eigenlijk zeggen de makers dat het vriendje van je beste vriendin stelen mag, want vriendschappen zijn nou eenmaal belangrijk. Nou, zo werkt het niet. De film is natuurlijk licht en vrolijk van aard, maar een iets minder eenvoudig einde had de film meer gewicht gegeven. De vriendschap had bijvoorbeeld nog steeds verwaterd moeten zijn, maar dat ze elkaar na een jaar of twee bijvoorbeeld op straat tegenkomen en besluiten om een kop koffie te gaan drinken. Iets in die trend. Ik heb films dit pad zien nemen en die vind ik gewoonweg ook een stuk beter. Zoals The Spectacular Now (2013), maar ook een film als The Break-Up (2006) heeft zo'n einde die hier ook toegepast had moeten worden. Wel iets andere situaties, maar ik had zoiets toch liever willen zien.

Toch jammer, want het is gewoon een lichthartige film. De boodschap die de film aan het einde uitdraagt vind ik ongeloofwaardig en onpassend.

2,5*

Ik had een aantal positieve recensies gelezen over deze film en op zich trok de film (poster, omschrijving en acteurs) mij ook wel, maar eerlijk gezegd had ik een film verwacht die ik vier of vijf sterren zou geven en dat was dit absoluut niet. Het begin was maar saai, maar gelukkig was het einde wel leuk. Het probleem in het begin was ook dat de personages mij totaal niet aanspraken en ik ze eigenlijk maar een beetje raar vond. Nee dit is zeker geen hoogstandje, ook niet als je gewoon een simpele-weg-kijk film wilt kijken.