Woman in Gold (2015)

Woman in Gold

Na het knallende Fury en het militair gerichte The Monuments Men was ik wel weer toe aan een iets dramatischer getinte visie op de oorlog. Nu de directe getuigen van de oorlog aan het uitsterven zijn komen er en masse biografieën, documentaires en film uit over deze mensen. Genoeg keuze dus, en zo kom je op Woman in Gold. Ik liet me volledig verrassen.

De film wisselt af tussen het heden en het verleden, waar in de eerste genoemde tijd Maria Altmann een portret van haar tante via het gerecht terug probeert te winnen, nadat het in de jaren '40 van de vorige eeuw door de Nazi's van haar ontnomen werd. Vermakelijk, maar niet bijzonder. Maria en haar advocaat Randol zijn net Jut en Jul. Hun verhaal is aardig en weet je aandacht vast te houden. Toch zijn het de oorlogsscènes die mij wisten te pakken. Het leven van het post-Habsburgs-Joods gezin dat de oorlog letterlijk ondervindt is (en ik hoop dat ik het mag zeggen) van het niveau a la The Pianist: pakkend, meeslepend, adembenemend. Het zijn weinig scènes, maar daarom des te pakkender. De slotscène is alles zeggend en greep me naar de strot. Een aardige film eindigt in een schitterende, ontroerende eindscène, waarbij ik een flinke brok moest wegslikken.

Helen Mirren speelt een prima rol. Haar aristocratische achtergrond weet ze fantastisch naar voren te brengen in Maria Altmann. Ze is heerlijk eigenwijs, direct, maar ook emotioneel en gevoelig als je door de buitenlaag heen prikt. Prima gespeeld.
Ryan Reynolds heeft het Van Wilder-stigma volledig van zich afgeworpen als je het mij vraagt. Door wat serieuzere rollen te nemen afgelopen jaren heb ik met een normaler oog naar hem leren kijken. Hij doet het hier aardig, maar overstijgt Mirren zeker niet.
Mijn complimenten aan Tatiana Maslany en Allan Corduner die (vooral samen) echt heel goed spelen, vooral in de tijd die ze gegeven is. Duimen op!

Visueel weet de film vooral in de oorlogscènes te imponeren. Het verhaal omtrent het schilderij van Gustav Klimt is er echter wat magertjes vanaf gekomen. Misschien vielen daar ook de miste credits te halen. Dat spreekt immers toch minder tot de verbeelding.
De film weet zich voortreffelijk op sfeer te richten. Vooral in Oostenrijk bij de Bloch-Bauers zit de sfeer er goed in. Mede door het gebruik van Duits en geen schroom om de fascisten van Oostenrijk goed op de voorgrond te zetten (bijvoorbeeld tijdens de vlucht van Maria en Fritz), krijg je het idee dat Curtis zijn best heeft gedaan zo veel mogelijk anachronismen te voorkomen. Petje af.

Vooral het einde heeft mij weten te pakken. Vandaar de hoge beoordeling. Woman in Gold is zeker een van de betere films die ik in de cinema heb mogen dit jaar, vooral doordat hij zo'n goede laatste indruk achter laat.

4*

Mooi en uitstekend waargebeurt kunst c.q. oorlogsdrama (speelt zich af vanaf 1998 met ook terugblikken naar het verleden als de Nazi's Oostenrijk annexeren), met ook nog eens een goed en ontroerend (zeker m.b.t. rechtvaardigheid) verhaal.

Het verhaal zit mooi in elkaar en wist me vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en te ontroeren. Buiten dat het verhaal mooi is, is het op bepaalde momenten zelfs spannend (en dan denk ik vooral aan het vluchten uit Oostenrijk tijdens de Nazi-bezetting). Ook met de uitvoering en de sfeer zit het meer dan goed en hetzelfde geldt voor het visuele gedeelte (met name de beelden van Wenen zagen er fraai uit). Het einde was mooi en dan niet alleen vanwege de overwinning op het eigenaarschap van het schilderij "'The Golden Lady" (in bepaalde films heeft het een hele andere betekenis ), maar ook vanwege de scene waarbij Helen Mirren haar ouderlijk huis voor het eerst weer bezoekt sinds ze Oostenrijk heeft verlaten (beter gezegd noodgedwongen moeten vluchten) en haar overleden familie weer terugziet in haar verbeelding en zodoende hun niet vergeet zoals haar vader wenste toen ze haar voor het laatst zag.

Dat deze film zo goed is, is mede te danken aan de uitstekende cast en dan vooral natuurlijk aan Helen Mirren die wederom schittert in haar rol. Zo speelt ze haar rol van Maria Altmann zeer overtuigend en is ze op bepaalde momenten ook aandoenlijk. Ook Ryan Reynolds doet het goed in de rol van jonge advocaat Randol Schoenberg en hetzelfde geldt voor Daniel Brühl die beiden helpt in Oostenrijk. De laatste heeft wel eigenlijk maar een kleine rol.

Al met al gewoon een mooi en uitstekend waargebeurt drama, die zich lekker wegkijkt en je ook gedurende circa 100 minuten in de ban heeft. Ook de aftiteling na de film was interessant.

komt wat traag op gang,duurt even voordat er voor mij een begrijpelijk verhaal kwam.

maar naar gelang de film vorderde met div zgn flashbacks wordt alles duidelijker en duidelijker.

al met al een mooie ,ingrijpende film..

Prima speelfilm. De film is wat traag, maar door de afwisseling met flashbacks wordt het niet saai en blijft de film boeien. De film wordt gedragen door de prima acteerprestatie van Mirren, maar ook Reynolds laat zich van zijn goede kant zien. Beide zijn goed op elkaar ingespeeld en zorgen naast het drama voor wat luchtige humor. Geen topper, maar wel goed. 3.5

Geweldig mooi op waarheid berust oorlogsdrama over Maria Altman waar alles aan klopte de aankleding was prachtig net als de schitterende lokaties. Ik kijk veel films maar dit is tot nu toe een van de betere films van 2015. Helen Mirren en Ryan Reynolds spelen allebei echt top maar Mirren steekt er toch met beide schouders boven uit. Ook de rest van de cast was goed gevonden met o.a. Daniel Brühl, Katie Holmes, Charles Dance en Moritz Bleibtreu. Ik kende het verhaal niet van het schilderij Portret van Adèle Bloch-Bauer I van Gustav Klimt maar door de film zal me dit altijd bij blijven.

Portret van Adèle Bloch-Bauer I - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Mooie film, verhaal al vaker gezien in deze trend. Maar dit is mooi verfilmd met "mooie" flashbacks naar de oorlogstijd, mooie locaties en zeker heel mooi geacteerd door Helen Mirren. Ryan Reynolds ben ik niet zo kapot in een film als dit, hij komt te slijmerig Amerikaans over....

Kunstroof blijft een boeiend stukje oorlogsgeschiedenis. Dit waargebeurde verhaal over een Joodse nazaat met vermeende rechten op een paar door Nazis gestolen schilderijen, levert een prima film op.

De regisseur koos voor een film die zich op twee tijdsniveaus afspeelt. Het heden en het verleden. Het verleden speelt zich na de Oostenrijkse Anschluss af en legt de focus op het familieleven van de hoofdpersoon. Het laat een angstig en wreed tijdsbeeld zien. Indringend.

Het verleden dient als uitleg voor de daden en de volharding van personen in het heden. De emoties in het heden komen daardoor goed en begrijpelijk over. De vorm werkt.

Mirren acteert weer eens grandioos. Zij is de dragende kracht. Zonder haar deelname zou de film waarschijnlijk minder impact hebben. Reynolds deed het redelijk, maar was niet heel overtuigend in zijn emotionele spel. Bij zijn emotionele momenten ging ik even in de pauzestand. Wel jammer eigenlijk.

Prachtig acteerwerk en een aangrijpend verhaal wat toch met een vleugje humor sterk wordt neergezet en hierdoor erg intiem aanvoelt. Er wordt uitstekend gebruik gemaakt van flashbacks en er zijn mooie shots vanuit Wenen. Tevens indrukwekkende thematiek over een groot gedeelte van de Oostenrijkse bevolking die hebben samengespannen met de Nazi's.

Mooie film, gebaseerd op ware gebeurtenissen, over Maria Altmann (Helen Mirren), een joodse vluchteling die met de hulp van een jonge advocaat (Ryan Reynolds) een juridische strijd aangaat tegen de oostenrijkse overheid om vijf schilderijen van kunstenaar Gustav Klimt terug te krijgen, die tijdens de tweede wereldoorlog uit haar ouderlijk huis zijn gestolen. De flashbacks zijn effectief, maar het zijn toch vooral Mirren en Reynolds die in het heden indruk weten te maken. Het script zit verder uitstekend in elkaar en de film raakt precies de juiste snaar, ondersteund door fraaie muziek (mede gecomponeerd door Hans Zimmer). Ontroerend, maar ook vaak erg grappig.

Waar gebeurd.

Nogal wat films met die term vallen erg tegen, maar hier is het verhaal zo sterk en zelfs aangrijpend dat het eerder een pluspunt dan een waarschuwing is. Daarmee eigenlijk des te moeilijker te begrijpen dat de waarheid niet precies gevolgd wordt - en ook raadselachtig, want de werkelijkheid is echt sterk genoeg, en op een paar punten als ik het goed begrijp eerder afgezwakt dan opgeleukt.

Waar ik ook wat moeite mee heb is de keuze om behoorlijk veel flashbacks te gebruiken. De introductie van Altmann als kind, van Adele Bloch-Bauer en dat we Klimt haar portret zien schilderen is natuurlijk perfect en volkomen terecht een onderdeel van de achtergrond van de karakters. Maar waar het verhaal richting Anschluss gaat, vond ik de focus wat veel van de strijd om de schilderijen af raken - en juist daar wordt het verhaal ook nogal gewijzigd, blijkt als ik er later over zit na te lezen. Het lijkt misschien een noodzakelijk onderdeel om de misstanden in Oostenrijk op die manier op te nemen, maar aan de andere kant, het leidt nogal af van het gebeuren in de tegenwoordige tijd - en als je die scenes in de film nodig hebt om je in te leven in hoe Altmann zich in Wenen gevoeld moet hebben, of om te begrijpen wat voor soort dingen daar de oorzaak van waren, dan denk ik dat je waarschijnlijk niet bij deze film uitgekomen zou zijn.

En nou ik over de flashbacks aan het zeuren ben, ik dacht daar ook wat minder perfecte cinematografie in te zien, en wat minder mooi spel van de acteurs - minder dan in de tegenwoordige tijd, en minder dan in de Klimt-periode. Maar, en da's de grootste verrassing eigenlijk, ik was ook niet echt kapot van Mirren. In het eerste deel van de film is ze zonder meer perfect, maar ergens halverwege vielen een paar scenes me niet mee - met de doughnut in de auto bijvoorbeeld, waar ik dacht ineens een ander accent te verstaan. Kleine dingetjes, schoonheidsfoutjes zijn het - maar bij zo iemand als Mirren valt dat dan meteen op. Reynolds in vergelijking houdt zich staande, maar komt wat tekort als het over emoties gaat. Daartegenover dan wel weer een paar positieve verrassingen - Traue bijvoorbeeld, die ik hoewel ze maar een vrij klein bijrolletje heeft als Adele, erg sterk vond. En Bruhl is goed - maar dat verwacht je dan ook.

Goed - wat meer focus op de strijd om de restitutie had ik denk ik beter gevonden, wat meer vertrouwen dat dat een verhaal zou kunnen opleveren dat het publiek niet alleen vermaakt, maar ook de diepgang daarin biedt. Uitnodigt om zelf op zoek te gaan naar wat er over de familie Bloch-Bauer te vinden is, en hoe Altmann in Amerika terecht gekomen is - in plaats van de wat rommelige samenvatting die in de film terecht gekomen is. Een erg fascinerend stukje historie, los van het nogal verbijsterende getouwtrek om de schilderijen zelf al, en een erg interessant groepje mensen.

Toch de film gekeken na het zien van de preview. De film heeft mij heel positief verrast en aan het einde kreeg ik toch kippenvel. Het is schandalig om te zien hoe de Oostenrijkse staat zich heeft opgesteld, vergeet niet dat Nederland ook zoiets heeft gehad met de Goudstikker collectie.

Het switchen tussen het heden en verleden vind ik erg goed en er is heel veel aandacht besteedt Goede sferen en erg aangrijpend. Helen Mirren steeg met haar acteerwerk er met kop en schouders bovenuit. Verder vond ik de filmmuziek erg goed, zeker het laatste stuk (Maria Altman door Martin Phipps).

Daarom geef ik de film een 4,5.

Waar The Monuments Men in het genre Nazi-kunstroof films toch wel een enorme aanfluiting was, is de Woman in Gold dat geenszins.

Een boeiend verhaal gebaseerd op ware feiten waarbij de flashbacks en het heden beiden zeer interessant waren.

Het juridisch geneuzel over bevoegdheden, rechtbanken, jurisprudentie en commissies maakte de film op momenten wel wat traag en langdradig maar met een flashback op zijn tijd werd ik weer bij de les gehouden.

Tot slot, ook prettig dat de Oostenrijkers ook echt Duits praten en niet Engels met een Duits accent. Helen Mirren daarentegen vond ik toch iets te Brits klinken voor iemand die zogenaamd oorspronkelijk uit Oostenrijk komt en later jaren in Amerika woont.

Ik zag ook soms teveel The Queen. Toch wel een klein minpuntje.

Sterk. Jammer is wel dat de regisseur nogal wat hooi op z'n vork neemt en met een keur aan thema's komt. Daarvoor zijn 107 minuten net te weinig om echt goed uit de verf te laten komen. En het had best iets langer gemogen, want de film vliegt voorbij. Het tempo is goed en er zit genoeg afwisseling in dat de film nooit stilvalt. Mooi gebruik van kleur met het heden (normale kleuren), de Anschluss (zwart-wit met tinten rood) en de fijne jeugdherinneringen (goud). Fijn spel van Reynolds en behoorlijk spel van Mirren, al was ze me soms net iets te duidelijk zelfverzekerd. Maar ze speelt wel met zoveel nuance dat je het haar vergeeft. Bijrollen worden allemaal mooi ingevuld en de juridische materie wordt helder gebracht. Fijn ook dat er Duits wordt gesproken in de film, al hadden ze lang niet allemaal een zuidelijk/Oostenrijks accent, net las Mirren die nog altijd wat Brits klonk, maar een kniesoor die daar echt over valt. Achteraf is het wel jammer dat de film hier en daar niet conform de waarheid is, wat toch een beetje afbreuk doet. 3,5*.

“Mrs. Altmann, it would seem that if your case goes forward,

world diplomacy will collapse, and you will be solely responsible.”

Wat een prachtige en soms toch ontroerende film is “Woman in Gold”. Niet vanwege het aangehaalde onderwerp daar dit ook al werd belicht in “The monuments men”, maar vanwege de schitterende vertolking die Hellen Mirren hier laat zien. Een rol die perfect bij haar past. Een gedistingeerde dame op leeftijd die afstamt van een welvarende Joodse familie en tijdens de aansluiting van Oostenrijk genoodzaakt was te vluchten naar de Verenigde Staten waarbij ze alles achterliet : familie, persoonlijke bezittingen en kostbaarheden die eigendom waren van de familie Altmann. Dat de wrok jegens de Duitse overheerser uit die tijd haar nog steeds parten speelt is overduidelijk. En ondanks haar voornemen om nooit meer voet te zetten op Oostenrijkse bodem, waagt ze toch aan de overzeese trip om het beroemde schilderij “Portret van Adèle Bloch-Bauer” van Gustav Klimt terug te eisen als rechtmatige erfgename. Dat dit uiterst waardevolle kunstwerk een fortuin waard was, werd door haar als irrelevant terzijde geschoven. Dat het uiteindelijk voor zo’n luttele 135 miljoen dollar werd doorverkocht aan een gerenommeerde New Yorkse kunstgalerij, zal dan wel een meevallertje zijn geweest.

De film is eigenlijk een tweeluik. Uiteraard is er een minder geslaagd luik en een uitermate boeiend tweede luik. Het eerste luik, en minst geslaagde, handelt over de juridische strijd die Maria Altmann aanbindt tegen de Oostenrijkse staat die het bewuste schilderij zien als een nationale kunstschat. Dat het door de Nazi’s werd gestolen en dat het dus eigenlijk onrechtmatig in hun handen terechtkwam, doet volgens hun niet ter zake. Waar we dus mee opgezadeld worden is een ouderwets aanvoelend rechtbankdrama met Ryan Reynolds als de jonge advocaat Randol Schönberg, kleinzoon van de beroemde Oostenrijkse componist Arnold Schönberg en zelf ook afkomstig uit een familie van oorlogsvluchtelingen.

Het boeiende en interessante gedeelte van deze film, richt zich op het heden en verleden van de weduwe Altmann. Een gedoseerde mengeling van beelden over dit pittige personage heden ten dagen en de pijnlijke herinneringen uit het verleden die getoond worden in ouderwets ogende sepia-kleurige flash-backs. Een contrastrijke schets over de nu getraumatiseerde Maria en de omstandigheden waarin ze leefden tijdens de bezetting. De vernederingen en de angst. Zelfs nadat ze na zovele jaren terug in Wenen terechtkomt, zie je aan Maria’s gezichtsuitdrukking dat dit verleden nog steeds zwaar op haar weegt.

Helen Mirren is een soort mengeling van P.L. Travers en Queen Elizabeth. Een zich volgens de etiquette gedragende dame uit de gegoede stand die bepaalde waarde en normen nog in ere houdt. Zo’n stijfburgerlijk omaatje die kampt met een trauma en op zoek is naar gerechtigheid. Vergelijkbaar met Miss Marple maar nog beschikkend over een oogstrelende goed geconserveerde schoonheid. Moeiteloos speelt Mirren de jonge Reynold van het scherm. Ondanks zijn immense belangrijkheid tijdens de complexe juridische procedure, verbleekt het personage naast de innemende, soms geestige en tragiek uitstralende persoon die Mirren vertolkt. Ondanks het feit dat ze nu en dan oubollig klinkende citaten naar voren brengt. Ze blijft een geloofwaardig en waardig personage.

God, je kan natuurlijk aanhalen dat het Oostenrijkse volk op een eenzijdige en karikaturale manier geportretteerd worden als een antisemitisch volkje dat met de Hitler-aanhangers heult. Zelf ben ik ervan overtuigd dat dit wel ongeveer met de waarheid strookt en dat dit eerder een instinctmatige overlevingstactiek was dan echt aanhanger te zijn van de toenmalige ideologie. Maar dat is een andere discussie. Misschien had de relatie tussen Maria Altmann en haar tante Adèle wat meer uitgediept mogen worden. Maar het acteerwerk van Mirren en de tragische beelden uit het verleden zorgen samen voor een weergaloze film vol tragiek en rechtvaardigheid.

3.5*

Goeie film over een Joodse vrouw in Amerika die een schilderij van haar familie probeert terug te krijgen uit Oostenrijk. Een waargebeurd, meeslepend en boeiend verhaal dat zich deels afspeelt tijdens de tweede wereldoorlog. Misschien wat braaf in de opzet (de flashbacks en het wat voorspelbare verloop), maar het kijkt wel gemakkelijk weg. Ook zeker vanwege een prima rol van Helen Mirren.

Een goede drama/historie/biopic film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Helen Mirren speelt goed, en ook een bekende

acteur Ryan Reynolds speelt ook goed...

Een waargebeurd verhaal...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goede en interessante film over jodenvervolging en nazzi-kunstroof tijdens WO II.

Een op waar gebeurde feiten gesteund verhaal dat goed wordt vertolkt, emoties inhoudt omwille van pijnlijke herinneringen van gebeurtenissen rond de annexatie van Oostenrijk aan Duitsland (de flashbacks zijn passend over de film verdeeld - misschien iets te lange ontsnappingsscène) en gelukkig soms ook een meer luchtige toon aanslaat.

Heel mooie en aangrijpende heden-verleden-mixture-scène naar het einde toe.

Deze was onlangs op tv en dus ook maar eens meegepikt. Toch wel aangenaam verrast door deze film. De film was eigenlijk boeiend van begin tot einde. Het verhaal sprak me aan en de cast deed het ook prima en kwam wel overtuigend over. Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort. Toch wel een aanrader.

Woman in gold was onlangs op Canvas en film die te maken hebben met WOII hebben me steeds geboeid. Ik wist niet goed wat te verwachten. Tijdens de oorlog zouden de nazi's een (vandaag de dag) onschatbaar schilderij van de familie Altmann hebben ontvreemd. Later kwam het schilderij terecht in het Weense museum Belvedere. Een familielid echter (vertolking van Helen Mirren) eist het schilderij echter op.

Er werd veel aandacht besteed aan het juridische aspect van de zaak. De film is erg strak en kleurt binnen de lijntjes. Het plot is degelijk en de flashbacks gaven een welgekomen afwisseling. Helen Mirren deed me wat denken aan Emma Thompson uit Saving Mr. Banks (2013) , eveneens een stuurse eigenwijze vrouw die niet op haar mondje gevallen is. Bovendien leveren sommige dialogen humoristische situaties op.

Het feit dat de beweegreden van Maria Altmann al dan niet financieel is van aard doet eigenlijk niets ter zake. Wanneer bewezen geacht wordt dat zij (of haar familie) de rechtmatige eigenaar(s) is/zijn, dan behoort het hen/haar toe. Dat de Oostenrijkse overheid dwars lag, lijkt me ook niet meer dan normaal vanuit het standpunt van zelfbescherming. Geen topfilm, wel eens leuk om eens gezien te hebben.

Oerdegelijk historisch drama annex rechtbankfilm over hoe de Oostenrijks-Amerikaanse jodin Maria Altmann (Helen Mirren) probeerde om via juridische weg een door de nazi's geroofd erfstuk, een schilderij van Gustav Klimt, terug te krijgen uit Oostenrijk. 'Woman in Gold' (2015) doet niet veel verkeerd - zeker de sfeervolle flashbacks naar het verleden ogen imposant - maar het is verder een film die keurig binnen de lijntjes kleurt en weinig verrassende wendingen kent. Zo voorspelbaar als Hollywood soms kan zijn: het conflict wordt keurig uitgekauwd voor de kijker en de sympathieke underdog-helden laten vooral hun in- en ingoede inborst klinken tegenover duidelijke antagonisten. Niet te ingewikkeld of te gelaagd, maar een bijzonder beladen stuk geschiedenis moet vooral bedekt worden met een suikerzoet vernislaagje van sentimentaliteit en voorspelbaarheid. Ik had ook vaak het idee dat ik naar een herhalingsoefening van 'Philomena' (2013) met Steve Coogan en Judi Dench zat te kijken, of een jongere man en een excentrieke vrouw op leeftijd die met elkaar speuren naar spoken uit het verre verleden. Maar de chemie die Coogan/Dench met elkaar hebben, hebben Helen Mirren en Ryan Reynolds ook niet echt. Waarom voelt de Duitse acteur Daniel Brühl eigenlijk altijd zo misplaatst in dit soort Amerikaanse films!?

Het verhaal mag dan gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen, de film voelt desondanks onecht aan. Dat ligt vooral aan de doorzichtige wijze waarop de personages interacteren volgens Hollywoodregels. Teksten als "je bent een goed mens" en "heb ik eigenlijk al gezegd dat ik het zonder jou niet gekund had?" vliegen je van begin tot eind om de oren. Geen van de personages voelt echt aan, maar dat ligt minder aan het acteren dan aan het scenario. Vond de flash-backs (eerder flets backs) ook verre van overtuigend qua historisch gevoel en sfeer. Wel leuk natuurlijk om de veelzijdige Tatiana Maslany daarin een lekker mondje Duits mee te zien babbelen. De rechtbankscene aan het einde is ondermaats en clichématig, de strijkers waarmee de film afsluit obligaat. Nee, niet veel soeps deze Woman in gold.

Een redelijk simpel verhaal dat niet al te veel verrassingen biedt maar dat het vanwege het enorme historische belang toch verdient om verteld te worden. Effectieve structuur met verhaallijnen in heden en verleden die in de laatste scène op zeer ontroerende wijze samenkomen, en uitstekende vertolkingen van Mirren, Reynolds en Allan Corduner als Mirrens vader.

“It's hard to believe Hitler once applied to be an art student here.”

“I wish they'd have accepted him.”

Uitstekende film. Dat de Nazi's ook oog hadden voor kunst en allerlei andere waardevolle inboedel in de huizen waar Joden woonden is bekend, en in Woman in Gold zien we in flashbacks hoe het allemaal in zijn werk ging. En in de tegenwoordige tijd zien we Maria (Helen Mirren), die met behulp van een advocaat (Reynolds) probeert om een schilderij die aan haar familie toebehoort terug te krijgen van de Oostenrijkse autoriteiten. Dit is nog niet zo gemakkelijk.

Woman in Gold is vooral een drama, maar in de flashbacks is er ook genoeg ruimte voor een aantal spannende momenten. Vooral hoe de jonge Maria (Tatiana Maslany) uit de handen van de Nazi's probeert te blijven levert spannende scenes op. De rechtbankscènes op het laatst voelen dan ook als gerechtigdheid.

De Oostenrijkse schilder Gustav Klimt [Moritz Bleibtreu] maakt in 1907 een portret van Adele Bloch-Bauer [Antje Traue]. Het schilderij werd in 1938 gestolen door de Nazi’s en na de oorlog kwam het terecht in de Oostenrijkse Nationale galerij, waar het bekend werd als ‘Woman In Gold’. Adeles nichtje Maria Altmann [Helen Mirren] is 82 wanneer ze dankzij een onderzoeksjournalist [Daniel Brühl] ontdekt dat zij het eigendomsrecht had. In 1999 begint ze aan een lange juridische strijd om het schilderij terug te krijgen, geholpen door Randy Schoenberg [Ryan Reynolds], zelf telg van een Joodse familie die Oostenrijk verruilden voor de VS. Het moderne verhaal bestaat onvermijdelijk vooral uit veel gepraat, maar Mirren en Reynolds hebben een prettige chemie. De flashbacks zijn op slimme manier verweven met het moderne verhaal, waardoor we geleidelijk ontdekken waarom Maria zo verbeten is in deze grotendeels bureaucratische strijd.

Redelijk solide film, maar zit wel veel te vast in het geijkte Hollywood sjabloon. Vlot geschoten en prettig te volgen, met een professionele Mirren. Maar ook met overdadige muziek, wat vlakke uitvoering en obligate toeristenplaatjes. En men kan tegen het einde natuurlijk ook niet van het sentiment afblijven. Wel wat overgewaardeerd dus wat mij betreft.

Woman in Gold past in het rijtje films met vooral een informatieve waarde. Films over een waargebeurd verhaal dat op deze manier vorm is gegeven entertainen mij op een andere manier dan films die niet zijn gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Ze krijgen over het algemeen nooit vijf hartjes, maar ik vind ze vooral interessant om een keer te zien en te beseffen dat zoiets in elk geval deels in werkelijkheid is gebeurd. Zo ook Woman in Gold. Het is niet een film die ik twee keer zal kijken, maar wel een film die leuk was om te zien, al is het maar om de indrukwekkende informerende waarde.