The End of the Tour (2015)

Mooie indie met een warm kloppend hart vooral. Ook een sterke acteursfilm.

Ik heb in de jaren '90 vaag iets meegekregen van de hype die er in bepaalde kringen was rond het boek Infinite Jest. Een complexe postmoderne roman van meer dan 1000 bladzijden die een hele nieuwe generatie schrijvers flink beinvloed heeft (iemand als David Eggers bijvoorbeeld). Maar veel wist ik er niet van. De stills die ik vooraf zag zorgden eigenlijk voor lage verwachtingen. Het leek me een soort quirky botsing tussen een bewonderende journalist en een wereldvreemde schrijver en dan dik aangezet gespeeld.

Dat is het godzijdank niet. Het is een ontmoeting tussen twee intelligente mensen die in de paar dagen die ze samen optrekken af en toe botsen maar vooral een flard van elkaar begrijpen. Soms verwantschap voelen. Verwantschap die blijvend is. Vooral Eisenbergs karakter is niet compleet veranderd na de ontmoeting, maar ook nooit meer helemaal de oude.

Segel is heel erg goed in deze film. Trapt nergens in de vallen die op de loer liggen en maakt een oprecht mens van zijn David Foster Wallace. Een wijs en intelligent man. Een overgevoelig iemand ook. Met onhebbelijkheden. En daar heeft de film geen grote geforceerde emoties voor nodig. Soms ontroerende momenten, bijvoorbeeld als hij heel treffend over zijn depressies praat.

De film is zich bewust van zijn onmogelijkheden. Een compleet beeld schetsen van David Foster Wallace gaat nooit lukken. De invalshoek met Eisenberg (de film gaat minstens zoveel over Lipsky dan over Wallace, hoewel Lipsky een minder boeiend mens is) is dan ook goed gekozen. In plaats van een biopic is dit een film over de interactie tussen die twee. En dat levert een oprechte, warme film die ik zelfs een van de meest irritante cliché's , eindigen met een speech die ergens voorgelezen wordt om een voice over te vermijden nog wel kan vergeven, al had de raamvertelling na de dood van Wallace wat mij betreft uit de film gemogen.

3.5*

"Well, I think being shy basically means being self-absorbed to the extent that it makes it difficult to be around other people."

The End of the Tour is een echte acteursfilm. Jason Segel en Jesse Eisenberg zijn erg sterk en hun onderlinge scènes zijn een genot om naar te kijken. Segel speelt David Foster Wallace erg overtuigend en weet het excentrieke karakter van de man goed over te laten komen en is haast onherkenbaar. Het ene moment kletst Wallace er lustig op los maar er hoeft maar iets te gebeuren of hij klapt dicht en zegt geen woord meer. David Lipsky (Eisenberg) wil een interview met Wallace maar dat het niet van een leien dakje gaat is een understatement. De gesprekken tussen de twee beginnen luchtig en losjes maar worden steeds intenser en venijniger. De grote bewondering die Lipsky voor Wallace voelt door het boek Infinite Jest is in elk gesprek voelbaar en de innerlijke strijd van Lipsky tussen een professionele aanpak en de bewondering die hij voelt wordt door Eisenberg ontzettend goed gespeeld. Een volledig beeld van Wallace krijgen we niet maar dat is onmogelijk en ook niet nodig.

The End of the Tour is een sterk drama die een intrigerend beeld schetst van een man die zijn hele leven tegen depressies en andere demonen streed maar toch in staat was om schitterende boeken te schrijven. Het resultaat is een prachtige film met een Segel en Eisenberg in topvorm.

Praatfilm over een vierdaagse interviewsessie tussen journalist en beginnend auteur Lipsky en gevestigd en succesvol auteur Wallace. Film waarin prachtig acteerwerk te bewonderen is.

Segel levert een prachtrol af. Zijn interpretatie van Wallace is fantastisch. Het karakter van een breekbare, onzekere en zeer gevoelige man wordt door hem op weergaloze wijze neergezet. Ook de eigenzinnigheid en eigenaardigheid van Wallace worden met subtiel acteerwerk prima vorm gegeven.

Eisenberg in de rol van Lipsky is strakker en minder fijnzinnig geregisseerd. Lipsky heeft minder laag en minder mysterie. Desondanks is hij een boeiend personage. Voornamelijk gedreven door bewondering, jaloezie en eerzucht is hij een intelligente en uitdagende sparringspartner voor Wallace.

Eisenberg's personage heeft met het interview een duidelijk doel voor ogen en zijn vraagstelling is af en toe confronterend. Het levert levendige en boeiende interacties tussen beide personages op.

De dialogen zijn aangenaam om naar te kijken en te luisteren. Hoewel de onderwerpen niet altijd diepzinnig zijn, is de wisselwerking echter wel altijd spannend. Er zijn tegenstellingen. Er is frictie. We zien het subtiel terugkomen in de dialogen, maar ook in de minder subtiele non-verbalisatie van de acteurs. De dans is fascinerend.

Mooi.

Goeie film over een journalist die een paar dagen met een succesvol schrijver doorbrengt vanwege een interview. Deze dialoog gedreven film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en kan in eerste instantie wat saai overkomen. De relatie die tussen de twee mannen ontstaat is natuurlijk neergezet en de gesprekken zijn leuk en boeiend. Jesse Eisenberg doet het goed, maar het is vooral Jason Segal die hier positief opvalt.

Zal waarschijnlijk waarheidsgetrouw verfilmd zijn, maar ik werd er niet volledig door gepakt. Dit is echt een praatfilm met een hoofdletter P, en daarvoor moet je in de stemming zijn.

Genoeg voorbeelden van films waarin de dialoog centraal staat die me wel konden boeien(van Frost/Nixon tot een goude oude van Woody Allen), maar deze sprankelt te weinig, bevat geen humor, en geen noemenswaardige momenten die je je over een tijdje weer herinnert.

Wat de film toch nog verteerbaar maakt is het uitstekende acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Vooral Segel zet een echt mens van vlees en bloed neer, voor wie je een film lang genegenheid voelt. En Eisenberg weet zijn vervelende maniertjes ditmaal te minimaliseren, en een geloofwaardige interviewer neer te zetten. Je zou hem bijna Lex Luthor vergeven.

David Foster Wallace heeft in zijn roman zo'n 1100 pagina's nodig om te omschrijven wat er in zijn hoofd omgaat. 1100 pagina's! Dan zou je toch denken dat alles al verteld is. Maar dat is buiten Rolling Stone-journalist David Lipsky gerekend die vijf dagen nodig heeft om zijn verhaal en gedachtegang nog eens extra toe te lichten. Vijf dagen! Ik ben toch blij dat ik het boek nog niet gelezen had

De auteur is een interessant en intelligent persoon die met veel moeilijke woorden en diepgang een kijk geeft in zijn hoofd. Ik hoor u al 'ego!' en 'dikke nek!' schreeuwen, maar gelukkig speelt Segel het met onwijs veel sympathie. En als Wallace zich als 'een gewone mens' beschouwt is dat niet gewoon om zijn schuchter persona te vercommercialiseren, maar meent het ook oprecht en hartelijk. Ziedaar de kracht van de film. Het bombastisch sentiment houdt regisseur Ponsoldt dan ook achterwege, en gelukkig maar (de tweede zoete shots en de afscheidsspeech zie ik door de vingers)

Het personage van de journalist dient dan weer om u te identificeren met uzelf, de echte 'gewone mens.' Bij het VTM-nieuws luidt de slogan dan ook 'wij stellen uw vragen!' - gelukkig zijn ze in de film wél van een degelijk niveau (dat even terzijde) De antwoorden zijn best diepgaand en intelligent, maar toch toegankelijk. Het samenspel tussen de twee is bovendien bijzonder spontaan. Echter kent de film nooit hoogtepunten, en ontbreekt er enige intensiteit om echt indruk te maken.

Aardig idee, matig uitgewerkt. Dat komt vooral door de vele praatscènes die ook heel statisch zijn gefilmd. En dan kan het soms best interessant zijn wat men zegt, op film werkt dat minder goed, ook dordat er tussen Eisenberg en Segel geen chemie te vinden is. Denk aan een Before Sunrise wat gelijksoortig was (met overigens wel betere ideeën wat betreft statische shots) maar met twee acteurs die wel een vonk hadden. De ideeën die worden geuit hadden beter in boekvorm gegoten kunnen worden.

Nu en dan kent de film wel wat fijne sfeerplaatjes en een grot deel van de scènes kijkt ook best aardig weg, daarnaast is de soundtrack gewoon lekker te noemen. Maar als geheel is het te lang en eentonig om boeiend te blijven. 3,0*.

Een redelijk drama/biopic film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Jesse Eisenberg...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Volle aandacht nodig voor deze 100% dialoogfilm en misschien steek je er hier en daar wat van op zoals het " maybe, you end up being yourself".

Vond in ieder geval Jesse Eisenberg heel sterk als de "uitdager" die toch een en ander lospeutert bij het monument David Foster Wallace en ook die rol wordt overtuigend vertolkt door jason Segel.

In de eerste plaats, voor de liefhebbers van het genre, maar in zijn geheel toch wel onderhoudend.

Mislukte film die had kunnen slagen als de cast wat beter was en de dialogen boeiender. Segel speelt te veel een typetje en Eisenberg speelt zoals hij altijd speelt (zelf zijn kapsel is altijd hetzelfde) en dat is irritant. Misschien ligt het aan mij, maar zijn houding en maniertjes zijn vervelend. Hij weet totaal niet te overtuigen als journalist of uberhaupt als gesprekspartner voor Foster Wallace. Wat dan overblijft is een saaie film met veelal nietszeggende dialogen.

Het acteerwerk van Jesse Eisenberg en Jason Segel is de belangrijkste reden om deze karakterstudie aan te bevelen. Het is een reconstructie van verslag van de laatste dagen van een promotietour voor het nieuwe boek van schrijver David Foster Wallace [Segel], een man die eigenlijk een teruggetrokken bestaan leidt en daarom erg op zijn hoede is wanneer hij Rolling Stone-journalist David Lipsky [Eisenberg] ontmoet. Er gebeurt niet zoveel in dit onvermijdelijk dialoog gedreven drama, maar het subtiele spel van beide hoofdrolspelers en gebruik van echte locaties houden dit boeiend. Eindelijk ook weer eens een behoorlijke bijrol voor de door Hollywood wat verwaarloosde Joan Cusack.